dördüncü dünya ülkesi

Şehrimizi Ne Kadar Tanıyoruz - I ya da En Güzel Beş Alkollü Mekan

2012-03-09T07:13:00.007-08:00

Madem bir gezi blogu olma iddiası taşımaya başladım, madem kamuoyunun baskısını omuzlarımda hissediyorum, madem bu yük beni Sisiphos gibi eziyor. Ben de bir gezi blogu gibi davranır ve gezmediğim zamanlarda da yaşadığım şehrin güzelliklerini anlatırım. İlla "Ay şurayı da gördüm şekerim. Vallahi Malta çok medeni bir kent." yazmama gerek yok. Öyleyse yazıyorum.

DaDasDasDaDas İstanbul'un En Güzel İçkili Mekanları DaDasDasDaDas

5 Numara

İnce'nin Yeri / Cankurtaran

İnce'nin Yeri, Cankurtaran'da herkesin İnce olarak bildiği, Cumali Abi'nin meyhenesidir. Meyhane benim odamın yarısı kadar. 10 metrekareden daha küçük olan bu güzel yeri güzel kılan şey küçüklüğüdür. İçerisi Cumali Abi'yle birlikte en fazla sekiz kişi alıyor. Takdir edersiniz ki göt göte oturan sekiz kişi koca bir barda ayrı masalarda oturan sekiz kişiden çok daha samimi olacaktır. Sabit müşterisi mahallenin alkolik amcaları, mutsuz orta yaşlıları ve civardaki öğrenci yurdunun öğrencilerinden oluşur. Sabit müşteriler zaten hali hazırda birbirini tanımaktadır. Ben Cankurtaran'a nadiden uğradığım için hiç sabit müşteri olamadım. Ben zaten hayatımda hiçbir yerin sabit müşterisi olamadım. Bir tek Taksim'deki Eski Beyrut'ta bu muameleyi görürüm. O da sık sık gittiğim için değil, arkadaşlarım yönettiği için. İnce'nin yerine senede iki üç defa giderim. Sabit müşteriler muhabbet ederken memleketimin nere olduğunu sorup, beni de muhabbetlerine dahil ederler. Orada birinin muhabbet etmeden oturması olmaz. Her seferinde gençliklerinde ne çok içtiklerini, inşaat işlerini falan anlatırlar. Ben son treni kaçırmamak için çıkar giderim. Mekanda yalnız 4 içki satılır. Soğuk bira (efes tombul şişe), az soğuk bira (efes tombul şişe), rakı (yeni rakı, tek meze beyaz peynir), şarap. Şarabın markasını hatırlamıyorum. Hiç bilmediğim tek marka şarap satılıyor. Tüm Cankurtaran'ın favorisiymiş o şarap. Cumali Abi ve alkolik dayılardan birisi gençliklerinde 24 basamaklı merdivene 24 tane o şaraptan koyar, adım adım içerek inerlermiş. Şarabı henüz denemedim.

Fotoğrafı bulmak epey zor oldu. Google, İnce'nin Yeri hakkında hiçbir şey vermiyor. Cankurtaran'ın fotoğraflarına bakarken buldum. Kırmızı tabela, Erol Taş Kahvesi'ne, karşısındaki lacivert Efes tabelası da bizim İnce'ye ait.

Nasıl Ulaşırım: Banliyö treninde Cankurtaran durağından inip, alt geçitten geçerek. Erol Taş Kahvehanesi'nin tam karşısında.

4 Numara

Bonema / Beyoğlu

Bu özelliksiz yeri neden seviyorum? Yazlarımın yaz okulu dönemini geçirmek için en müthiş yer olduğu için. Senelerdir yaz okulu yaparım, 7 haftalık yaz okulunda her haftanın 2-3 günü okul çıkışında buraya uğrarım. Kışları da sokakta görsem selam vermem, görmezden gelirim.
O kadar ilgimi çekmez burası kış mevsiminde.
Bu mekanla tanışmamı sağlayan kişi Marko'dur. Marko'yu nerden tanıdığımızı bilmiyorum ama Marko Beyoğlu'nda her dönem farklı barlarda çalışır, biz de o nerede çalışıyorsa gider orada takılırdık. Bonema'yı Marko aracılığıyla öğrendim. Sonra Marko gitti, ben orada takılmaya devam ettim. Marko geri geldi, tekrar gitti, yine geldi... Ben gittikçe bazı görürüm bazı görmem. Bonema'da Marko değişir ama çıkmaz sokağa dizdiği masalar değişmez. Beni tavlayan da budur zaten. Sokakta oturmanın keyfini yaşarken yanımdan zırt pırt birileri geçmez. İkinci güzelliği de aynı çıkmaz sokağa kurulmuş bir çaycı olmasıdır. Çaycı ve barın sahibi aynı olduğu için masanda istersen çay kahve istersen bira içersin. "Çay içelim"ci ve "bira içelim"ci iki insanın beraber oturabileceği ender yerlerden birisidir.
2010 yaz okulumda yine Bonema'nın çıkmaz sokağında otururken neredeyse tüm Dünya Kupası maçlarını karşımda duran kebapçının 37 ekran televizyonundan takip etmiştim. Final maçında çıkmaz sokağa koca bir TV getirmişler ama ben Kadıköy'de bir arkadaşımın ofisinde izlemiştim.
"Bir bira içip kalkacağım." diye oturduğum mekanda arka arkaya arkadaşlarla karşılaşıp masa nüfusunun 15'i aştığı, gece barı kapatıp birinin evinde sızdığım çok olmuştur. Güzel tesadüf
yaşamak istediğim günler (Hemen hemen hergün.) Bonema'ya giderim.

Bonema'da çekilmiş tek kare fotoğraf bulamadım. Bunu da facebook sayfalarından aparttım. Fotoğraftaki bar köşesinin sağ tarafı akıp giden sokak, sol tarafı benim çıkmaz sokağım oluyor. Dünya Kupası'nı izlediğim dürümcü fotoğrafçının sırtında kalıyor.

Nasıl Ulaşacağım: İstiklal'de yürürken solda T-Box'ı görünce sokağa gir, sokakta Balkan Lokantası'nın karşısındaki sokağa gir. Çok az ilerde solda. Thales ve tüm ucuz türkü barların olduğu sokak.

3 Numara

Teachers / Kadıköy

Teachers'ı dışardan çok kez görüp asla içine girmemiştim. Adı yüzünden olsa gerek hep orta yaşlı mekanı gibi gözükmüştü bana. Bundan birkaç ay önce arkadaşlarımın peşinden Jameson içmeye Teachers'a gittim. O gece ilk görüşte aşkı iki kere yaşadım. Önce Teachers'a sonra Jameson'a aşık oldum. Teachers gerçek bir korsan barıydı. Bugün korsanlar var olsa uğradıkları yer Teachers'a çok benzerdi. (Somalililer'in alkolle arası nasıl bilmiyorum.) İçerde çalan tüm müzikler marş formunda. Çoğunu bilmiyorum ama ilk dinleyişte eşlik edebileceğinizi hissettiren türden sertçe şarkılar. (Çok çirkin anlattım, kotaramadım cümleyi bir türlü. Kendimden tiksindim.) Bir örnek var şöyle. Mekanda Jameson içmek farzdır. Yoksa mekanın tadı alınmaz. Barlar sokağına göre ucuzcadır.

Bu fotoğrafı da google'dan buldum. Akşamları bu sakinlikten eser yok tabii.

Nasıl Ulaşmalıyım: Barlar sokağına girer girmez solda. Rexx'in karşısında.

2. Numara

Sakızağacı Meyhanesi / Beyoğlu

Buranın adı aslında Sakızağacı Meyhanesi değil. Ne olduğunu geçen haftaya kadar bilmiyordum. Salkım Cafe mi ne öyle kötü bir ismi var. Burası bizim için Sakızağacı Meyhanesi. Hemen karşısında Sakızacağı Taksi Durağı olduğu için öyle... Mekanın bir tabelası yok. Girişi küçücük bir merdiven. Fark etmek epey zor. Bu yüzden oldukça kemik bir kadrosu var. Bu meyhane, bir meyhaneden beklediğinz en standart özelliklerden fazlasını taşımıyor. Sevmemin sebebi de muhtemelen bu. Düşük volume Türk sanat müziği, rakı, standart mezeler. Yazın gittiğinizde güzel bir Tarlabaşı manzarası. (Fotoğrafta arkamızda kalan.) Tarlabaşı'nın amına konmadan uğranması gereken yerler arasında. Hemen her meyhanede karşılaştığımız sarhoş müşteriyi sikmek politikasından uzak durmaları da takdir edilesi.

Fotoğrafta Sakızağacı'nda bir dostlar meclisi görüyoruz. Fotoğraftaki kızımız Fransa'da. Kendisi ziyaretimize geldikçe buraya gelir, ziyaretini kutlarız.

Ulaşmak Nasıl: İstiklal Caddesi'ne girince hemen sağ paraleldeki sokağa girilir. O sokağın adı Süslü Saksı Sokak. Süslü Saksı Sokak boyunca yürünür, küçükçe bir meydana varılır. Meydanda sağınızda Sakızağacı Taksi Durağı var, solunuzda da bir kebapçı. (Kebapçı da bilahare güzel.) Kebapçının solundan yükselen daracık merdivenleri bulup tırmanmak gerekiyor. Tırmanınca meyhanemize varmış oluyorsunuz.

1. Numara

Misket Şarapevi / Beşiktaş

Bu mekanı seneler evvel, Baba Zula, Kökler albümünü çıkarttığında duymuştum. Roll Dergisi, şukela bir söyleşi yapmıştı. Söyleşide bir kutuda Murat Ertel'in açtığı bu şarap evinden bahsediyordu. İnternette arayıp hiçbir şeye ulaşamamıştım. Misket Şarapevi değil Misket Winehouse yazsam ulaşacakmışım. Ulaşamadım... Ben de kafayı kırdığım bir gün Beşiktaş'ı sokak sokak gezip bu mekanı aradım. Sabah çıkıp pek bilmediğim Beşiktaş'ın her sokağını gezmiştim. Akşam vakti artık pes ettiğim anlarda kapının üzerinde miniminnacık yazan misket yazısını gördüm. Bugün irice bir tabelaları var. Bizim zamanımızda yoktu böyle şeyler.
Misket'in şahsına münhasır taraflarını sayayım: Öncelikle kendi yaptıkları şarapları satıyorlar. Şarabın tadı aromalı maromalı, kimi insanlar hiç sevmiyor ama ben bayılıyorum. Dünyaları içsen de ertesi gün sıfır baş ağrısı. Bir de Jagermeister gibi hiüç farkettirmeden çok fena sarhoş yapıyor. İkinci özelliği inşasının bir kuleye benzemesi. Her katta 7-8 kişinin takılabileceği kadar yer var ve 5 katlı falan olsa gerek. Başbaşa oturmak, rahatça muhabbet edebilmek için ideal. Şaraplarının afrodizyak etkiler taşıdığına dair bir teorim de var. Benim teorim ama... Eskiden Murat Meriç burada efsanevi Türk-İş Funk partileri düzenlerdi. Başka yerlerde devam ediyor ama efsanenin doğduğu yer burasıdır.

Misket'te doğum günü kutlarken.

Ulaşmam İçin Gerekenler: Bunu anlatmakta hep zorlanıyorum. Balık Pazarı'na geldin ya. Balık Pazarı'nın sağından yukarı doğru yürü. Ahtapot Balık Lokantası falan var birsürü balık lokantasının yanından çıkıyorsun. Kız yurdu var oralarda. Kız yurdunun yanında. Bulamazsan kız yurdunu sor.

2012-03-03T09:42:00.001-08:00

Yezd

2012-02-17T13:59:00.000-08:00

Bu da bilgisayarda paslanacağına burada dursun bir Yezd yazısı.

Batıdan doğuya otobüsle İran seyahati. İstanbul'un Aksaray semtinde başlıyor, Gürbulak'ta sınır değiştirip Tebriz, Tahran, Kazvin, İsfahan'ı gezip Yezd'e varıyor. Bir terslik çıkmazsa son durağımız Şiraz olacak. Terslik hep oluyor ama Şiraz'a varabiliyoruz. Biz 4 kişiyiz, yolculuğun 11. günü, 3500. kilometresi ve 5. şehri.

İsfahan’da geçirdiğimiz üçüncü günün sonunda otobüse atlayıp sabaha karşı Yezd’deki otogara varıyoruz. Vardığımız her şehirde yaptığımız gibi burada da tulumları açıp otogarda biraz kestirip günün başlamasını bekliyoruz. Arkadaşlarım uyuyor, ben de otogarın bekleme salonunda sağı solu izlerken Ali’yle tanışıyorum. O kız arkadaşının gelmesini, ben arkadaşlarımın uyanmasını bekliyorum. Biraz muhabbet ediyoruz. Sık sık Ölüdeniz’e gelip yamaç paraşütü yaparmış. Sonunda arkadaşlarım uyanıyor, bu arada Ali'nin kız arkadaşı da geliyor. Ayrılmadan önce Ali bize otelini göstermek istiyor. Önce reddediyoruz, sonra ısrarları üzerine nezaketen kabul ediyoruz. Tanışık olduğumuz için bize arkadaş fiyatı çekiyor. Bizim için gayet lüks oteli için bitli otellere verdiğimiz kadar bir para istiyor ama yine de kabul edemeyiz. Yezd’de konaklayacağımız yeri gelmeden çok önce seçtik. Sessizlik Kuleleri.

Yezd bir çöl şehri. Bunu yalnızca sıcağıyla ve kumuyla hissettirmiyor. Yezd’deki tüm evler, dükkânlar, hanlar, camiler çöl renginde. Sıvasız kerpiç evler yeryüzüyle yekpare gibiler. İnşa edilmemiş de yeryüzünden yükselmiş gibi duruyorlar… Bu hardal sarısı şehir, insana Mardin’i hatırlatıyor. Herhangi bir sokağından içeri dalıp nereye gittiğini bilmeden gezmek de Mardin’de olduğu kadar keyifli. Tüm evlerin tepesinde yaklaşık 2 metre yüksekliğinde kutu gibi bacalar var. İsimleri bad-gir. Bad-girler Yezd’in doğal klima sistemleri oluyor. Rüzgârı alıyor, bacasında şöyle bir dolaştırarak bir şekilde soğutuyor ve evin içine veriyor. Bagh-e Devlet Abad binasında 33 metre yüksekliğinde bir bad-gir varmış ama görmeye gitmedik. Bunun yanında suyun kendi kendine soğumasını sağlayan kümbetleri de mevcut. Kısaca Yezd, çöl sıcağıyla en doğal şekilde mücadele etmeyi öğrenmiş.

Burada Sessizlik Kuleleri’ni biraz anlatmak lazım. Gerçek isimleri Dakhme. Ölen kimseleri gömmenin toprağı, yakmanın da havayı kirleteceğine inanan Zerdüştler, ölülerini etçil kuşların yemesi için bu kulelere bırakıyorlar. Kulenin tepesinde kuşlar, ölüleri yemeye gözlerinden başlarlarmış. Muhtemelen orası bir çöl, göz de en sulu organ olduğu için. Kulede bekleyen rahip ilk olarak hangi gözün yendiğini görmek için kenardaki delikten olanları izlermiş. Önce sağ göz yenirse merhumun huzurlu bir yere, sol göz yenirse azap dolu bir yere gideceğine inanırlarmış. Uzun zaman önce (Konuştuğum ve okuduğum her yerden farklı tarihler duydum. 1940 - 1970 yılları arasında bir gün.) Sessizlik Kuleleri’nin kullanımı yasaklanmış. O günden beri Zerdüştler, ölülerini kulelerin hemen kıyısındaki mezarlara gömüp toprağı kirletiyorlar.

Şehir meydanında biraz vakit geçirip Zerdüştlerin tapınağı olan Ateşgede’ye geçiyoruz. Yezd’de 500.000’e yakın Zerdüşt yaşıyor. Tapınakta 470 yılından beri hiç sönmemiş bir ateş var. Rahipler her gün belli saatlerde bu ateşi tekrar tekrar besliyorlar. İçeride bu ateşten ve hiç sönmediği bilgisinden başka ilgi çekecek bir şey yok. Zerdüştlerin kutsal kitabı Avesta’dan pasajlar parça parça duvarlara asılmış. Şöyle bir bakıp çıkıyoruz. Ramazan olduğu için tüm lokantalar iftara kadar kapalı. Bakkala, fırına uğrayıp yanımıza yiyecek bir şeyler alıp otobüs durağına gidiyoruz. İki belediye otobüsü değiştirip Yezd’e geliş sebebimiz olan Sessizlik Kuleleri’ne varıyoruz.

Otobüsten iniyoruz, iki kule de tüm heybetiyle karşımızda duruyor. Yalnız saat öğlenin 12.00'si hava da 40 dereceye yakın. Güneşin biraz eğilmesini beklememiz gerekiyor. Karnımız acıktı ama dediğim gibi iftardan önce açık lokanta bulmak imkânsız. Tenha bir köşe bulup azığımızı açıp yemeye başlıyoruz. Derken önünde oturduğumuz apartmandan bir kadın çıkıp yanımıza geliyor. “Aman çok ses yaptık, ayıp ettik ortalık yerde yemek mi yenir?” derken kadın hiçbir şey söylemeden koca bir kâse tatlıyı verip gidiyor. Tatlının üzerine tarçınla “Allah” ve “Ali” yazmış. Tatlının ne olduğunu çıkartamadık ama yeşil renkliydi ve tadı biraz keşkülü andırıyordu. Ne olduğunu pek önemsemeden onu da yiyoruz. Derken öğlen güneşi inmeye başlıyor ve kulelere doğru yürüyoruz. Karşımızda iki tane kule var. Yüksek olanı seçip tırmanmaya başlıyoruz. Kısa ama dik bir tırmanıştan sonra tepeye kuruluyoruz. Hava kararana kadar turist kafileleri ve şehirde rahat edemeyen sevgililer gelip gelip gidiyorlar. Gece kulede uyuyacağımız için iyice sahiplendik. Biz kulenin sahipleri, diğer ziyaretçiler de misafir gibiyiz. Tatlının kalanı, hurma, ekmek, su, kavun her gelene bir şeyler ikram ediyoruz. Sonra güneş batarken son bir misafir geliyor. Arabasını kenara park edip kulenin eteklerine oturup bir uzun hava tutturuyor. Yarım saat boyunca durmaksızın söylüyor. Biz tepede kendimizi fark ettirmeden onu dinliyoruz. Onu buraya atan dert neydi? Onu izlediğimizi fark etti mi? Gitsem dertleşmek ister miydi? Hiçbirini bilemedim. Biz çıt çıkarmadan yarım saat boyunca onu dinledik, o da yarım saat boyunca dinlenmeden söyledi. Yarım saatin sonunda türkü bitti, arabasına atlayıp geldiği yönden gitti.

Derken hava karardı. Yezd'e gelmeden evvel İsfahan’da çadırımızı kaybettiğim için gece yalnız tulumlarla idare edeceğiz. Duvar dibinde korunaklı bir yere tulumları serip yatıyoruz. Gece boyunca çöl kendini hissettiriyor. Uğultu, sert rüzgâr, ağzımıza burnumuza dolan kum… Gece bayağı zor geçiyor. Bir şekilde sabahı ettikten sonra konuşuyoruz, dördümüz de gece kâbus üstüne kâbus görmüşüz. Gecenin şartlarının zorluğundan mı yoksa mekânın geçmişiyle mi ilgiliydi bilemedim.

Sabah tekrar misafirler geliyor. Bu sefer en ilginci bir tekvandocu ve fotoğrafçı oldu. Sabahın ilk ışığını ve Yezd manzarasını kullanmaya gelmişler. Biri havaya uçan tekmeler savuruyor, öteki fotoğraflarını çekiyor. Tekvandocu ve fotoğrafçıyla biraz muhabbet ettik, birkaç fotoğrafını da biz çektik. Sonra bir Japon turist kafilesi, bir çift sonra biz de kuleden indik. Farklı bir şey var mı diye öbür kuleyi de kısaca ziyaret edip şehre dönmek üzere kuleleri terk ettik.

Azığımız gece tükendi, şimdi karnımız aç. Sağa sola bakınırken öğlen vakti mümkün olmayan şekilde bir yerden kebap kokusu geliyor. Kokuyu takip edip bir pasajın içine giriyoruz. Bir lokanta girişini brandayla kapatmış ama kokuyu engellemek mümkün değil. Harıl harıl çalışıyorlar. İftar vaktinde büyük bir davet verilecekmiş. Önce yemek vermek istemiyorlar “Seferi seferi.” diyince kabul edip önümüze kebapları diziyorlar. Karnımızı doyuruyoruz, hesabı istiyoruz, kabul etmiyorlar. Ne kadar ısrar etsek de hesabı ödetmiyorlar. Karnımız tok, keyfimiz yerinde, şehir merkezine doğru yol alıyoruz.

Şehirde sokakları gezmenin keyifli olduğundan bahsetmiştim. Şehir merkezine dönünce sırtımızda çantalarla sokaklara dalıyoruz. Bad-girlere bakıp havayı nasıl soğutabileceğini anlamaya çalışıyoruz, sonuç alamayınca dolaşmaya devam ediyoruz. Mahalle maçı yapan çocukların topuna dalıyoruz. Karşılıklı birkaç penaltı atışıyoruz, yaşımızın olgunluğuyla gol yemeyi ihmal etmiyoruz.

Şehirde bir de Su Müzesi var. Yezdliler’in geliştirdiği “Qanat” denen yer altı su kanalları anlatılıyor. Qanatlar 2000 yıldır kullanılıyormuş. İran’ın geri kalanında da kanal açma işlerinde Yezdliler bir numaraymış. Bir çöl şehrinde su müzesi hem ironik hem de anlamlı… Caddede geziyoruz. İran’da gezdiğimiz her şehirde büyük bir kapalı çarşı var. Yezd’de ise büyük bir tane yerine bir sürü küçük pazar mevcut. Tüm caddeler ve pazarlar zanaatkâr dolu. Demircisi, marangozu, şeker imalatçısı, üstüpü toptancısı… Hepsi işini yüzyıllardır yapıyormuş gibi gözüküyor. Hepsi dükkânına ya da atölyesine benzemiş. Ağır ağır işlerine bakıyorlar. Çöl seven bir insan olduğum için gereksiz anlamlar yüklemiş olabilirim ama şehirde yaşayan herkes sanki çok sabırlı, çok bilge gibi geldi. Muhtemelen abartıyorum ama yine de ayrılırken gönlüm Yezd’de kaldı.

Jaisalmer

2012-02-17T13:56:00.000-08:00

Bir yarışma için hazırlamış ve yarışmanın deadlineını kaçırmıştım. Bilgisayarda paslanacağına burda dursun bari.

Hindistan’a dört arkadaş elimizde spiral şeklinde bir rotayla ayak bastık. Gidilmeden olmaz şehirleri ve kişisel olarak görmek istediğimiz şehirleri sıralayıp, Mumbai’dan güneydekileri silince geriye bu rota kalıyordu. 15 günlük bir İran gezisinden yeni çıkmıştık. Onun yorgunluğu üzerine Delhi’de gördüğümüz kalabalık ve gürültüyü çekemeyeceğimizi kısa sürede anlamıştık. Rotaya baktık ve sırada Delhi kadar olmasa da kalabalık şehirler sıralanmış bekliyorlardı. Jaipur, Agra, Varanasi… Şehirleri atlayıp kendimizi doğaya vurmamız şarttı ama nereye gidecektik? Hepimizin gitmek istediği yer kendi kafasında netti. Yalnız bunu ötekilere anlatmak biraz zordu. Upuzun müzakerelerin sonunda hiçbir yere varamadık ve dörde bölündük. Ben çöle gitmeyi seçtim. Bu da çöl gezimin hikâyesi. (Merak edenler için diğer üç arkadaşlarımdan Su Goa’yı, Boğaç Nepal’i, Cengiz de eski rotayı takip edip turistik yerleri seçti.)

Hindistan’a ayak bastığımdan beri çöl ve deve sayıklıyordum. Ömrümde çöl görmedim. İlk kez görecektim. Ufuk çizgisine kadar pas parlak, sapsarı, yakıcı ortamı görmek fikri içimi kıpır kıpır etmeye yetiyordu. Deveye gelince, Camel içmeyi severim, Camel grubuna bayılırım hatta Eski Camel diye bir müzik grubu kurmayı bile denemiştik. Şekline, sabırlı görünüşüne, upuzun adımlarına, baygın bakışlarına… Deveye de çöle de sevgimi anlatmam güç, sebebini açıklamaya çalışmam imkânsız.

Jaisalmer’e tek tren Jodhpur’dan sabaha karşı beşte geliyor. Tüm otellerin toutları* o saatte istasyonda bekliyorlar. Ben henüz Jodhpur’dan trene biniyordum ki bir çocuk kolumdan tutup Jaisalmer’e mi gittiğimi sordu. Elime bir otel broşürü tutuşturdu. “Jaisalmer’de abim bekliyor. Ona senden bahsedeceğim. Gidince otelimize bir bakmaz mısın?” dedi. O an tek isteğim ranzaya yatıp uyumaktı. Çocuğu bir an önce başımdan savmak için “Olur olur.” diyip içeri girdim. Elime tutuşturduğu kataloga bakmamıştım bile. Şöyle bir baktım da gayet güzel bir otel. Dış mekan fotoğrafında otelden mutlu mutlu ayrılıp el sallayan yaşlı insanlar var. Odaların fotoğrafı gayet ferah, geniş, konforlu gözüküyor. Fiyatı da şu ana kadar kaldığım her otelden daha ucuz. 100 rupi (2$). Katalogda bizi kazıklamayı kesinlikle istemediklerini, otelcilik işini gönülden yaptıklarını anlatıyorlar. Yalnız yazı imla hatalarıyla dolu. Böyle güzel bir otelin katalogunun böyle özensiz olması garip geliyordu ki karşı ranzamdaki Hollandalı adam beni uyarıyor. Otelin tepesindeki tabelaya biraz dikkatli bakınca photoshop olduğu anlaşılıyor. Epey de kötü bir photoshop. Muhtemelen internetten toplanmış fotoğraflarla yapılmış. Katalogu kenara koyup yatıyorum. Benim kafam uyumaya çalışırken edebi cümleler kurar. “Trenim son hızla Jaisalmer’e gidiyordu. Oysa o çocuğun abisine attığı mesaj kadar hızlı olmamız mümkün değil.” ayarında bir cümle geçti. Sonra uyumuşum.

Gürültüyle bir hengamenin içine uyandım. Tren istasyonu pazar yeri gibi. Toutlar, tuttukları turisti arabaya, rikşaya ne bulurlarsa ona bindirip otele götürmeye çalışıyorlar. Trenden dışarı ilk adımımı atarken koluma Jodhpur’da otel katalogunu veren çocuk yapıştı. “Yok gelmeyeceğim, vallahi gelmem, hayatta gelmem. Hem sen burada olmayacaktın. Abin nerede?” diye diye zor da olsa çocuğu atlattım. İstasyonda kolumdan zorla çekenler, “Şuradaki kız seni çağırıyor.” diyip arabasına bindirmeye çalışanlar… Uyku mahmurluğuyla o keşmekeşin içine dalmak travmatikti... Jodhpur’da çocuğun bana uzattığı sahte katalogun aynısından burada bir kişi daha uzatıyor. Yalnızca tepedeki otel ismi ve otelin dış fotoğrafındaki katalog isimleri farklı. Üzerimdeki mahmurlukla saçma bir şey yapmayayım diye köşeye siniyorum. Bu adamlardan neden zebellah gibi kaçtığımı merak edebilirsiniz. Eninde sonunda ben de bunlardan birinin götürmeye çalıştığı otele kendim gideceğim. Toutlara her bulaştığımda epey fena kazıklandım. Hindistan’da ilk öğrendiğim şey bu adamlardan uzak kalmam gerektiği oldu. Hem otelimi daha gelmeden önce internetten seçmiştim. Yerini de bulabilirmişim gibi geliyor. Neyse ben bir köşede kendi kendime beklerken turist kapanlar turistiyle gitti, kapamayanlar eli boş döndü ve ortalık yatıştı. Cehennem gibi istasyon on beş dakika içinde bomboş kaldı. Saat sabahın beş buçuğu ben çantamla istasyondan çıktım ve karşıda açık gördüğüm lokantaya gidip yiyecek bir şeyler sipariş ettim.

Hindistan’ın yemeklerdeki acı problemi herkesin malumu. Bir Hataylı olarak taddaki acı bana çok koymuyor da midemle ilgili problemlerim var. Buranın acısı özellikle sabahları gastritimi fena azdırabiliyor. Acı olmadığını bildiğim samosa böreklerinden üç tane sipariş ediyorum. Pişmesini beklerken saat altıyı buluyor. Bir bardak ananas suyuyla hüpletip yola çıkıyorum. Önce Gadisar Gölü’nü, sonra göl kenarındaki Gadisar Kapısı’nı sonra da Mystic Jaisalmer yazan oteli bulup içeri giriyorum. Kapıdan girince karşınızda kalan duvara koca harflerle “This being human is a guesthouse.” diye başlayan bir metin var. Altında da imza olarak Rumi… Otel sahibi Ashraf Ali’yle muhabbete başladık. Türkiye’den geldiğimi öğrenince inanılmaz seviniyor. İran üzerinden geldiğimi öğrenince bir kez daha seviniyor. Ben fiyat sormak, oda görmek falan isterken beni konuşturmuyor. Mevlana’dan, Nasreddin Hoca’dan, Şems’ten, Hafız’dan bahsediyor. “Tamam diyorum. Bana bir oda göster, biraz uyuyayım, akşam yemeğinde doya doya muhabbet edelim.” Dediğim gibi ben uyandıktan sonra muhabbete başlıyoruz. Otelin girişinde yazan Mevlana alıntısını görmüştüm ama bir kez de o gösteriyor. Gece geç oluyor. “Ben damda yatsam olur mu?” diyorum. Kabul ediyor. Damın fiyatını soruyorum “Sana bedava.” diyor. Uyku tulumumu alıp dama çıkıyorum.

Jaisalmer’de pek çok evin damı salonu gibi… Kahvaltı damda, akşam yemeği damda, yemekten sonra kerahat vakti damda geçiyor. Benim karşı damımda Sikh bir aile var. Çocuklarını bile damda yıkıyorlar. Bu arada Ashraf’e odada değil sürekli burada yatmak istediğimi söylüyorum. Hemen yanımda da bir baz istasyonu var. Baz istasyonu kargaların kamusal alanı. Sabah güneş doğmadan az evvel yanımda gaklayarak beni uyandırıyorlar. Güneşin doğuşunu izleyip, başka bir saatte asla sessiz bulamayacağım sokağın sessiz haline bakıp geri yatıyorum. Kargalardan bir tanesinin resmen dağınık saçları var. Her sabah aynı yere konuyor. Her sabah beni onun uyandırdığına inandırdım kendimi. Emin olamıyor tabii insan. Öbür kargalardan biri uyandırıyor da olabilir ama ben kendimi en çok dağınık saçlıya yakın hissettim…

Şehir merkezindeki birkaç turistik noktayı şöyle bir gezdikten sonra deve safarisi bakmaya başladım. Sizi ciple alıyorlar. Yol boyunca turistik 5-6 noktada gezdirip son durak olarak Sam Sand Dunes denen çöle götürüyorlar. Çölde konaklayabilir ya da gece dönebilirsiniz. Yalnız bu safariyle ilgili biraz problemlerim var. Aşık olduğumu söylediğim çölün ve develerin turist mezesi olması biraz canımı sıkıyor. Bir yandan da görmek için delirdiğim şeyler var. Sömürülmelerine göz yummakla görememek arasında gidip geliyorum. Kafamda gelgitlerle meydanda gezinirken bir tabela gözüme çarpıyor: “Desert Bikes For Rent”. Hemen dükkâna dalıp fiyat öğreniyorum. Tek bir problem var. Ömrümde hiç motosiklet kullanmadım.

Kafamda planı kuruyorum. Motoru kiralayacağım dükkânda adamların dikkatini çekmeyecek kadar bilsem yolda zaten öğrenirim. Tüm gün boyunca sokakta motor kullananları izliyorum. Neyse ki bolca var. İlk çalıştırma anını, gaz vermeyi, kalkışı bayağı bir gözlemliyorum. Bu arada karnım acıkıyor ve kafe gibi gözüken bir yere doğru yürüyorum. Önünde durduğum dükkânın ne olduğu dışarıdan ne olduğu tam olarak anlaşılmıyor. Ben öylece bakarken bir motor önümde durup

-Aradığın dükkân burası değil. diyor.

-Ben ne arıyorum ki?

-Güven bana. Daha üç ay önce açıldılar ve ondan fazla şikayet var.

-Ne şikayeti kardeş ne satıyorlar?

-Kurabiye.

-Kurabiye mi?

-İçmek için. (Drink değil smoke.)

-Heaaaa. Tamam da yok ben içmeyeceğim de senin motorla biraz gezsek bir tur atsam olur mu?

Teklifim kabul edilmiyor ve ayrılıyoruz.

Birkaç saat daha motorcu izleyip motor kiralama dükkânına gidiyorum. Hindistan’da satıcılara karşı ciddi güvensizlik var. Haksız bir güvensizlik değil. Epey kazıklıyorlar. Satıcılar da bir deftere memnun müşterilerden kendi dillerinde memnuniyetlerini dile getirmelerini istiyorlar. Bu iş bizim de işimize yarıyor. Kendi dilinde yazı yazan eski müşteri, yalnızca memnuniyetini değil uyarılar da yazıyor. Motorcu adam defterdeki tek Türkçe yazıyı bulup gösteriyor. Erdem diye biri 2006’da yazmış. “İlk bakışta puştluk yapacakmış gibi gözüküyor ama güvenilir bir adam. Yalnız geceleri motoru bana bırak derse bırakmayın benzin çalabilir.” yazmış.

Yarım saatliğine motor kiralıyorum. Çalıştırma anını tekrar tekrar izledim. Bence becerebilirim. On yaşında bir Honda seçiyorum. Yenileri de var ama fiyatı kiraladığımın bir buçuk katı. Çok para bayılmanın lüzumu yok. Sağ taraftaki pedala sertçe basıp aynı anda sağ taraftaki kolu çevireceğim. Deniyorum olmuyor. Adam da motorun kötü olduğunu düşünmemden korkup o çalıştırıp bana veriyor.

Şehir merkezinde gezmeye başlıyorum. Daracık sokaklar, karşıma çıkan inekler, ters yönden gelen rikşalar… Trafikte korna çalan herkese anavrat küfreden ben elimi kornadan çekemiyorum bile. Yarım saat içinde 5-6 kez motoru istop ettirip yol ortasında kalakaldım. Her seferinde de çaresizliğimi gören birileri gelip yardım etti. Her yardımda bir şeyler kaptım. Yarım saatin sonunda motoru teslim ettiğimde “Yarın 24 saatliğine kiralıyorum.” Diyecek özgüvene sahiptim. Kafamda tüm gün aynı şarkı dönüyordu. “I’ve been through the desert on a horse with no name. ‘Cause in the desert you can’t remember your name.”** Ben de yarın on yaşındaki adsız atımı alıp çöle doğru süreceğim.

Geç saate kadar şehir merkezinde mala mal gezip vakit geçiriyorum. Tam meydandan otele dönmeye niyetlenmişken sabah konuştuğum motorlu tekrar önüme kırıyor. “İşte aradığın dükkân burasıydı.” diye bir yer gösteriyor. Adı Lassi Shop***. Küçücük bir dükkân. Mekanın önünde yaşadığım dört dakikalık kararsızlıktan sonra içeri dalıyorum. Bir adam gelip önüme bir fotoğraf albümü koyuyor. Hikaye aslında şöyleymiş: Bizim Sultanahmet’teki Puding Shop gibi Jaisalmer’de de hippilerin uğrak yeri olan Boungh Place diye bir yer var. Hindistan hükümeti alternatif tıbbı tanıyor. Burası da alternatif tıp merkezi adı altında marihuanalı kurabiye, marihuanalı lassi ve marihuana satıyor. 60’lardan beri açık olan dükkânın ismini nasıl oluyorsa üç sene önce başka birileri satın alıp Boungh Place ismiyle kendilerine bir yer açıyorlar. Adamın bana verdiği fotoğraf albümünde albümde mekanın eski fotoğrafları ve 60’lardan beri gelenlerin yazdığı mektuplar vardı. Benim içinde olduğum dükkân da adını Lassi Shop yapıp tekrar tutunmaya çalışıyor. Bir menü uzatıp “Özel olanından istersen fiyatı ikiyle çarpılıyor.” diyor. Bir bardak tuzlu özel lassi söyleyip kafama dikiyorum. İkinciyi istiyorum ama vermiyorlar. “Acele etme bir saat sonra çarpar.” diyor ama 2-3 saat sonunda şöyle hafifçe bir çarptı. Bu arada otele çok hoş iki tane Alman kız gelmiş. Çay içip muhabbet etmeye damıma çağırıyorum.

Kızlar Daarjelling’e gideceklermiş. İkisi, otelin deve safaricisi Cicey (Okunuşu Cicey, yazılışı nasıl bilmiyorum.), Ashraf ve ben uzun uzun muhabbet ediyoruz. Kızlar her yaz geldikleri Alanya’yı anlatıyor, ben İran’ı anlatıyorum, Ashraf Tac Mahal’in arka bahçesinin ön taraftan çok daha güzel olduğunu anlatıyor… Bir ara herkes Cicey’e dönüyor. Anlatırken sıra gözetmiyorduk tabiî ki ama bir an herkes sıranın Cicey’e geldiğini hissedip ona dönüyor. “Çöl benim Türkiye’m.” diyor Cicey. “Çöl benim Almanya’m, Danimarka’m, Daarjerlling’im her şeyim. İnsanlar geliyorlar, onları çölde gezdiriyorum. Geceleyin yıldızları izleyip bana geldikleri yeri anlatıyorlar. İsrail’den geldim, İtalya’dan geldim, İngiltere’den geldim deyip ülkelerini anlatıyor. Kimisi ülkesinden söz etmiyor gezdiği yerleri anlatıyor. Dünyanın bütün ülkelerini çölde dinlemişimdir. Çöl benim dünyam.” Rajhastan’ın dışına ömründe bir kez çıkmış. Delhi’ye gidip iki gün kalıp geri dönmüş. Sonra Cicey bize “çöl kahvesi” denen kahveden yapıyor. Kahvenin içine baharatlar, biberler ne bulursa katıyor. “Çölde soğan katanı bile bulursun.” diyor. Baharatlı kahve nasıldı? Güzel diyemem, kötü de diyemem. Ölmeden denenmesi gereken, denenmese hiçbir şey kaybedilmeyecek, denense de bir daha asla içilmeyecek yüzlerce şeyden bir tanesi gibiydi.

Sabah yine kargamla güneşten evvel uyanıp kendime yolluk yaptırıyorum. Geceden teslim aldığım motora atlayıp yola çıkıyorum. Motorcudan bir çöl yolu haritası almıştım. Ashraf de geceleyin harita üzerinde bana bir rota çizip gitmem gereken yerleri işaretledi. Tulumumu ve yolluğumu motorun arkasına bağlayıp sabahın ilk ışığıyla yola çıkıyorum. Şehrin hafifçe dışına çıkınca boş yolda yaldır yaldır gidiyorum. Motorum son gazla 80 km hız yapabiliyor. Amar Sagar denen yarısı göle batmış mükemmel bir köy kenarında kahvaltımı yapıyorum. Çapatiye**** sarılmış muzumu yiyip gölü izliyorum. Tekrar yola çıktığımda köylü kadınlar uzaktan bana bağırıyor. Yanlarında durduğum anda onlarcası uzaktan koşup yanıma geliyor. Hepsi etrafımı sarıp CHOCOLATE CHOCOLATE diye bağırıyorlar. Elimdekileri veriyorum, hepsi kapışıyorlar. Sonra biri motorun kenarına bağlı yolluk poşetini koparıp kaçıyor. Bir anda yemeksiz kaldım. Biraz ilerde de çikolata isteyen çocuklar karşıma çıkınca “Ellerim bak boş kaldı.” hareketi yapıyorum.

Yola devam ederken develer hakkındaki politikamın ne kadar doğru olduğunu kendime doğruladım. Bir ovaya saldıkları develer kaçamasın diye iki ön ayağını birbirine bağlamışlar. Hayvanlar adım atabiliyorlar ama küçücük adımlar atabiliyorlar. Böylece hayvanın ovada gezmesine izin verip uzaklaşmasını engellemiş oluyorlar. Ayakların arasındaki ipi çakımla kesmeyi düşündüm ama ben ayaklarına eğilmişken korkarlar, üzerime basarlar diye korkup vazgeçtim. Motorumu 6-7 denemede zar zor çalıştırıp yola devam ediyorum. Yanımdan geçerken adres sorduğum bir adamla yan yana yola alıp bağıra bağıra muhabbet ediyoruz. -----NERELİSİİİN?

-TÖRKİİ!

-TOKYO MUU?

-YOK YOK TURKİİİ! (Aynı yanlış anlaşılmayı on kere yaşamışımdır. Törki diyince anlamıyorlar Turkii demek gerekiyor.)

Biz yan yana giderken bir muson bastırıyor. Motorla giderken yağan yağmur insanın göğsüne göğsüne vurup epey acıtıyor. “Gel benim köye sığınalım.” diyor ve onun köyüne sapıyoruz. Köy bildiğimiz Afrika kabilelerinin yaşam alanı gibi. Samandan yapılmış evler tek oda boyutundalar. Çocuklar etrafımı sarıp beni izliyorlar. Afrika’da kabile ziyaret eden Levi Strauss gibi hissediyorum. Bu arada köye rikşasıyla bir adam geliyor. Köy yaklaşık 10 haneden oluşuyor. Biri beni davet eden adam, rikşayla gelen de yan komşusuymuş. Komşu Müslüman’mış. Benim Müslüman olduğuma inanmıyor. Bildiğim duaları okuyorum, imanın şartlarını sayıyorum. “İstersen akşam gel senin için tavuk öldürelim.”***** diyor. “Yok ben şehre döneyim eyvallah.” diyip motora biniyorum. Üç denememde de motoru çalıştıramıyorum. Çocuklar etrafımı sarıp suratıma karşı kahkaha atıyorlar. Beni çöle getiren adam gelip ilk denemede motorumu çalıştırıyor. Çocuklar daha fena gülüyorlar. İlk gazı verirken motoru istop ettiriyorum ve tekrar çalıştıramıyorum. Adam tekrar gelip benim için çalıştırıyor. Çocuklar etrafımda deli gibi gülüyorlar. Köy Halkı: 2 Yabancı: 0

Güneş eğilmeye başlayınca daha fazla vakit geçirmeden çöle gidiyorum. Varır varmaz safari yapmama kararımı bir kez daha doğrulayıp kendimi takdir ediyorum. Manzara gerçekten iç acıtıcı. Çöl pislik içinde, develer çöplerin arasında müşteri bekliyor. Safari satıcıları etrafımı sarıyor. Ben mutsuz mutsuz çölün içine yürüyorum. Çölde poşetle dolaşan çocuklar içecek satıyorlar. “This like… You want a beer?” diyor. Bir bira alıp kuma oturuyorum. Mutsuz mutsuz çölü izleyip biramı içiyorum. Romanlar “You want gypsy dance?” diye dolaşıyorlar. Hindistan Romanlarının müzikleri, turist çığlıkları, rüzgar uğultusu arasında biramı içiyorum. Seyahatin ilk anından beri beklediğim anın tam içindeyim ama mutsuzluktan ölmek üzereyim… Tabii mutsuzluğumun tek sebebi çölün durumu değil. Sanırım tek başıma gezdiğim için düşünmeye çok zamanım oluyor. Arkadaşlarımdan ayrıldığımdan beri düşünüp düşünüp mutsuz oluyordum ama şu anda tepe noktasındayım. Aynı çocuk bir tur atıp yanıma geri geliyor. “This like… One more beer?” diyor. İkinciyi de içip, A Horse With No Name’i mırıldanıyorum. Şişelerimi ve mutsuzluğumu alıp motoru park ettiğim yere gidiyorum. Üç tane çocuk etrafımı sarıyor. 10 rupi karşılığında bir şey satmak istiyorlar. Ne olduğunu soruyorum eliyle “Nasıl koyduk ama!” der gibi bir hareket yapıyor. 10 rupiye iki paket prezervatif satıyorlar. Devletin bedavaya verdiği prezervatiflerden… Hindistan halkın nüfusunu arttırmaması için epey uğraşıyor. Indira Gandhi döneminde “Vazektomi Yaptır, Transistörlü Radyoyu Götür” kampanyası yapılmış. YouTube’a “India Condom Advertisement” yazarsanız prezervatif kullanımını arttırmak için yapılmış müthiş videoyu da izleyebilirsiniz.

Hava tamamen karardı. Motora atlayıp şehre geri dönüyorum. Gece yolculuk yapmak ayrıca korkutucu. Motorumu tekrar çalıştıramamaktan korkuyorum, benzimin bitmesinden korkuyorum. Motorumu adama içindeki benzinle teslim edeceğim için tam yetecek kadar aldım. Yol üzerinde tek bir benzinci yok. Yoluma bir tane otostopçu çıkıyor ama motoru durdurursam tekrar çalıştıramam korkusuyla onu da almadım. Korku içinde geçen bir yolculuk sonunda şehre varıyorum. Şehre girer girmez motoru kiraladığım adamla karşılaştım. Motoru oracıkta teslim ettim. Yol boyunca yaşadığım korkuları sırtımdan atmanın keyfiyle bir ananas suyu alıp adamla muhabbet ediyorum. Muhabbetten sonra adam dükkânına götürmek üzere motora atladı ama çalıştıramadı. Bozulması korkum yersiz değilmiş ama ben az önce teslimimi yaptım. Olay üzerime kalmadı. Bozulma ihtimalini ya da motorun üzerindeki bir hasarı üzerime atmaları ihtimaline karşı pasaportum yerine akbilimi rehin vermiştim. Olay çıkarsa akbilimi bırakır giderdim.

Motoru teslim edip otele dönerken Lassi Shop’un önünden geçtim. Çalışan adamın selamını alıp içtiğim lassinin pek bir şey yapmadığını söyledim. “Ayıp ettin gel bu sefer bizden olsun. Öncekinden daha sert yapayım.” dedi. Bayağı yorgunum. Yarına söz verip otele gidip kendimi damıma atıyorum.

Sabah yine karga, güneş, sonra karşı komşularla damdan dama çay keyfi derken öğlen ediyorum. Gezilecek yerler gezildi, göle bir kez daha uğrayıp lassicime gidiyorum. Dükkânda başkası bekliyor. Meseleyi anlatıyorum. “Dün senin arkadaşın bana özel lassi ısmarlayacağına söz vermişti.” diyorum “İyi hadi gel yapayım bir tane.” diyor. “Ha bir de geçen sefer pek etkilemedi diye bu sefer extra koyacaktı.” Tuzlu bir lassi geliyor. “İyi kafa yapsın istiyorsan bir kerede dik.” diyor. Fondipleyip kendimi sokağa atıyorum. İki saat sonra kendimi bir kafede oturmuş hayatımdaki problemleri kazıyıp ne kadar pislik, ne kadar korkak olduğumu falan düşünürken buldum. Saatlerce oturmuş kendime saldırmış da saldırmış bana mısın dememişim. Akşamüstü kafeden kalktıktan sonra yüzlerce sarıklı adamı bir parkta bekleşirken gördüm. Sarıklı derken köylülerin taktığı, rengârenk, bedevi stili sarıklar. Protesto hazırlığı olduğu belli. Ellerinde Hinduca pankartlar var. Bir dayı kürsüye çıkıp konuşuyor, herkes alkışlıyor ve yürümeye başlıyoruz. Yolda birisi meseleyi anlatıyor. Şehrin dışındaki çöle dikilen rüzgâr panellerini protesto ediyorlarmış. Ashraf bahsetmişti o panellerden. Özel mülkiyetmiş, adam elektriği kendi şirketi için kullanıyormuş. O da sevmeyerek bahsetmişti zaten. İngilizce bir pankart görüyorum. “Bitki Ve Hayvan Alemini Rahat Bırakın! Ulusal Çöl Kuşu Godovan’ı Koruyun!” Konuştuğum adam turizmden bahsetti ama meseleyi anlayamadım. Turizm çöle zarar verdiği için çöl turizmi mi istemiyorlar yoksa panellerin olduğu bölgede turizm yapılamıyor diye mi protesto ediyorlar çözemedim. İçtiğim lassinin kafası hâlâ benimle, renkli sarıkların arasında yürürken bakıyorum otelin önünden geçiyoruz. Ahaliden ayrılıp otele gidiyorum. Ertesi akşam Bikaner treniyle ayrılmayı düşünüyordum ama şehirde yapacak daha fazla bir şey yokmuş gibi geliyor. Bir haftaya yakındır buradayım. Sokakta gören esnafın “Jaisalmer’e mi yerleştin?” sorusuna bile maruz kaldım. Çok kaldığımdan değil de ortalıkta gezmeyi çok sevdiğimden bence. Yüzümü çabuk eskittim.

Çantamı topluyorum. Son olarak dama çıkıp matımı ve uyku tulumumu topluyorum. Damımdan karşı komşularımın akşamüstü çay keyfine bakıyorum, baz istasyonundan atlayıp teker teker karşıdaki ağaca süzülen kargaları izliyorum, samimiyetimin el göte parmak kıvamına geldiği çalışanlarla vedalaşıyorum. Vedalarla ilgili canımı sıkan bir şey var. “Tekrar gel”ler, “Sık sık konuşuruz”lar, “Ben de memleketime seni beklerim”ler o kadar hızlı yalan oluyorlar ki insan kendi vefasızlığına şaşırıyor. Her yolculuktan sonra iletişimde kaldığım birileri muhtemelen oluyor ama her seferinde inanarak söylediğim bu cümleler ertesi gün bütün anlamlarını yitiriyorlar. Bu cümleyi her gezimde on beş kişiye söylüyorumdur. Sonunda bir kişi ya kalıyor ya kalmıyor. Bence literatüre “Gezgin vefasızlığı” gibi bir terim düşülmeli. Neyse kankalarım hava kararınca beni istasyona bırakıyorlar, Bikaner trenine atlayıp Jaisalmer’i tüketmiş olmanın hazzıyla yola çıkıyorum.

*Tout: Turist avcılarına turistlerce verilen isim.

**America – A Horse With No Name

***Lassi: Hindistan’ın boza kıvamındaki ayranı. Tuzlu, şekerli, muzlu, ananaslı, mangolu, çikolatalı çeşitleri her yerde var. Ayrıca kimi bölgelerin değişik meyvelerle yapılmış yerel lassileri de mevcut.

****Çapati: Yassı bir ekmek. Lavaşın 4-5 kat kalıncası.

*****Cümlenin orjinali: “We can kill chicken for you.”

2011-12-19T17:07:00.000-08:00

Show TV'nin internet sitesinde az bilinen müthiş Türk filmleri var. Hepsi az bilinen değil, çok bilinenler de var ama hepsi müthişler.
Tek problem sigara sansürü konusunda sigaraları sansürlüyor olmaları. Ha bir de filmlerin altındaki tanıtım yazıları var. Sakın okumayın çaaat diye filmin sonunu yazmışlar.

http://www.showtvnet.com/turksinemasi/filmler.asp

Favorim Melikşah Altuntaş'tan öğrendiğim Düşman Aşıklar filmi.

2011-12-05T15:29:00.000-08:00

Yarın Madımak davası zaman aşımına uğrayacak ve dava düşecek.
8 Aralık'ta Özgür Alkan ve Bahadır Söylemez'in davaları ve tutuklulukları muhtemelen devam edecek. Kendilerinin yargılanmasını sağlayan delil bir derneğin su faturasını ödemiş olmaları.
9'unda da Cihan Kırmızıgül 7. kez mahkemeye çıkıyor. 22 aydır tutuklu yargılanıyor. Onun delili de poşu takmasıydı.
Aynı gün Metin Lokumcu'nun ölümünü protesto eden 22 kişi son otuz senedir var olmayan bir örgütün üyeliğinden yargılanacaklar. İçlerinde yargılanmasına delil olarak evindeki meyve bıçağı gösterilenler bile var.
Dünyadaki terör suçlularının üçte biri bizim memlekette. Ece Temelkuran'ın dediğine göre 2005'te 273 ike şimdi 12.897 olmuş.

Yarın Madımak zaman aşımına uğrayacak. Biz işten, okuldan eve döneceğiz, bir şeyler okuyup, izleyip yatacağız. Ertesi akşam dışarı çıkacağız, sarhoş olup sızacağız, sonraki akşam iş yetiştirmeye falan çalışacağız.
Şaşırma özelliğimizi yitirdikten sonra hayat biraz daha rahat olur muhtemelen...

2011-12-05T06:42:00.000-08:00

blogspot sapıttı. son yazdığm yazıya bakın. (aşağıda)
yazdığım her kelimeyi teker teker sanskritçeye çeviriyor. içinde türkçe karakter olanlara dokunamıyor.
hindistan yazılarımı mı özledi acaba?

2011-12-05T06:41:00.000-08:00

एके düştü... एके düşünce मन दूऊओव्न दिए bağırmak गेरेकियोर। öyle बीर düşüyor यानि। koltuğuna gömülmüş बीर (केंदी देयिमिय्ले) दोमुज़ा dönüşüyor।

Kemal Tahir'in Elinden Gangsterliğin Kısa Tarihi

2011-12-05T05:18:00.000-08:00

-1910'da Şikago'da olup bitenleri bilemezsiniz. O zamanlar siz henüz doğmamıştınız. O zamanlar Gang kelimesi sadece "ekip" veya "takım manasına gelen masum bir İngilizceydi. Gangster tabiri de henüz icat olunmamıştı. Vilyam Randolf Hörst denen herif de kendisine, sonraları takılan "Gazetecilik Kralı" ünvanını kabullenmiş bulunmuyordu. Bizim Şikago'nun o tarihlerde en büyük gazetesi Josef Patterson tarafından çıkartılmaktaydı. Adı da: Tribün. New Yorklu Hörst Şikago'da bir gazete çıkarmayı, daha beteri, bu gazeteyi tutturmayı aklına koydu. Ekzaminer isimli bir gazete kurdu. Şikago'nun üstünden uçakla geçtiniz mi hiç?
-Geçtim. Ne olacak?
-Geçtinizse bilirsiniz. Bizim Şikago uçaktan bakılınca gayet muazzam bir satranç tahtasına benzer. Sokaklar, caddeler birbirlerine müvazidir. Tribün, şehrin bütün köşe başlarını tutmuş, daha doğrusu bütün sağ köşelere birer küçük satış kulübesi kurmuştu. Bu sebeple Hörst, gazetesine satış yeri bulamayınca yerli rakibine başvurdu. Müvezzilerin durdukları yerlere kulübeleri hakkaniyet dairesinde pay etmeyi teklif etti. Tribün buna yanaşmadı. Ekzaminer eski kulübelerin yanına yeni kulübeler yapmak zorunda kaldı. O sıralarda gazeteler on üç, on dört yaşında çocuklara sattırılıyordu. İki tarafa mensup oğlanlar birdenbire müthiş bir rekabet hissine kapıldılar. Bu his az vakitte boğuşma şeklini alıverdi. Hörst işi tesadüfe bırakacak heriflerden değildi. Müvezzileri korumak için işsiz güçsüz takımından, bileğine kuvvetli bir zibidiyi Mossi Enright adındaki oğlanı para ile tuttu. İşte gangsterlerin piri bu Mossi'dir. Delikanlıya Mossi yani (Miço) denilmesine her zaman iki, üç haftalık sakalla dolaşması sebep olmuştur. Mossi gansterlerin piriydi ama dünya üzerinde gerek gan, gerekse gangster kelimelerinden bile haberi yoktu. Genç yaşında tepelendiği için ölünceye kadar da haberi olmadı denilebilir.
Mossi'nin vazifesi sabahtan itibaren gazetenin satış kulübelerini dolaşmak, seyyar müvezzileri kollamak, zora düşenlere yumruğuyla yardım etmekti. İlk günlerde hiçbir müşkülle karşılaşmamıştı. Çünkü kendisi yirmi yaşındaydı. Karşısındakilerin ise en büyüğü on beşinde bile yoktu.
Fakat bu kolaylık az sürdü. Tribün de paçaları sıvadı. Moe Ananberi isminde bir zıpırı derhal angaje ederek Mossi'nin üstüne saldı. Bu suretle bizim Şikago'muzda garip bir macera başladı. Her sabah iki gazetenin idarehanesinden kollarını sıvayıp yumruklarını sıkarak iki serseri yola çıkıyor, kendilerinden istenen işi, verilen dolgunca ücreti hak edecek şekilde başarmak için durup dinlenmeden surat dağıtıyordu.
Bunlar bir müddet birbirleriyle karşılaşmamaya dikkat ettiler. Sonunda kendilerini büsbütün emniyete almak için genç serseriler arasıdnan dövüşçülüğü ile meşhur beş, altı kişi seçtiler. Bu suretle dünyanın üzerinde iki tane (gang) meydan agelmiş oldu. her çete, her sabah erkenden mensup olduğu gazetenin zemin katında kendilerine ayrılan bir mahzende toplanıyor, satıcılarını korumak için her tarafa nöbet usulüyle dövüş ekipleri salıyordu.
Hörst'ün Ekzaminer gazetesi Şikago'ya işte bu metodla yerleşebildi. Artık sarsılamayacağına kanaat getirince biraz pahalıya mal olan çeteyi defetmek istedi. Fakat Mossi artık kudretini anlamıştı. İşine son verildiğini kendine bildirmeye kalkan gazete direktörünün gözlerine fena fena bakarak:
-Ben bu gazetenin adamıyım, adamı kalacağım! diye dikildi.
Hemen hemen aynı saatlerde Tribün2ün çete reisi de onun direktörüne aynı tehditkar ifadeyle kafa tutuyordu. Bu suretle çeteler, esaslı bir işleri kalmadığı halde gazetelerin zemin katında toplanmaya devam ettiler.
Bir müddet hiçbir boğuşma vuku bulmadı. Fakat boş oturan silahlı takımların bu işsizliğe uzun müddet dayanmaları imkansızdı. Gecelerden bir gece ve ilk defa gazete satış meselesinin dışında, birbirlerine karşı efelenerek çarpıştılar. Bu çarpışmadan birkaç gün sonra Ekzaminer'in çetesinden Şarli adındaki kabadayı ortadan kayboldu. Şimdi herkesin kısaca "hesaplaşma" dediği hadisenin ilk kurbanı işte bu Şarli olmuştu.
Bu vakadan sonra Şikago polisi karanlık sokaklarda kurşunlarla delik deşilmiş cesetlere sık sık rastlamaya başladı. Bunların hepsinin cebinden gazetelere mensup olduklarına dair hüviyet varakaları çıkıyordu. Adına "Dördüncü Kuvvet" denilen ve birinci vazifesinin halkı aydınlatmak olduğu iddia edilen gazeteler her cinayetten sonra birer kısa not neşretmeyi, gebertilen herifin iki gün evvel gazeteden kovulduğunu yazmayı âdet edindiler. Hörst takımının bulduğu bu formül Tribün tarafından da bir cankurtaran simidi gibi kabul olundu.

Kıran Kırana, 1955

Hayk Mammer

2011-12-05T04:45:00.000-08:00

Derviş Sentekin'in leş gözüken (iyi anlamda) ama gerçekten kötü olan polisiyesi "Beş Parasızdım Ve Kadın Çok Güzeldi"den sonra leş polisiye arayışıma bir ara verecektim. O kadar kötü bir kitaptı ki bir süre kitap okumaktan bile soğuyabilirdim. İşin fenası kitapçıda duruyordum, sağ elimde Barış Bıçakçı'nın "Sinek Isırıklarının Müellfi" sol elimde "Beş Parasızdım Ve Kadın Çok Güzeldi" şansımı iyiden değil leş gözükenden yana kullandım ve leş olmayı becerememiş sıkıcının derinliklerine boğulmuş, okuduğum en başarısız diyaloglarla bezeli bir kitaptan yana kullanmıştım. (Dalgalar boyumuzu aşıyor geyiği hariç. Kitapdan aklımda tutacağım tek diyalog o oldu.) Kitabı okurken yazara "Yahu sen göz kırpıştırarak mı iletişim kuruyorsun? Bu kadar kötü diyalog yazmayı nasıl başardın?" diye sorasım geldi.
Neyse kitaptan hemen sonra "Sinek Isırıklarının Müellifi"ni aldım ve yaralı ruhumu tamir ettim. Barış Bıçakçı beni mest etti, içimi huzurla kapladı. Bu güne kadar yalnızca John Berger'da bulduğum huzuru ikinci bir yazar daha bana sağlayabiliyormuş. Üstüne bir de "Aramızdaki en kısa mesafe" patlattım. Sinek ısırıkları kadar olmasa da tatmin etmeyi başardı. Bir anı nasıl anı olur tane tane anlattı kitap bana. Beşer onar yıllık adımlarla tane tane gösterdi.
Bıçakçı'yla tamir olan ruhumu tekrar leş bir polisiyeye atmak için an kolluyorum ve uzun zamandır düşünüp başlamadığım işe başlama kararı aldım. F. M. İkinci serisine başlamak...
F. M. İkinci Kemal Tahir'in polisiyelerine yazdığı isim oluyor. Çevirdiği Mike Hammer (Kitapta geçtiği şekliyle Mayk Hammer) romanları bitince oturup biraz da kendisi yazmaya başlamış. Kemal Tahir kitapları 5 bin satarken F. M. İkinci kitapları 70 bin satıyor. Yazdığı beş kitapdan dördü Bir Mayk Hammer Romanı. Sonuncusu ise Merhaba Sam Krasmer.

2011-11-25T03:51:00.000-08:00

Futboldan zerre anlamazken (Tonguç'un deyişiyle saha görsem girip piknik yapacak bir insanken.) futbol edebiyatına duyduğum aşkı sizlere anlatamam. Galeano'nun "Gölgede ve Güneşte Futbol"u gibi futbolda gerçekleşmiş güzelliklerin kaydını tutan bir kitap yazmak ne kadar isterdim. Kayıt tutmaya özellikle bayılırım.
Ya da Darvasi'nin "Santraforun Rüyası" kitabı ya da Nick Hornby'nin "Futbol Ateşi" kitabı gibi bu işlerin içinde pişe pişe bir kurgu patlatmak, çalımlarımı sahne sahne anlatmak... Off...
Barış Tut'un "Futbol Nedir Ki?"si beni hem çok üzer. Futbola o derece aşık bir adamı bu hayattan nasıl soğuttuklarını gün gün görmek cidden üzücüdür.
Futbol maçı izlemek cidden keyifli, oynamak ayrıca güzel (Kazma tabir edilen türdenim.) ama bir bağlılık sorunu yaşadığım ortada. Edebiyatına duyduğum aşk da kenarda öylece duruyor.

Solcu futbolcu söyleşisi okumak da ayrıca keyifli. Express'in Meşin Yuvarlak köşesi sağolsun. (Top Tutmaz Adam Tutar) Az birikim edinmedim konuda. Şenol Güneş'i, Thuram'ı, Cantona'yı, Ivan Ergic'i, Mustafa Denizli'yi, George Best'i, Metin Kurt'u daha kimleri orada okuyup sevmişimdir.

Sezonun son maçında, rakip ceza sahasının içinde düşürüldüm. Bu düşüş öyle de böyle de değerlendirilebilecek bir pozisyondu, bu kez hakem takdirini penaltıdan yana kullandı. Penaltıyı kendim atacaktım. Topu kireçle boyalı yuvarlağa titizlikle yerleştirmiştim ki, kaleci laf aramızda canayakın biriydi, üzerime gelip kulağıma şunları fısıldadı:
sen, yaşlı forvet, beni iyi dinle,
sakın gol atayım deme,
senin için artık o kadar önemli değil,
zaten öndesiniz, maçı zaten kazandınız,
ama benim hayatım bu penaltıya bağlı.
Sakın gol atayım deme ulan, dedi ve görev yerine döndü.
Şimdiye kadar hiç görmediğim bir bakışla baktı bana. Galiba gözlerindeki yaşlar bile parlıyordu.

László Darvasi – Santraforun Rüyası

Hürriyet Seyahat'teki Yezd Yazısı

2011-11-25T02:55:00.000-08:00

Hürriyet Seyahat, Yezd yazımı yayınlamış.

http://www.hurriyet.com.tr/seyahat/19284562.asp

2011-11-14T15:37:00.000-08:00

Garip bir rüya gördüm. 80'lerin sonlarında çekilen 3. kalite Türk filmiydi rüyam. Ahu Tuğba vardı, Rutkay Aziz vardı. Rutkay Aziz'in adı Rutkay Aziz'di ama dış görünüşü Metin Kaçan'dı. Esmer tenli, cılız, bir karış uzunluğunda kıvırcık saçları, üç parmak uzunluğunda sakalları vardı. Sakalları seyrek, tepesi keldi. Saçları da sakalları da kır kırdı böyle...
Rüya direk aksiyon sahnesiyle başlıyor. Rutkay, bir kamyonetin tepesinde gidiyor. Öndeki arabayı kovalıyorlar. Bizim araba öndekine yaklaşınca Rutkay, çok dikkatli bir şekilde kamyonetin tepesinden eğilip yere basıyor. Aynı dikkatle öbür ayağını da yere attıktan sonra dikkatli bir şekilde yürüyor. Ağır ve dikkatli adımlar atınca kamyonet ve takip edilen arabanın gerisinde kalmıyor.
Anlatmak biraz güç. Otostopçunun Galaksi Rehberi'nde uçmayı öğreten bir madde var. "Yere düşerken dikkatiniz dağılırsa yeri ıskalarsınız ve uçmaya başlarsınız." diyordu madde. O tarz bir şey işte. Rutkay dikkatli adımlarıyle öndeki arabaya yürüyebiliyor. 80'ler sonlarındaki filmlerde yaratılan türden çakma serseri tipi var tam Rutkay'da.
Ahu Tuğba'nın hikayedeki yerini hatırlamıyorum ama varlığını hatırlıyorum.
Sonra Kesmeşeker'den Yağmur şarkısı çalmaya başlıyor. Ama rüyamda bu şarkıyı söyleyen Kesmeşeker değil Bülent Ortaçgilmiş meğersem.

Geçen sene de Bülent Ortaçgil'i görmüştüm rüyamda. Dış görünüşü Nejat Yavaşoğulları'ydı ama... Konserine gitmiştim, sonra muhabbet etmiştik, mangalda balık falan yapmıştık.

2011-11-11T00:20:00.001-08:00

Televizyon izliyorum bazen. Filmler oluyor ortasında başlıyorum, ne döndüğünü anlamak uzun sürmüyor. Filme ortasında başladıktan sonra bırakmak kolay oluyor. Ortasında başlanmış her şeyi daha ileri bir ortasında bırakmak kolay. Her şeye ortasında başladığımız için her şeyi bırakmak kolay. Her şeye ortasında başlıyoruz ne de olsa. Bir şey istiyorumki ortasında başlamayayım. O başlasın ben de başlayayım.
Benim sorunum bu galiba. Bu yüzden her şeyi ortasında bırakıyorum...

İyilik Güzellik Üstüne

2011-11-04T04:47:00.000-07:00

Burdur'a gidiyorum. Mağara gezip, izbe köşelerde hırtlık yapacağım. Uzun zamandır zamansızlıktan bir şeyler yazamıyorum. Bari blog biraz meşgul gözüksün diye hergün bir Türkçe rock şarkısı paylaşaymayı düşünüyordum. Burdur'a gidince o da olmayacak. Aradaki günler için depo niyetine çokça paylaşıyorum. Dönünce devam ederiz.
Burdur'dan istediğin bişey varsa söyle.
Öptüm kıpss
fc

Fırtınalar Koparsa Kopsun

2011-10-31T12:25:00.000-07:00

Dün gece çakırkeyf vaziyette kendimi eve atmıştım. Sonra Pınar'ın yolladığı bir linkle sarsıldım. Ebru Gündeş feat. Kayahan. Ağzıma sıçtı bütün gecemi zehir etti, kendimi bulduğumda viski şişesine sarılmış ağlıyordum. Kayahan o babacan sesiyle şiire dalmıyor mu? Gece gece, 23 yaşımın doruğunda, güzel bir gecenin sonunda, aşk acısı çekmeyen kalbimi Ebru Gündeş nasıl etkileyebilmişti böyle?
Sonra aklıma bu dizi geldi. Ablamla birlikte pazartesi akşamları Çılgın Bediş, salı akşamları Fırtınalar kafası yaşardık. Yaşım desen 8 bilemedin 9. Sapık gibi izlerdim o diziyi. Polis olmayan ikilinin polisiye hikayesi. Meğer Star TV polisiye 90'larda da polisiye yayınlıyormuş. O zamanlarda adı İnter Star'dı.
Şimdi sonsuz boş zamanım olsun istiyorum. Oturup youtube'da Fırtınalar izleyeyim. Fırtınalar'a ancak sonsuzuncu boş zamanımı ayırırdım herhalde.

Kadıköy'de Bir Sabah

2011-10-31T07:30:00.000-07:00

*Çling çlong

Ersan kapıyı açar, karşısında pronet satıcısı. (ps)

ps: İyi günler beyfendi ben pronetten geliyorum. Güvenlik aksamları satıyoruz. Proneti daha önce duymuş muydunuz?
Ersan: Evet duymuştum. Heryerde görüyorum.
ps: Neden bu kadar meşhur olduğuna dair bir fikriniz var mı?
Ersan: Hırsızlık arttı tabii. Millet aç ne yapsın?
ps: Ee burası öğrenci evi galiba. Ben gideyim o zaman?

2011-10-30T05:38:00.001-07:00

Hindistan'la ilgili kitaplar okurken sigara satan büfelerin hepsinde umumi sigara ateşi olduğunu okumuştum. Her gelenin ateş istemesinden bayan büfeceiler ağır ağır yanan bir sicimi bir yere bağlar altından yakarmış. İsteyenler b gün ağıır ağır yanan sicimden sigarasını yakabilirmiş. Ben gittim baktım böyle bir şey yok. Bir kutu kibriti umumi kullanıma açanları gördüm ama sicim hikayesine rastlamadım.

Daha sonra onun biraz daha modernini gördüm. Küçük bir katalitik soba gibi çalışan aletimizin düğmesine basılı tutunca alttaki teller ısınıyor ısınıyor ısınıyor, sigara yakmaya hazır hale geliyor.
Ben bundan neden bahsettim? Soldaki ilüstrasyonu görünce aklıma geldi bir an.

Yedik Onu Biz

2011-10-27T13:54:00.000-07:00

Deprem vergisi haberini duyduğumda bir an çocukluğuma döndüm. İnternette bu flashları izleyip tekrar gülerdik. Şimdi de haberleri izliyorum falan işte...

2011-10-25T13:14:00.001-07:00

Gerçek hayatta böyle konuşmuyorum tabii.

http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/printnews.aspx?DocID=19053616

This Is A Mans World

2011-10-22T13:14:00.000-07:00

http://turkishmags.tumblr.com/

Erkek olmak güzel genelde.

Bir Kuple Twit Bir Kuple Blog

2011-10-22T02:13:00.001-07:00

Önce Can Öz'ün şu müthiş yazısını okuyunca bir şaşırdım, afalladım, dalga geçtiğini zannettim. Yok ya adam ciddi.

Ben böyle duygudan duyguya savrulurken Taylan Kara'nın bir twitini gördüm.

Küçük burjuvayı binlerce insanı öldüren bombalardan çok taksi şoförünün kabalığı etkiler.

William Burroughs'tan Kalanlar

2011-10-22T01:30:00.000-07:00

Deli bir sahaf, William Burroughs'tan kalan mektupları, günlükleri, çizimleri, el yazmalarını toparlamış.

Sevgili Brion: Yolladığın para ulaştı. Çok saol. People'da okuduğuma göre Keith Richards'ın New York'ta şehir dışında bir malikanesi, Paris'te bir dairesi, Londra'da ve Jamaika'da mükemmel evleri ve Chichester'da 17. yüzyıldan kalma bir kalesi varmış. Ben de burada kıyafetlerimi Kurtuluş Ordusu'ndan alıyorum.

Suikastçi (Assassin) kelimesi haşhaş'tan türemiştir. Denir ki Yaşlı Adam haşhaş çiçekleriyle bir zevk bahçesi yarattı. Sonra onlara dendi ki suikast görevini yerine getirdikten sonra bu bahçede sonsuza kadar yaşayabilirler. Haşhaş içmiş olanlar bu efsaneyi sorgulayabilirler. Haşhaşın (^yalnızbaşına) etkisi sıradan şartlarda zar zor cennet halisünasyonu yaratabilir.

İlk not Brion Gysin'e yazılmış bir mektuptan, ikincisi de Hasan Sabbah'ın Alamut Kalesi'nde kurduğu cennet hakkında.

Notların http://lopezbooks.com/archive/wsb/ sitesinde listelenmiş. Biraz örnek de mevcut. Notların tamamı 260.000 dolar.

Dimitrokapulo ve Eski Kaşar

2011-10-21T04:49:00.000-07:00

Dün Hasancan'la buluştuk. Hasancan'la ilk tanıştığımızda elimi uzatıp adımı söylemiştim o da "Taşak mı geçiyorsun?" der gibi yüzüme bakmıştı. O zamandan beri Hasancan'ı çok severim.

Hasancan bir şişe Dimitrokapulo, 100 gr eski kaşar almış sağolsun. Oturduk kilise sokağına, İsis'in tam karşısında şarabımızı içtik, eski kaşarımız artınca gittim bir şişe de ben Dimitrokapulo aldım, kilise sokağına, Hasancan'ın yanına, İsis'in karşısına geri oturdum.

İsis benim için dış duvarı kadardır. İçine bir kere girmiştim, yanımdakiler yiyorlar diye mecburen ben de sade makarna söylemiştim.

İsis'in eski tabelası neon ışıktan yapılmış bir piramitti. Perspektifi bayağı başarısızdı. Bir üçgen çizip yanlışlıkla bir çizgi daha çekmişler gibi gözüküyordu. Bir gün Burak'la kilise sokağında İsis'in tam karşısında içiyorduk, Burak neon tabelaya bakıp "Aaa!" dedi. "Bu aslında piramitmiş."

Kilise sokağında, İsis'in karşısında en az 700 kere içmişizdir. Ayık, çakırkeyf ve sarhoş hallerde o tabelaya bakmışızdır. O tabelaya gerçekten çok fazla baktık... Acaba başka insanlar daha mı çabuk farketmişlerdir onun piramit olduğunu? Hayır adı da İsis bir de...

Biz Hasancan'la oturuyorduk. İsis tabelasını değiştirdi bu arada. İnce uzun harflerle İSİS yazıyor artık. İSİS'e bakıp şarapları içtik Hasancan'la. Sonra oturuşumuzun yönünü değiştirdik. İSİS'e bakmaktansa yoldan geçen kızları kesmeye başladık. Sokakta loş bir ışık vardı, kafamız loşlaşmıştı, bir an için çok cool bir yerde, cool bir anın içinde olduğumuzu hissettim.

Tarih kadar cool hissettim. Bence tarih çok cooldur. Bugün Orhan Pamuk bütün parasını kumarda yese insan içine çıkamaz. İnsanlar kitaplarını almamaya başlar. Solcular lümpenlikle, kitapkurtları gerizekalılıkla suçlar. Aynı kitapkurtları barda yanlarındaki kıza Dostoyevski'nin bütün parasını kumarda yediğini anlatırken gözleri parlıyor. Bukowski gibi bir tanıdıkları olsa hiçbiri yüzüne bakmaz, telefonlarına çıkmazdı. Bukowski'nin leş anılarını okurken gözleri faltaşı gibi açılıyor oysa...

İşte bir an sanki bugünde değilde tarihte yaşıyormuşuz kadar cool hissettim. Kadıköy'deyiz, sokakta kız kesip şarap içiyoruz. Tarihimizi yazıyoruz. Ben tuttum o tarihi daha yazmadan karşıma alıp izledim.

Sonra tarihi, İsis'in karşısında bırakıp partiye gittik. Parti yaptık, sarhoş olduk, sarhoş gezdik, sarhoş sarhoş sarhoş...

Sarhoş kelimesini sarhoşluğa dışarıdan bakan biri bulmuş olmalı. Çok yavşak bir fonetiği var. Öpüjemm gibi bir fonetik. Mesela Berker'e desem ki "Sarhoşluğa yeni bir isim bulalım." "Hayat" derdi muhtemelen. Hayat demezse bayağı düşünmek zorunda kalırdı. İçeriden bulacaksak çok güzel bir kelime bulmak gerekir sarhoş yerine.

Ben içkiyi severim ama o kadar çok içmem. Bir ara çok düşünmüştüm "Neden içki içiyoruz?" diye. Zamanı doldurduğumuzu sanıyordum ama galiba tarihi dolduruyormuşuz. Özel amılarımı yan yana dizsem hiçbiri ayık değildir muhtemelen.

İçkinin ya da birtakım uyuşturucu maddelerin eşlik etmediği sanat eseri düşünüyorum. Sanatçıların özel hayatlarını çok bilmediğim için bulamıyorum ama güzel bir inceleme konusu olurdu bu. "İçkiden Hazzetmeyen Yazarlar Antolojisi"

Bir John Berger Gibi Yazma Denemesi Olarak Diego de Velázquez ve fc

2011-10-19T18:39:00.000-07:00

İki resimden tepedekini Jaipur şehrinde çektim. Alttaki ise Diego de Velázquez tarafından 1629 yılında İtalya'da çizilmiş. Bu fotoğrafın benim için pek bir önemi yoktu. Sırf bana samosa ikram eden arkadaşların gönlü olsun diye çekmiştim. Seyahat fotoğraflarımı facebooka koyduktan sonra Boğaç, benim fotoğrafla Valezquez'in resmi arasındaki benzerliğe dikkat çekti.
Velázquez'in resmi, Apollo'nun Vulcan'ı ziyaret ettiği anı gösteriyor. Apollo, doğruluğun tanrısı, Vulcan'da adından anlaşılacağı gibi volkanların...Apollo, bu anda Vulcan'a karısı Venüs'un Mars'la ilişkisi olduğunu söylüyor. Yüzü bize dönük, kaslı arkadaş Vulcan oluyor. Diğer dördü de yamakları. Vulkan'ın yüzündeki şaşkınlık ifadesi yeterince aşikar. Venüs'ten bunu beklemediğini kolayca anlayabiliyoruz. Dört yamaktan üç tanesi de olayla ilgilenseler de işlerini yapmaya devam edecek kadar görev bilincine sahipler. Ya o kahverengi saçlı tipe ne oluyor? Sen neden ağzını kocaman açıp "Patron ya ben seni çok önemsiyorum biliyor musun? Valla babam aldatılsa bu kadar şok olurdum." der gibi bakıyorsun? Baksana en arkadakine. Senin gibi velvele yaratmadan kendi halinde vaziyete üzülmüş. Muhtemelen Vulcan, tutsa Mars'ı dövmeye gitse yolda en çok sen heyheylenir, Mars'ın karşısına çıkınca da ilk sen kaçarsın. Arkadaki arkadaş, görev adamı gibi patronunu takip eder, dayak atılacaksa kendini önlere atmaz, dayak yenecekse de temiz temiz dayağını yer döner. Yalnız bir kavga çıkacaksa ben bu resimde yalnız yere eğilmiş olan sakallıya güvenirim ben. Biraz yaşlı gözüküyor ama eski kurt o belli... O adamın sözüyle kavgaya girilir, kavgadan dönülür. O kadar güven veriyor adamın duruşu.

Gelelim benim fotoğrafıma: Tıpkı Velázquez'in çiziminde olduğu gibi benim fotoğrafımda da bir odak noktası ve altı kişi var. Resimde odak noktası örsken benim fotoğrafımda samosa kazanı. Resmin aksine bu fotoğrafta kimse şaşkın değil. Herkes hayatından gayet memnun. Mars'ın ağzını burnunu kırdıktan sonraki an olduğunu düşünebiliriz. Benim fotoğrafımda da tıpkı resimdeki gibi arkada kendini unutturmuş hüzünlü bir karakter var. Hemen solundaki bıyıklı gülümseyen adam samosaların hamurunu yoğururken anadan üryan çıplaktı. Üzerindeki tek şey atletti. Beni görünce üzerine bir havlu sardı öyle kalktı ayağa. Bence bıyıklı da resimdeki aşırı şaşıran adam oluyor. Muhtemelen kavgada götüm götüm dövüşmüş. Yumruk sallayacağına acil durumda nereden kaçabileceğine kafa yormuş, kavga galibiyetle sonuçlandıktan sonra da en fazla o sırıtıyor." En soldaki mavi t-shirtlü, uzun boylu arkadaş da benim nazarımda resimdeki sakallı adam oluyor. Hâlen ciddiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş. "Şımarmanın lüzumu yok." adamı. En sağdaki beyazlı arkadaş, bize sırtı dönük olan kimse. O da bir görev adamı ama ne arkadaki hüznlü kadar itaatkar, ne yavşak kadar şovmen, ne de sakallı kadar sözü dinlenir biri olabilmiş. Ne uzar ne kısalır böylesi. Hayatı boyunca çekiç sallar, samosa yoğurur, evlenir çoluk çocuk sahibi olur ama dünyaya bir şey katamaz. İşte başarısızlığına sinirlenir, eve döner karısını çocuğunu döver. Apollo'ya gelecek olursak, rengârenk kostümüyle ve yüzündeki çocuksu gülümsemeyle kendini açıkça belli ediyor. Belli ki kavgaya karışmamış ama gönülden desteklemiş. Belki uzaktan biraz tanrısal şeyler yollamış, bizimkileri heallamış falan. Şimdi de iyilerin kazanmasına çocukça seviniyor.
Ve Vulcan... Adam kendini her yerde belli ediyor arkadaş. Patron benim diyor. Kavgasını yapmış, keyifle zanaatına geri dönmüş. Yavşak yine yanında. Hüzünlü de yine arkada kendini unutturmuş. Vulcan, işe dönmek gerektiğini hatırlatıyor. Arkada bekleyen hamurlar var, karnı acıkan koca bir Hindistan var. Kavgamızı yaptık, şimdi işe...

2011-10-19T05:12:00.000-07:00

Hürriyet'le konuşurken google earthten bir hesap yaptım.
Karada 7214 km
Havada 6706 km yol yapmışım.

Yağmur Sesli Şarkılar

2011-10-18T09:14:00.000-07:00

İlk elden aklıma düşenler:

Lhasa De Sela - De Cara A La Pared
The Doors - Riders On The Storm
Eminem ft. Dido - Stan

Memleketin En Beleşçi Kimsesi

2011-10-18T08:47:00.000-07:00

Hürriyet'in seyahat eki benimle ucuza nasıl gezileceğine dair söyleşi yapacakmış. Beleşçilikle ilgili tüm deneyimlerimi paylaşacağım. Bence kaçırmayın.

Dear Hendrix

2011-10-14T19:50:00.000-07:00

Sevgili Jimi Hendrix

Bu mektubu odamda saat 05.53'te yazıyorum. Senin dilinde "Almost six am" Ben hayatta bir takım okullarda okudum, birtakım insanlarla tanıştım, birtakım kitaplar okudum. Elime gitar aldım ama inan hiç mi hiç beceremiyorum o işleri. Akustik gitar, elektro gitar, bass gitar, sitar, bendir, marakas, fülüt ne varsa denedim. Kimileri yapar kimileri özenir... Sen bir taraftasın ben öbür...
Biliyor musun Jimi kanka, birgün seni anlayabileceğim umuduyla yaşıyorum. Bunca düşünüyorum, Otostopçunun Galaksi Rehberi'ni okuyor, sokaklarda Issız Adam gibi yalnız yalnız yürüyorsam tek amacı var. Seni anlayabilmek. Böyle gitarında parmakların bıcıdı bıcıdı geziniyor ya çıldırıyorum. Ne içiyorsun la sen? diyesim geliyor ama biliyorum ne içtiğini. Ayrıca çok yazık ki biliyorum keramet içtiğinde değil. Ben de denedim öyle şeyler içmeyi. Sanıyordum ki içince Kurt Cobain'in yazdığı sözler otomatik olarak kafamda belirecek, geriye sadece onları deftere dökmek kalacak. Sonra gördüm keramet içtiğimizde değil.
Ama biliyorum birgün böyle pıt diye anlayacağım seni. "Anaaam diycem Hendrix dediğimiz şey buymuş işte." Bazen çok yaklaştığımı hissediyorum ama kaçıveriyor. Yok anlayamıyorum seni.

Seni ilk dinlediğim günü hatırlıyorum. Bizim mahallede Beylikdüzü'nde bir Ümit Abi vardı. Kesmeşeker albümü çekmişti bana onu almaya gitmiştim. Hendrix'e ne zaman terfi edeceğimi sormuştu. Küçüklüğün şımarıklığıyla "Neaah" demiştim. O da bir kasedini takmıştı küçükçe odasındaki büyükçe teybine. "Hangi enstürmanı kullanıyor bu adam?" diye sormuştum. O günlerde Ümit Abi'nin gözetiminde klasik gitar çalışmalarıma başlamıştım ve gitardan çıkartılabilecek sesi tanıyordum. Bu onlardan değildi. "Gitaar" demişti, şok olmuştum. Şarkı Voodoo Child'dı. Girişindeki vuvvuku vukuvuku sesleri için sormuştum. Tamam o sesleri çıkartmak zor değilmiş öğrendik. O kadar da cahil değiliz. Sol avucunla (sen sağ avucunla) telleri hafifçe kapatıp penayı tutan elinle de ritmik ritmik sallıyorsun. Ama o an şok olmuştum. Lakin erkekliğime bok sürdürmeyip Hendrix albümü almamıştım Ümit Abi'den. Bir Kesmeşeker, bir de Türkçe Rock karışık albümü vermişti bana. Kesmeşeker'in Dipten ve Derinden albümü. Karışıkta Whiskey, Mavi Sakal, Kesmeşeker, Yavuz Çetin falan vardı...
Bugün Voodooo Child'ı her dinlediğimde o gün aklıma gelir. Saçma sapan remixlerini dinlediğimde bile tatmin olurum. Ki favori şarkım bile sayılmaz.
Şimdi seninle ilgili ikinci anımı hatırladım. Evimizde Digiturk var. Digiturk'un her ay yolladığı dergiyi karıştırırken soyadını gördüm. Hendrix diye bir film varmış hayatını anlatan. İlk gösterimi bir geceyarısı. Oturdum izlemeye başldım. Zaten Allah o Digiturk'ten razı olsun. Janis Joplin'i de sayesinde öğrendim ama onu bilahare anlatmak lazım. Konu dağılmasın.
Anan sizi terkediyor, hediye ettiği gitarla vakit geçiriyorsun, babanla vakit geçiriyorsunuz, gitar çalıyorsunuz. Sevgilini arkanda bırakıp ünlü olmaya gidiyorsun. Az puşt değilsin, orada karının kızın bini bir para. Evde harem kurmuşsun, cıbıl cıbıl kızlar geziniyor. Daha ünlü bile değilsin, ama seni dinleyen adam deliriyor.
Hey Joe söylüyorsun barlarda, Nereye böyle? diyorsun. Hatunu vurmaya gidiyorum diyor. Sen hergün ondan fazla hatunla takılıyorsun. Sonra ben uyuya kalmışım filmin devamını görmek kısmet olmadı. En net olarak sarışın bi hatunla barın tuvaletinde ot içtiğin sahne kalmış aklımda.

Uzun zamandır güne seninle başlıyorum. Wind Cries Mary sabahlar için favorim. Arada Little Wing ya da Castles Made Of Sand'le başladığım da oluyor ama genellikle Wind Cries Mary. Kimileri kahveyle başlar, kimileri simitle başlar, kimileri duşla, kimileri Slayer dinleyerek başlar, ben de Wind Cries Mary'le başlıyorum. İlk derse yetişme kaygısıyla her sabah olmuyor ama elimden geldiğince işte. Sabah iyi hissetmek isteyecek kadar vaktim varsa, Wind Cries Mary çalar odamda. Özellikle akşamdan kalma sabahlar, vazgeçilmezimsin bilesin...

Lafı uzattıkça uzatırım ben. Kimi becerir, kimi konuşur. Ne kadar uğraşsam da Voodoo Child'ı dinlerken yaşadığım hisleri anlatamam. Bu yüzden susayım. Ben bunları yazarken saat olmuş 06.23, senin dilinde half past six in the morning. Kulağımda kulaklıklar var, bir sağa bir sola fırlayıp duruyor ses. Yakalamaya çalıştığım fare gibi. Dikkatimi ses verdikçe başım dönüyor, midem bulanıyor, şekerim yükseliyor. Şimdi Machine Gun çalmaya başlıyorsun, birazdan çıkıçıkıçı diye döktüreceksin.

Gözlerinden öper, güzel günler dilerim.

Planlar ve Orhan Gencebay

2011-10-14T17:45:00.001-07:00

Upuzun düşünmeler, özenmeler, kıskanmalar, vazgeçişler, fikir değiştirişler, karar verişler, iç çekişler, sızlanışlar, sonunda sıradaki rotamı çizdim. Bordoyla çizilmiş elipsi takip edeceğim. Doğuya doğru mu batıya doğru mu başlayacağım bilmiyorum ama başladığım noktaya döndürten bir rota istedim.
7 ülke görme planıyla yola çıkıp 2'yle yetinen ben muhtemelen bunu da piç ederim. Doğudan başlarsam Samsun'dan, batıdan başlarsam Bulgaristan'dan dönerim diye düşünüyorum. Mamafih ne olursa olsun şu elipse bakmak iyi geliyor.

Orhan Gencebay

İsyan Şarkıları Listesi

2011-10-14T06:16:00.001-07:00

1- UK Subs - Reclaim The Streets
2- The Jam - Jah Wah
3- Sham 69 - If The Kids Are United
4- Linton Kwesi Johnson - Fight Them Back
5- Dinar Bandosu - Terzi Fikri
6- Bandista - Haydi Barikata
7- Hamza İrkad - Gavur İmam İsyanı
8- Erkan Oğur - Zahit Bizi Tan Eyleme
9- Rage Against The Machine - Killing In The Name On
10- The Clash - Guns Of Brixton
11- Johnny Osbourne - 13 Dead and Nothing Said
12- Bob Marley - I Shot The Sheriff
13- Nina Simone - Mississippi Goddamn
14- The Who - We Won't Get Fooled Again

Türünden bir liste.

İsyanım Yaradana

2011-10-14T06:07:00.000-07:00

Yetiştirmem gereken 4 yazı, 10'a yakın ödev var. Ben dikkatimi dağıtabilecek her şeye karşı o kadar ayran gönüllüyüm ki...

İsyan şarkıları listesi hazırlamaya çalışırken şöyle güzel bir şeyle karşılaştım. Bu arada Oradoğu'dan güzel isyan şarkısı bilen var mı? Türkü olur, punk olur, ne olursa...

Bir takım kelimeler

2011-10-10T11:07:00.000-07:00

Bildiğim bir takım kelimeler var. Bildiğim derken sadece kelimenin varlığını biliyorum, anlamı için sözlükte ne yazdığını da biliyorum ama sözlükte okuduğum o anlam bana kesinlikle bir şey ifade etmiyor. Bu anlamları çözersem daha güzel bir hayatım olacağını sanmasam da insan öğrenmek istiyor işte. İşim olduğu için katılamadığım bir parti gibi o kelimeler. Ben katılamadığım için herkes çılgınca eğleniyor. Partidekiler gayet sıkılıyor olsa da o parti çok eğlenceliymiş gibi geliyor dışarıdan. İşte bu kelimelerin anlamını bilen insanlar o partideki insanlar gibi benim için. Sanki bu kelimelerin anlamını bilen insanlar bir şeyleri daha kolay anlıyorlar. Öyle değil tabii de merak işte...

Uzam: Einstein demiş ki evren aslında üç değil dört boyutludur. Dördüncü boyut da zamandır. Sonra işin içine zamanın bükülmesi, evrenin bükülmesi falan girmiş iş iyice karışmış. Evrenin bükülmesini anlamak üzereyim. Karadeliklerin çekim gücü evreni bükebiliyor. Aslında doğru kelime bükmek değil de germek olabilir. Çünkü evren sonra eski haline dönüyor. Dört ucundan tutup gerdiğimiz çarşafın üzerine ağır bir bilye atmışız gibi.
Lakin zaman nasıl bükülüyor? Hatta zaman dediğimiz şey var mı ki bükülüyor. Uzamı anlamak için zamanın varlığını kabul etmek gerekiyor sanırım.
Uzam, uzayla zamanın birleşmesinden geliyor. Peki uzay dediğimiz şeyle zaman dediğimiz şey nasıl birleşiyor? Düşündükçe bazen anlayacak gibi oluyorum ama sonra dikkatim dağılıyor, anlayacağım şey kaçıyor. Bir tartışmada, muhabbette bu kelimeyi kullanınca epey cool oluyor. Güneş gözlüğü gibi bir şey uzam kelimesi.

Tork: Fizik 101'in birinci vizesine kadar lisede öğrendiklerimizi tekrarlıyoruz. Zaman, hız, serbest düşüş, ivme vs. İvmenin türevini al hız formulününe ulaş, hızın formulünü al yolun formulüne ulaş... Grafik çiz, altındaki alanı yolu versin falan. Birinci vizeden sonra yaşaşnan hayalkırıklığıyla birlikte konular da zorlaşınca insanlar bir afallıyor. Zaten okulu uzatan herkesin yolu buradan geçer. Öğrendiğini sandığın konulardan sınav olup sıçarsın, üstüne anladığını sanmadığın konular anlatılmaya başlanır. Fena yani...
Biz deneyimli öğrenciler okulun kalabalıklığından şikayet ettiğimiz anda "Neyse ya." deriz "Şu Fizik 101 vizesi gelsin rahatlar biraz."
O vizenin ardından büyük bir kesim okula gelmeyi seyrekleştirir. Muhtemelen okul senatosu da buna güvenip her sene kontenjanı arttırıyor. Ben de baksam Fizik 101'in ardından yarısı okula gelmeyi bırakıyor. "İyi yaa bir ay sabretsinler sonra rahatlar. Biz de fazladan harç parası cepleriz." Yoksa bunca öğrenci okula hergün gelse. Öyle bir altyapı hoop nanay.
Ben bu Fizik 101 dersini üç kez aldım. Hem de her seferinde birinci vizeden sonra epey yüksek devamlılık gösterdim. Üçüncüde geçebildim ama şu tork meselesi hâlâ muallak.
Birinci vizeden sonra düz çizgi üzerinde giden fizik dönmelere el atıyor. V harfi yerine w kullanmaya başlıyoruz. V velocity demek, w neydi unuttum. İşte lineer hızlanmadaki ivmenin yerine de dönerken tork diyoruz ama tork aynı zamanda bir güç. Mesela bu dersi ilk alışımdaki hoca sürekli "Gezegenler dışarıdan bir tork uygulanana kadar (örneğin bir göktaşı çarpması) dönmeye devam eder." derdi. Dışardan tork nasıl uygulanıyor? Dönen gezegen bir kere... Dönmeyen de göktaşı. Ama torku göktaşı uygulamış oluyor. Ya da matkapın torku artınca duvarı delebiliyor. Matkabın torku düşükse hızın bir önemi yok. O duvar delinemiyor düşük torkla. Hızın burada hiçbir olayı yok. Peki torku artınca ne artmış oluyor? Ya da neyi arttırınca torku artmış oluyor? Muamma.

Töz: Bu kelime felsefi ortamlarda kelime-i şahadet gibi bir şey. Onsuz felsefe konuşulmaz. Töz demezsen adam yerine koymazlar seni. Bence uzam kadar cool bir kelime değil ama yine de arada kullanmak lazım. Zaten h uzam kadar cool bir kelime bulmuş değilim. U harfinin önemli bir etkisi var galiba.
Töz'ün anlamına gelirsek: Mesela ben yerde oturmaktan sıkılmışım. Otururken ayaklarımı sarkıtmak istiyorum. Taşa oturabilirim ama taş da çekiyor. Ben de bir sandalye yapmaya karar veriyorum. "Bacağı dört tane olsun, sırt yaslamalık yeri de olsun, tahtadan olsun." diye kafamda kurduğum şey sandalyenin tözü oluyor. Ya da ağaçta yetişen elma, daha yetişmeye başlamadan evvel onun tözü vardır. O tözün olduğu şey olmaya doğru yol alır elma. Ruh gibi ama daha evrensel. Elmanın olması gereken ve asla olamayacağı hali.
Peki buna neden töz denmiş? Öz kelimesinin nesi eksik de bu anlamı karşılayamıyor? O kısım biraz kafamı karıştırdı. Sonra meselenin üstüne Sartre geliyor. Varoluşçuluğu atıyor ortaya, "İnsanın tözü doğmadan önce oluşmamıştır, insan yaşarken kendi tözünü kendi kurar." diyor. Hem klasik felsefeyi hem de beni darmadağın ediyor. E tözü töz yapan şey benden önce varolması değil miydi? Tam kelimeyi anladım sanırken gidiveriyor.

Google'a tork yazınca çıkan imaj. Tork arkadaki canavar oluyor. Ben herhangi bir çizgi romanda kendisiyle tanışmadım. Başarılı bir karaktere de benzemiyor.

Google'a töz yazınca çıkan resimlerden birisi. Memesini açmış kız da vardı ama bunu daha çok sevdim. Gizem önemli.

Uzam yazınca bu resim çıktı. Yerlem kelimesine girmek istemiyorum.

Temsili deneyimli öğrenci fotoğrafı.

Karadeliğin uzayı bükme anı. Gerçek değil ama böyle olduğu tahmin ediliyor.

Jaisalmer'deki Flörtüm ve Otostopçunun Galaksi Rehberi

2011-10-02T04:35:00.000-07:00

Otostopçunun Galaksi Rehberini okudukça otostopçunun hayatındaki havlunun önemine dair daha fazla şey öğreniyorum. Havlu, günlük havlu bakımının yapılmasını gerektirecek kadar önemli bir malzemedir otostopçunun hayatında.
Ben havlumu, çantama daha fazla sari sokabilmek için sokakta bir yere bırakmıştım. Havlum kırmızı renkliydi, üzerinde bir F1 arabası işlemesi vardı ve gerçekten çirkindi. Çirkinliği umrumda değildi, onunla kurulanabiliyordum. Kitapta söylenen onlarca işlemi yapmıyordum ama kurulanmak da yeterince gerekli bir işlemdi. Sonra bir süre kurulanmadan idare edebileceğime, duştan çıktıktan sonra kendimi kurumaya bırakabileceğime kanaat getirdim. Bu sayede çantama bir tane daha sari sıkıştırabilirdim. Yaklaşık yarım metrekarelik havlum 6 metrekarelik sariyle eşit hacimde yer kaplıyordu sonuçta.
Sonunda büyük bir özveride bulunup havlumu sokakta bir yere bıraktım. Çöpe atmak istemedim çünkü ona ihtiyacı olan birinin ya da ihtiyacı olana kadar saklayacak birinin o havluyu alacağından emindim. Orası Hindistan'dı sokağa bırakılan her şey insanlar, inekler ya da domuzlar tarafından değerlendirilirdi. Bu yüzden olsa gerek belediyeler sokaklara çöp kutuları koymak zahmetine girmiyorlardı.
Ben havlumu Jaisalmer'de damda yattığım otelin hemen karşısına bırakmıştım. Bıraktığım yer daha önce bir yazımda bahsettiğim ilk çapkınlığımı yaptığım kızın evinin önüydü. Şimdi kafamda ihtimaller denizi çalkalanıyor. Deniz tuzlu değil ama yine de köpürüyor.
Acaba? diyorum Acaba kız bu kitabı okumuş olabilir mi? Okumuş olmasa da havlunun bir gezginin hayatındaki yerini tahmin ediyor olabilir mi? Belki havlumu evlerinin önüne bırakmış olmam "Seyahatim tam olarak burada sona eriyor." anlamına gelmiş olabilir mi? "Arayışıma son verdim, havlumu sana bırakıyorum çünkü ona daha fazla ihtiyacım olmayacak. Daha fazla gezmeyeceğim çünkü ben aradığımı buldum."
Nişan yüzüğü gibi ya da evlerinin tepesindeki çömleği vurmak gibi. Yalnızca bunun gezgin versiyonu.
Acaba diyorum Jaisalmer'deki o kızla sözlenmiş olabilir miyim?

Kafamda Dönen Birtakım Şarkılar

2011-10-02T02:57:00.000-07:00

Ajda Pekkan - Ya Sonra
Arzachel - Queen St Gang
The Eagles - Journey of The Sorcerer (Long Version)
Battlestar Galactica - All Along The Watchtower
Mabel Matiz - Filler ve Çimen
Tom Waits - Hope That I Don't Fall In Love With You

Bu arada iki şeyden haberim yok. RHCP - I'm With You'yu dinleyemedim nasıl olmuş bilen var mı?
Mulatu Astatke konserine gidemdim nasıl oldu giden var mı?

Traal'ın Kurt-gibi-acıkmış Cırtlak Canavarı

2011-09-30T10:21:00.000-07:00

Otostopçunun Galaksi Rehberi'nde adı geçen ve bir önceki postta yazdığım Traal'ın Kurt-gibi-acıkmış Cırtlak Canavarı'na yazarın ciddi anlamda haksızlık yaptığını düşünüyorum.
Tekrar hatırlamak için: Traal'ın Kurt-gibi-acıkmış Cırtlak Canavarı'nın bakışlarından (aşırı aptal bir hayvandır, onu göremiyorsanız sizi görmediğini sanır ve sizi görmez- ot kadar aptal, ama çok çok açtır) kaçmak için havlunuzu başınıza sarabilirsiniz.
Traal'ın Kurt-gibi-acıkmış Cırtlak Canavarı, bence diğer canlılarla göz kontağına önem veren bir canlı. Kurt gibi acıkmış olsa bile göz kontağı kuramadığı bir canlıyı yemek istemeyecek kadar ince. Sizi yemeden önce gözlerinize bakmak, belki sağlık durumunuzu anlamak, kendisini zehirleyip zehirlemeyeceğinizi bilmek, hatta son hislerinizi paylaşmak ve sizi anlamak istiyor. Aksi takdirde kendisiyle göz kontağı kurmak istemeyen bir canlıyı haklı olarak yemek istemiyor. Bu da anlaşılacak bir durum. Kitabın bu ince canavarı aptal olarak nitelendirmesi gerçekten çok kaba...

Havlu

2011-09-29T01:07:00.000-07:00

Özgür Yada'nın favorisi Otostopçunun Galaksi Rehberi'ni okuyorum.

Otostopçunun Galaksi Rehberi'nin havlular konusunda söyleyecek bir çift sözü bulunmaktadır.

"Bir Havlu, der, yıldızlararası seyahat eden bir otostopçunun sahip olabileceği neredeyse en işe yarar şeydir. Bir kere pratikte büyük değeri vardır -Faglan Beta'nın soğuk aylarında yol alırken ısınmak için ona sarınabilirsiniz; Santranginus V'in ışıl ışıl mermer kumsallarında baş döndürücü deniz buharını içinize çekerken üzerine yatabilirsiniz; çöl dünyası Kakrafoon'un kıpkırmızı ışıldayan yıldızlarının altında onu üzerinize örtüp uyuyabilirsiniz; ağır ağır akan Moth ırmağı üzerinde seyrederken mini salınıza yelken yapabilirsiniz; yumruk yumruğa dövüşlerde kullanmak üzere ıslatabilirsiniz; zehirli gazlardan korunmak ya da Traal'ın Kurt-gibi-acıkmış Cırtlak Canavar'nın bakışlarından (aşırı aptal bir hayvandır, onu göremiyorsuanız sizi görmediğini sanır ve sizi görmez- ot kadar aptal, ama çok çok açtır) kaçmak için başınıza sarabilirsiniz; acil durumlarda havlunuzu imdat işareti olarak sallayabilirsiniz ve tabii ki, hâlâ yeterince temiz görünüyorsa onunla kurulanabilirsiniz."

Bence havlu meselesini biraz abartmış. Havlu öncelikle çantada fazla yer kaplıyor. Bizim tecrübelerimiz gösterdi ki peştemal tarzı ince bir bez havludan daha başarılı bir tercih. Eğer nereye gideceğinizi biliyorsanız ve kıyafetlerinizi ona göre seçerseniz havluya o kadar da ihtiyaç yok. Gerçi Douglas Adams havlu derken daha ince bir malzemeyi kastetmiş de olabilir, çeviri okuyoruz sonuçta. İnce bir bez çok kez hayat kurtarabilir. Peştemal gibi kocaman da olmasın bir el havlusu boyundaki keten bez sayısız kez hayat kurtarır.
Bok kokusundan korunursunuz, sıcakta terinizi silersiniz, çantanızı yastık yapacaksanız yüzeyi yumuşatmak için araya korsunuz, benim gibi sahip olduğunuz her şeyi kaybeden bir tipseniz bir şeyleri bağlarsınız... Keten bez hayat kurtarır...

Bala, Yarin, ben.

2011-09-28T19:47:00.000-07:00

Evime dönüş yaptım, şimdi günlük alışkanlıklarımı ve sıkıntılarımı tekrar kazanıp eski hayatıma dönüş yapmaya çalışıyorum.
Gider ayak son kez Delhi yollarında yürüyordum, tek amacım metroya atlayıp kendimi havaalanına atmaktı. Yolda atıştıracak bir şeyler almıştım ki Bala'yla tanıştım. Bala yerde oturmuş gizli gizli viski içiyordu. Bana bir laf attı, ben ona bir cevap verdim o da bana cevap verdi derken zaten uçağım sabaha karşı 4'te son metro da 11 de diye yanına oturdum. Bala'nın gayet zeki ve eğitimli olduğu aşikar. Lakin sokakta yaşadığı da aşikar. Ne iş yaptığını sorunca reklamcıyım dedi. Türkiye'den geldiğimi söyleyince rakıdan bahsetti. Zengin bir müşterilerine hediye olarak almışlar. Bala'yla son metroya kadar uzun uzun muhabbet ettik. Babası ölmüş, annesi amcasıyla beraber olunca kendini sokaklara atmış. Yeni bir başlangıç için Delhi'de dolanıyor. Bir yandan hayvan gibi içki ve sigara içiyor bir yandan meditasyon yapıyor. İçkiyi uyuyabilmek için içtiğini söyledi. Gapgarip bir durumdu. "Ters dönmüş bir hamamböceğiyim ben." diyor. Sonra Bala, (Bala'nın bizim memlekette küçük çocuk anlamına geldiğini söyledim.) beni metroya bıraktı, vedalaştık. Daha önce tanışsaydım uzun uzun takılırdık. Mc Cleud Ganj'da da böyle oldu. En güzel insanlarla o yeri terk etmeden hemen önce tanışıyorum. Vedalarla ilgili bir problemim var.
Mc Cleud'da yüzbinlerce İsrailli turistle kısa kısa muhabbetler ederdim, konuşulası insanlarla gitmeden hemen önce tanıştım. Otobüsümü kaçırmayacak kadar yanlarında kalıp vedalaştım. Oturduğumuz kafe durmaksızın Dylan çalıyordu, biz de ister istemez Dylan'dan konuşmaya başladık. Bir yandan Yarin'in İsrail'den getirdiği Türk kahvesini içiyorduk ve konu I'm Not There filmine geldi. Bob Dylan'ın biyografisi. Ben o filmi en az 6-7 kez izlemişimdir. Yarin'de 3 kez izlemiş. Richard Gere'ın Dylan oldugu sahnelerde Calexico'nun Going To Acopulco söylediği sahneden konuştuk. Acopulco Meksika'da bir şehirmiş. Bugünlerde pek önemli değilmiş ama kovboy zamanlarının önemli şehirlerinden biriymiş. Yarin bana bunları anlattı ben de ona o sahnede farketmediği önemli bir detayı anlattım.
Böyle muhabbetler zaten güzeller ama dünyanın iki yerinden gelip üçüncü bir noktasında buluşan iki insanın bunları konuştuğunu düşünmek işi daha keyifli hale getiriyor. Benimle birlikte çantam da, kafamdakiler de hareket ediyorlar. Başka birisiyle şans eseri buluşup çantamızdakileri ve kafamizdekileri paylaşıyoruz, onları içerdekilerle birleştirip yepisyeni şeyler oluşturuyoruz. Seyahat etmeye verilen bunca değerin sebebi bu sonuçta.

Çok laga luga yaptım. Okulumdayım, herkes blogu okuduğunu söylüyor.
Öptüm
fc

Delhi'den Son Bildirim

2011-09-27T06:57:00.000-07:00

Delhi'ye ikinci kez gelmek şöyle bir his yaratıyor: Hani lisede ya da ortaokulda cok sevmediğin bir çocuk vardır da yllar sonra onunla karşılaşmışsındır. Onunla vakit gecirmeyi sevdigin biriyle karsilassan daha iyidir ama simdilik elindeki bu. Ne olursa olsun onunla karsilasmak iyi.

Delhi'ye ikinci gelisimde ilkine gore cok daha profesyonelim. Artik etrafimi saranlari daha rahat savusturuyorum. Onlar da gozlerimden mi anliyorlar yeni gelmedigimi bilemedim biraz daha az rahatsiz ediyorlar. Butun gun aylak aylak Delhi gezdim, modern sanatlar muzesine gittim, buranin koca merkezi Connaught Place'e gittim falan. Modern sanatlar muzesi Iran'daki kadar ilgi cekici gelmedi. Belki her an her yerde Hindistan isi resim gordugum icindir. Tapinaklar ve sokakta tapinaga cevrilmis kucucuk alanlarin hepsinde bir Şiva, Krişna, Ganeesh resmi goruyorsun, ben de doydum herhalde bunlara muzede fazlasini gormek ilgimi cekmedi.

Burada bir icecek satiliyor sokakta her yerde gormek mumkun. Gazoza buz atip, misket limonu sikip satiyorlar. Niye bu kadar cok oldugunu merak ediyordum ama hic icmemistim. Ananas ya da seker kamisi suyunu tercih ediyorduk biz. Bugun bir denedim aman allahim! Mukemmel bir tad. Buradaki gibi az sekerli gazozlar bulabilirsem memlekette bu ise girisebilirim.

Bir de bugun Paharganj'da dolaniyordum, bir adam dukkanina davet etti. Girmeye yeltenmedim tabii cunku buralarda bir sey satmaya oyle baslarlar. Nereli oldugumu sordu, basimdan savmak icin Turkii diyip (Turkey diyince Tokyo saniyorlar, Turkiii demek gerekiyor.) donuyordum ki "Merhaba. Nasilsin?" dedi. Meger bu dayi yillardir Turkiye'ye mal satiyormus. Benim gibi gezen bir cocuk 15 sene once bir sekilde bu adamla tanismis ve ticarete baslamislar. "Cok uckagitci adamlar serefsizim. Bu Kurtlerin hepsi boyle vallahi." diyor. Dili kullanmaktaki becerisine mi şaşırayım, bizim türden faşistlik yapmayı öğrenmiş olmasına mı?

Neyse efendim Hindistan gunleri sona eriyor. Daha yazmadigim bir suru sey var. Bir sure de onlari yazip Hindistan'in ekmegini yemeye devam etmeyi dusunuyorum. Simdi kendimi son kez Delhi'nin Pahar Ganj'ina atip vuracagim yollara. Kimbilir kac kere islanacak yuzum? Sonra Indira Gandhi Havaalani'ndan Istanbul ucagima biniyorum.

Kornasina, samosasina, Israilli turistine, Lonely Planet'ina, sincabina, sokak berberine kurban oldugum Hindistancim. Kendine iyi bakasin.

2011-09-26T06:51:00.000-07:00

Uzun zamandir yazmamanin rahatsizligi icerisindeydim. "Acaba neden uzun zamandir yazmiyorum?" diye dusunup duruyordum. Uzun zamandir yazmiyorum cunku yazilasi seyler gecmiyor basimdan.

Napiyorum? Boyle Mc Cleud Ganj denen dag sehrinde bos bos oturuyorum, birsuru black cay iciyorum (cayi sutsuz istedigini ozellikle belirtmek gerekiyor) burada surgun hayati yasayan Tibetliler'le muhabbet ediyorum. Israilli turistlerle 14 yasimdan beri yapmadigim "Pink Floyd, muzik dunyasinda farkli boyutta işler çıkarttı, onlarin yaptigi bir devrimdi", "Echoes, Meddle Albümü, Pompei Konseri", "Beatles aslinda pop muzik yapiyordu." muhabbetleri ceviriyorum. Ayni sohbetleri 10 sene sonra Ingilizce tekrarlamak degisik bir deneyim.

Iste dedigim gibi pek bir sey yapmiyor, oylece vakit geciriyorum.

Ha seyi anlatayim Bhollu...

Benim Rajhastan'dan binlerce kilometre uzakliktaki Mc Cleud Ganj'a gelmek sebebim Bhollu'ydu. Melek'e buraya gidip onun icin bir didgerido yapacagima soz vermistim. Mc Cleud Ganj'da usta bir didgerido gurusu oldugunu duymustuk ben de tuttum bu adami bulmaya geldim buralara kadar. Bhollu'yu bize anlatan arkadas butun gun "My guru, my guru" diyip duruyordu. Ben de boyle sakalları yere kadar uzanmis, 85 yasinda Gandalf gibi bir adam bekliyorum. Gittim Bhollu'yu buldum. Karsimda 24 yasinda bir cocuk. Bildiğin deli, hiperaktif, çok eğlenceli bir tip. Didgerido yapıyor, çalıyor, yapmayı ve çalmayı öğreterek hayatını kazanıyor. Atölyesinde 4 tane İsrailli turistle bütün gün metal dinleyip didgerido yapmalık ağaç gövdesi zımparalıyorlar. Gelmeden önce internette cok didgerido videosu izlemiştim ama Bhollu gibi calan birini hiç göremedim. O aletten bu güne kadar hiç duymadığım sesleri çıkartabiliyor, hatta didgeridoyu baskasina tutturup bir yandan djembeyle ritm de tutuyor. Simdi davul isine el atacakmis. Seneye on numara davul uretmeye baslarim dedi.

Varanasi'de Masaj Keyfi

2011-09-25T03:20:00.000-07:00

Uzun zamandir yazmiyoru, rahatim sanmayin cidden rahatsiz hissediyorum. Hergun onlarca sayfa yazmak istiyorum ama artik biraz baydim sanirim. Bu arada ben yazmazken Bogac, Varanasi seyahatinden bir kuple dokturmus, uzun zamandir gulmedigim kadar guldum.
Kaldigim Mc Cleud Sehri'nin Bhagsu Köyü'nde keyifli ve huzurlu gunlerime devam ediyorum. Musluman cemaatle siki iliskilerim var, dun aksam birilerinin evinde aksam yemegine davetliydim, geri kalan vakitlerde Tibet,in surgun hukumetini geziyorum, Tibetli yoldaslarla ve Israilli turistlerle muhabbet ediyorum. Burasi kucuk bir Israil gibi. O kadar cok Israilli turist var ki bütün lokantalarda Israil yemekleri de (İsrail yemeği dediysem falafel, humus falan) servis ediliyor, kimilerinin Hibruca menuleri var, internet kafelerde klavyelerin uzerinde Hibru harfleri de eklenmis...
Hindistan'da kendi koyundeymis gibi tatil yapmaktan ne keyif aliyorlar bilemedim ama keyifli insanlar. Guzel guzel muhabbetler ediyoruz.

Her Sey Yolunda Derken

2011-09-22T09:33:00.001-07:00

Uzun zamandir yalandan yalandan yaziyorum, huzurlu bir vakitte uzun uzun anlatacagim. Motor seyahatim, Dharamsala'ya gelmek icin cektiklerim, dunyanin en mukemmel iki uc insani, Dharamsala denen cennet vs.
Dharamsala denen cennette Hindistan'da sevmedigimiz hicbir sey yok. Gurultu yok, kalabalik yok, pislik yok, riksa yok, "Hello my friend." diye pesinde kosan adamlar yok, sicak yok burasi gercek bir cennet. Dharamsala'ya (Daha dogrusu icindeki Bhagsu koyune) geldigim anda emeklilik planim kafamda belirdi. Burada bir otel acacagim. Fc's House "Home Sweet Your Home"
Iste bu guzel yere gelisim seyahatimin sonuna gelince bir huzun saldi beni. O kadar sevimsiz sey gordum ki Hindistan'i neredeyse kotu hatirlayacaktim. Tamam dedim simdi Hindistan'la barisabiliriz. Sorun bu ulkede degilmis, ben yanlis yerlerini geziyormusun. Sonra Kesmeseker'in bir sarkisi canlandi kafamda. Her sey her sey yolunda derken, yollar ayrildi birden. Ayrilmadi ama ayrilmasi yakin.

2011-09-19T22:55:00.000-07:00

Ben motorsikletle yol alirken bir muson bastırdı. Burası musondan sığındığım köy.

Motorum yadigâr ve yol üzerindeki bir Jein tapınağı.

Bu fotoğraftan kısa bir sure sonra Boğaç'la ayrıldık. Son çayımı içiyorum, o da beni bekliyor.

Muson, kum fırtınası, rüzgar derken neyden korunacağımı şaşırıp Vecihi'ye dönmüş halim.

Çölde muhabbet ettiğim çocuklar. Bana 10 rupi karşılığında iki paket devletin doğum kontrolü için dağıttığı prezervatiflerden sattılar.

Hindista Salman Khan'i Seviyor

2011-09-19T22:32:00.000-07:00

Salman Khan, Bodyguard filminin basrol oyuncusu. Gordugum kadariyla Hindistan bu adama tapiyor. Bir DVD dukkaninda ya da sokakta oylesine kalmis film afislerinde filmerin %40'i bu adamin oynadigi filmler.
Kaldigim otelin sahibi Esref'le konusuyorum. "Oyle iyi bir aktor oldugu icin sevmiyorlar. Herkes onu cok iyi bir insan oldugu icin seviyor." diyor ama bence gercekci degil. Hindistan'da ciddi anlamda bir kasli erkek takintisi var. Mesela Turkiye'de her seyin reklami icin guzel kadinlar kullanilir ya, burada da kasli masli hayvan gibi erkekler kullaniliyor. Mesela bir gazli icecek reklamina bakiyorum, icecegi guzel kiz degil kasli adam iciyor. Ya da atlet ve bokser reklamlari bayagi yaygin. Kasli bir erkek bokseri ve atletiyle koca koca billboardlarda poz veriyor. Iste Salman Khan da bu tipin bir sembolu olmus. Insanlarin cogunlugunun ciliz oldugu memlektte ciddi degere binmis.

Bodyguard filminin giris sarkisi:

Hindistan'da Ilk Capkinlik Hikayem

2011-09-18T08:02:00.000-07:00

Jaisalmer sehrinde, 3 gecedir La Mystica otelinin daminda uyuyorum. Nasil huzurlu nasil keyifli. Dibimdeki tapinak cani sikildikca muzik caliyor, tepede yildizlar, ruzgar Pakistan'dan geldigi icin sivrisinek yok. Yanimda koca bir baz istasyonu, sabahlari kargalar konup beni gunesten once uyandiriyorlar.
Siraz'da dayi bana fal bakarken sabah ezaniyla gun dogumu arasinda uyanik kal demisti. Iste bu kargalar beni tam o sirada uyandiriyor, bazen geri uyuyorum, bazen mal mal oturuyorum. Hayat damda guzel iste. Hatta bu sabah cok garip bir karga uyandirdi beni. Uyandim, baz istasyonunun tepesinde karga tek basina duruyordu. Bir cocugun sacini sertce oksarsin da cocugun sacinin yarisi havada kalir ya, karganin tepedeki saclari oyleydi. Bir kismi biraz havada... Neyse iste o karga beni uyandirdi, ben geri uyudum. Anlatacağım şey bu değildi.
Jaisalmer'de hayat damlarda yasaniyor. Tam karsimda sikh bir aile var. Onlar da topluca damda takiliyorlar. Ben kendi damimda takiliyordum, karsi damin sahibi ailenin kizi bana el salladi. E tursitim normal herkes el sallar, ben de geri el salladim. Kiz boyle bir garip oldu, elini koyacak yer bulamadi. Ben cay iciyordum, o da su iciyordu. Bardagini kenara koyarken dusurdu, bana bakti utandi kafasini cevirdi falan. Oyle damdan dama flortlestik, sonra utanip gitti.
Iste bir aydir suren gezimin tek capkinlik hikayesi...

This Like

2011-09-17T23:39:00.000-07:00

Hindistan'a geldigim gunden beri uc sey sayikliyorum: Ganesh, col ve deve. Geldigimden beri kendimi bir an once col sehri olan Jaisalmer sehrine atmaya calisiyordum ki bir an once deveme atlayip colu arsinlayayim.
Bu gun Jaisalmer sehrinde 4. gunum ve yedigim boklari biraz anlatayim.
1. gun: Mutluyum, Jaisalmer'deyim fakat bu deve meselesi tam icime oturmus degil. Develere bayildigim icin deveye binecegim. Ben bindigim icin bu develer turistik malzeme olmaya devam edecekler. Develeri sevdigim icin iskence gormelerine on ayak olacagim.
Geldigim gunden beri cole gitmek istedigim icin icimde kipir kipir eden bu sesleri gozardi etmeye calisiyordum. Deve safarisi yaklasik 2000 rupi (50$) degerinde. Bir gun geziyorsun, colde aksam yemegi yiyip yatiyorsun, sonra sehre geri getiriliyorsun. Sehre yaklasik 40 km uzakliktaki cole ciple gidip ciple donuyorsun. Ne yapsam ne yapsam derken cozumu tam onumde gordum. Desert Bikes For Rent!
Tek problem vardi. Hayatimda hic motor kullanmamistim. Yalniz okulda Yasemin bir kere onune oturtmustu. Babasinin kucaginda direksiyonu tutan cocuklar gibi kullanmistim. Lakin kararliydim. Hem cole giden bombos yol, motorsiklette deneyim kazanmak icin cok uygundu.
Bir kenara oturup butun gun motor kullananlari izledim. Calistirmayi, goturmeyi, vites degistirmeyi ogrendim. Sonra motorcuya gidip yarim saatligine kiralamak istedigimi soyledim. Kiraladiktan sonra yarim saat boyunca hicbir sey ogrenemedigimi farkettim. Yalniz her yolda kaldigimda birisi yardim ediyordu ve her seferinde bir sey ogreniyordum. Neyse yarim saatin sonunda motoru teslim ettigimde duz gitmeyi ogrenmistim.
2. gun gidip 24 saatligine kiraladim. Sabah 6'da yola cikip ertesi sabah 6'da getirmekti planim. Ucuz olsun diye 6-7 yaslarinda bir Honda kiraladim. Col yolu boyunca butun turistik noktalari gosteren bir harita verdiler. 4,5 litre benzin alip yaldir yaldir yol aldim. Koy koy, tapinak tapinak geze geze cole kadar gittim. Aksam gunesin batisini colde izleyemedim cunku fena Muson bulutlari vardi. Zaten yolda atistirip duruyordu, yagsaydi durumum vahimdi.
Col yolu boyunca yuzlerce insanla tanistim. Bir yagmurda bir koye sigindim. Kundhova koyunde bana cay ikram ettiler, yanima aldigim biskuvitleri cocuklarla paylastim falan... Hepsi garip garip beni izliyorlardi. Afrika'da bir kabileye giden Levi Strauss ya da National Geographic ekibi gibi hissetmeye basliyordum ki yagmur durdu ben kactim.
Colde durum dusundugum gibi vahimdi. Her yer pislik icinde, cocuklar colun ortasina kadar posetle bira getirip turistlere bira satiyorlar. Develerin sefaletine, colun pisligine, kucuk kizlarin gelip dilenmesine ya da para karşılığı turistlere dansetmesine o kadar uzuldum ki cocuklardan bir bira alip ictim. Birayi satan cocugun adi Sadid'di. Hani Snoop Dogg'un bir sarkisi var. "This n like, that like this i like" gibi devam ediyor. (Aydin yardim et.) Sadid oyle konusuyor.
-This aaa like want beer?
-How much?
-This like desert price.
-How much?
-This like 150 only for you. (Bakkalda 70)
-100
-This likeee no possible. (Pazarlik devam etti 100'e aldim.)
-What's your name?
-This like my name is Sadid
-Muslim?
-Ye ye
-Me too
-This like really?
-Yes
-But this like you drink beer?
-And you sell beer.
-But this like its bad. You want chips?

Neyse Sadid gitti, ben huzunlu huzunlu cole baktim. Turistler deve sirtinda bagira bagira yol aliyorlardi. 10 yasinda kizlar "Gypsy dance" diye dansedip turistlerden para aliyorlardi. Biram bitti, Jaisalmer'e geri dondum. Motoru teslim ettim. Yaklasik 200 km yol alip motor kullanmayi ogrendim. Dusundugum kadar zor degilmis. Yalniz motor biraz eski oldugu icin ilk anda calistirmak zor oluyordu. En buyuk korkum gece col yolunda mahsur kalmakti. Bu yuzden gece hic durmadan yol aldim. Bir otostopcu vardi. Dursaydim motoru tekrar calistiramamaktan korktugum icin almadim. Yoksa bir de otostopcu anim olurdu.
Sonra şehre vardım, motorcu uzaktan beni görüp el salladı. Dükkanı çoktan kapatmıştı, sokakta takılırken gördüm. Herifin önünde durdum. "Al hadi şimdi vermiş olayım." dedim ve teslim ettikten hemen sonra adam motoru çalıştıramadı. Motorun bozulup ciddi bir paranın girmesini bekliyordum. Bu yüzden de bahane uydurup pasaportumu değil akbilimi vermiştim. "Ooo bu kimlik çok önemli abi. Bu olmadan okula almazlar beni." falan diyip ikna etmiştim herifi. Neyse sonunda benim değil onun elinde bozuldu. Ben de bozuk motoru adama verip mutlu mutlu otelime yürüdüm.

Col Kafasi - II

2011-09-17T23:28:00.000-07:00

Ozcan Yurdalan'in kitaplarinda gezi yazilarinin arasinda "Bir Yolcu Gordum" diye baslayan bolumler var. Muhtemelen kurgu olan diyaloglarla seyahat kafasini, beklentileri, yasananlari farkli bir sekilde anlatir kendisi. Hatta bu yazilar toplanip bir kitap basilmis ve Siraz'da karsilastigimizda bize bir kopyasini hediye etti. Iste Jaisalmer'de bir gece sohbeti gecirdim ki o kitaba yazilacak cinstendi...
Jaisalmer'de La Mystiqua Hotel'de damda oturuyorduk. Elektrikler kesikti, bu yuzden gozalabildigine yildiz altindaydik. 4 kisiydik, iki Alman kiz, ben ve kizlarin col safarisi rehberi Sayid.
Hos geldin, bes gittin, kac gundur Hindistan'dasin, nereleri gordun? Klasik muhabbetimiz devam ediyordu. Kizlar 3 kere Alanya'ya gelmisler. Ben de gecen sene gitmistim. Konustuk durmadan. Alanya'dan Hindistan'dan. Almanya'dan Istanbul'dan... Ben Iran'i anlattim, kizlar Daarjelling'i anlattilar...
Sonra sira bir sekilde Sayid'e geldi. Sayid: "Col benim Turkiyem." dedi. "Col benim Hindistanim, Almanyam, Iranim her seyim. Insanlar geliyorlar, onlari colde gezdiriyorum, Avusturya'dan geldim, Isvec'ten geldim, Israil'den geldim diyorlar. Oralarin hicbirini gormedim ama hepsini colde dinledim." E diyorum Rajhastan'in disina cikmadin mi? Bir kere Delhi'ye gittim diyor. Goa'ya git, Daarjelling'e git, Armritsar'a git. Hindistan'in heryeri baska bir dunya diyorum. Omuz silkiyor. Colu seviyorum, ben col insaniyim diyor.
Eyvallah diyorum.

Sevgili Internet

2011-09-15T21:35:00.000-07:00

Bogac, Udaipur'dan bloguna bir seyler eklemis. Sabirla kaldigimiz her otel odasini ciziyordu, buradan cizimleri gorebilirsiniz: http://sevgiliinternet.blogspot.com/

4 Parca

2011-09-15T05:43:00.000-07:00

Bogac'la Mount Abu'dan inip Jaisalmer'e gitmeyi planliyorduk ama olmadi. Otobus yokmus. Iyi dedik, aradaki Jodhpur sehri de guzel. Jodhpur'a bir bilet aldik. Otele para vermek istemedigimiz icin couchsurfing (CS) baktik ve Jodhpur'da ilk CS deneyimimizi yasadik.
Ram adinda bir arkadas. Karisi ve iki cocuguyla yasiyor. CS ile ilgili kafamdaki ilk kurali yikip bir hata yaptim. Tur rehberi bir adamin evinde kaldim. Tum gun ve tum gece boyunca adam bize bir seyler satmaya, turlar ayarlamaya calisti. Yorgunuz dedik, aciz dedik, susuzuz dedik dinlemedi. Ordan girdi, burdan cikti rahat birakmadi. Yahu diyoruz burada sadece gece kalacagiz, yarin gidecegiz yok... Aç ve susuz olarak tam 4 saat Ram'in karşısında oturup tekliflerini savuşturduk.
Neyse zar zor gece kendimizi azad ettirdik. Istersek evinin daminda yatabilecegimizi soylemisti, biz de oyle yaptik. Bogac, sivrisineklere dayanamayip gece odaya indi, ben butun gece yildizlari izledim. Sivrisinekler uyutmuyordu, panoramik bir manzaram vardi, oylece takildim.
Bir de Mt. Abu'dan Jodhpur'a giderken gunduz otobus yolculugu yaptik. Ilk gunduz yolculugumuz ve ilk otobus yolculugumuz oldu. Ikisi de yapilmamali.
Biliyorsunuz Hindistan'in bir adi da "Kornalar Diyari" Bu memlekette insanlar "naber, nasilsin, kenara cekilir misin, riksama binmek ister misin, inek cekil, domuz yoluma cikma, yol ver" vb seyler soylemek icin uzun kornalar kullaniyorlar. Ozellikle agir vasitalarin hepsi kendini ada vapuru zanlediyor. 4 saniye - 5 saniye suren sebepsiz kornalar. Sehirler arasi yollarda yanindan gecen herkese uzun kornalarla selam veriyorlar. Bu yogun ses altinda uyumak mumkun degil. Bir de butun otobusler gunduz gidiyorlar. Neden diye merak ediyordum yolda ogrendim. Yol boyunca tum koylere ugrayip ayni zamanda koyler arasi dolmus gorevi goruyorlar.
Kisaca her koyde uzun bekleyisler, her uykuya dalista kornayla ziplamalar derken yorgun argin Jodhpur'a attik kendimizi. O zaman da CS baskisi basladi. Adam bana karisinin telefonunu satmaya bile calisti.
Sabah erkenden evi terk ettik. Aksam da Bogac, otobusle Udaipur'a gitti, ben de trenle Jaipur'a. Ayrilmayi planlamiyorduk ama Jodhpur otobusunde aniden ayrilma karari aldigini acikladi. Eyvallah dedim. Artik dort farkli yonde dort kisiyiz. Nepal'de bulusmayi diliyoruz.

fc

Jaisalmer

2011-09-15T05:36:00.000-07:00

Gezimin ikinci gununden itibaren Rajhastan Eyaleti'ndeyim. Pakistan sinirina yakin bir col eyaleti. Bu eyalette yasayan insanlara Rajput deniyor. Rajputlar, suslu col insanlari. Kadinlari bulduklari her uzantiya altin takilar takip bunlari altin zincirlerle birbirine bagliyorlar. Erkekleri de biyiklarini sivriltip yukariya dogru buruyorlar. Ayrica hepsinin iki kulaginda renkli taslarla suslenmis altin kupeler var. Tabii renkli tas ve altin eskidenmis. Bugun renkli plastik ve altin rengi metaller kullaniyorlar.
Ben bu sabah Jaisalmer'e ayak bastim. Jaisalmer, Rajput'un harman oldugu bir diyar. Erkekleri de kadinlari da en suslu. En suslu hediyelik esyalar burada satiliyor. Rajhastan'in en çöl noktasi burasi. Bu yuzden de cok turistik. Pesini birakmayan saticilar can siksa da mutluyum. Burada en az 5 gun kalmayi planliyorum. Biraz kafa dinleyecegim, yazilarimi yazacagim, sonra da cole gidecegim.

Bollywood

2011-09-14T07:29:00.000-07:00

Hindistan'a ayak bastigim gunden beri bu sarki yuzlerce kez kulagima calindi. Otelde televizyonu acip bir muzik kanalina bakarsak muhtemelen bu sarki caliyordu. Bunun haricinde Bodyguard filminin afisleri, fragmanlari her yerde. Dun aksam Bogac'la ilk couchsurfing deneyimimizi yasadik. Ev sahibinin iki kucuk kizi butun gece bana bu sarkiyi soylediler.
Neyse efendim Jodhpur'dayiz hava inanilmaz sicak ve saatlerce yapacak isimiz yok. Dunyanin en buyuk film endustrisi olan Bollywood'un (Hollywood'dan falan daha yuksek para donuyormus.) kucagina dusmusuz gormeden donmek olmaz dedik. En bastan beri heves ediyorduk zaten bu sureyi sinemada gecirmeye karar verdik. Yakinda bir AVM bulup kendimizi Bollywood,un buyulu dunyasina attik.
Filmi anlamak zor olmadi. Gencler araya Ingilizce cumleler sikistiriyorlar zaten. Arada bizim de kullandigimiz dost, kitap, lakin, muskul gibi kelimeler geciyor. Ama en buyuk yardimcimiz soyledigi her cumleyi el hareketleri ve mimikleriyle de onaylayan Hint oyunculari oldu.
Ismi Bodyguard olan bir filmden beklenecegi uzere hikaye bodyguard ile korudugu genc guzel kiz arasindaki aski anlatiyor. Araya giren sarkilar, danslar zaten beklenen guzelliklerdi. Film tam olarak tahmin ettigimiz gibi giderken sonunda oyle bir bomba patladi ki... Bu filmi izleyin. Gercekten tavsiye ederim. Hint oryantalizmi falan yaptigimi sanmayin. Senaryosu gercekten cok cok iyi!
Hindistan'li arkadaslar sinemada birbirlerine yuksek sesle yorum yapmaktan, telefonla konusmaktan hic cekinmiyorlar. Zaten filmi izlemekten cok onlari izlemek icin gitmistim. Boyle millet aliyor telefonu, uzun uzun konusuyor. Filmi arkadasina anlattigini dusunmeye basliyor insan.
Bir de Rockstar denen film var. Bizim Bodyguard filminin arasinda giren fragmanini gorduk. 11.11.11 tarihinde vizyona girecekmis. O da gercekten iyi gozukuyor. Ona da goz atin derim.

Riksamin zinciri atsa...

2011-09-14T06:57:00.000-07:00

Biraz riksalardan bahsedeyim:
Riksa dedigim seyin ne oldugunu muhtemelen biliyorsunuzdur. Hindistan ve dogusundaki ulkelerin temel ulasim araci. Bu aletlerin iki turlusu var. Riksa diyince bisiklet riksasi anlamina geliyor. Uc tekerlegin on tarafinda pedal cevirerek seni tasiyan birisi oluyor. Bu kimseler genellikle cilizliktan olecek gibi gozukuyorlar. Kolay degil tabii arkanda bir adam bir bisiklet nerden baksan 100 kilo tasiya tasiya yol aliyorsun. Bunca cilelerine karsin memleketteki en ucuz tasima araci olmak ozelligini tasiyorlar. Pazarliga, yolun durumuna, yoldaki trafige gore degissede yakalsik kilometre basina 10 rupi odeniyor diyebilirim. Sagda solda sorduguma gore bir bisiklet riksasi almak isterseniz 9000 rupiyi gozden cikarmaniz gerekirmis. (45,5 rupi bir dolar ediyor.) Yani 9000 rupi biriktiren herkes alin terini katik edip zor yoldan para kazanmaya baslayabilir. Tabii bu kimseler yalnizca tasimaktan para kazanmiyorlar. Seni tutup otele, lokantaya, dukkana goturdukce komisyon aliyorlar. Bu yuzden tren ve otobus garlarinin onunde "Gel konaksin sen, bedavaya gotureyim. Soyle bir sehir turu attirayim, sonra istedigin otele gotururum valla bak." diye koluna asilan rikswallahlarin (Riksa kullananlara bu isim veriliyor.) sayisi oldukca yuksek. Ha bu arada yaklasik 5000 rupiye de bir Vespa motoru alip riksaya takabilirsiniz.
Ikinci modelimiz motoriksa. Bu alet de yine 3 tekerlekli ama bu sefer motorlu. Bu gune kadar 10 farkli modelini gormusumdur. Yalniz iki tanesinin markasi var. Volvo ve Piaggio. Piaggiolarin tasarimi cok guzel. Siyah renkli ve yuvarlak hatlari var. Volvolar da fena degil. Onlar yesil ve daha keskin hatlara sahip. Geri kalanlarin toplama olduklarini dusunuyorum. Bugun 0 bir Piaggio motoriksa icin 3000 Avro odemek gerekiyormus. 5-6 yaslarindaki bir motoriksa icin de 70.000 rupi. Bu fiyatlara vergisi mergisi her seyi dahil. Bir de daha once bahsettigim Soan, plakasinin numaralarinin toplami 21 olsun diye plakaciya 500 rupi fazladan odedigini soyledi. Burada 11, 21, 51 ve 101 rakaminin sansina bayagi inaniliyor.
Bir keresinde 100 rupi odeyerek bir seyler almistim. Adam 1 rupi daha istedi, verdim. "100 bitis demektir, 101 ise gelismeye devam ettigimizi gosterir." dedi.

Size sevdanin yollari, bana riksa kornasi.

2011-09-14T00:08:00.000-07:00

Cicisler,

Agustos ayinda 1000'den fazla tik aldim. Bu ay da kimi gunler 100'un uzerine cikiyor. Rica etsem okuduktan sonra altlarina yorumlarinizi belirtseniz. Hem fikirlerinizi merak etmekteyim, hem kimler giriyor kimler cikiyor merak etmekteyim. Ben bu gece Jodhpur'dan Jaisalmer'e gececegim. Kral bir deve safarisi yazisi bekleyin benden.

Iyi guzel seyler,

2011-09-12T09:42:00.001-07:00

Hindistan'la ilgili en asikar olup hic bahsetmedigim sey yoksulluk. Bu gune kadar yoksullugun boyle bir boyutunu hic gormemistim. Sokakta yatan insanlari ara sira gorsek de sokakta yatmak Istanbul'da olagandisi bir durum. Ornegin Delhi'de ya da Jaipur da o kadar olagan ki... Korkutucu olan birinin sokakta yatmasi degil bu olagan durum. Siradan bir viyadugun altinda yasayan, camasirlarini yikayip elektrik tellerine asan kucuk bir koy dolusu insan var. Hemen yanlarinda 50-60 kiloluk domuzlar, dokunulmaz inekler copleri karistirip karinlarini doyuruyorlar. O ineklerin boklarinin uzerinde 4-5 yaslarinda cocuklar yerdeki taslarla kendilerine oyun yaratip o oyunu oynuyorlar.
Ya da bir trende 5. sinif vagonlarda (Trenlerde 5 sinif mevcut, biz genelde 4. olan Sleeper Class'i kullaniyoruz.) bizim metrobuslerde yaptigimiz yolculugun aynisini şehirler arasında yapiyorlar. O vagonlarda oturmak buyuk luks, ayakta yer kapabilmek icin yeterince hizli ve sansli olmak gerekiyor. Bizim kullandigimiz trenlerde kendi yatagimiz ve oturacak yerimiz var. Bizim vagonlarla Metrobus tarzi vagonlarin fiyat farki 2 dolardan az.
Bunun yaninda bir deri bir kemik olmayan insanlarin cogunlugu obez denecek kadar sisman.

Bundan sonraki yazilarim sokak yemegi ve riksa kulturu uzerine olacak.
fc

Mount Abu

2011-09-12T01:22:00.000-07:00

Mount Abu: Hic durmayan bir ahmak islatan, kendinden uc kat daha uzun kuyrugu olan maymunlar, kuslar, palmiye agaclari, diger butun agaclar, ahmak islatan, kayalar, cimenler... Ahmak islatan demis miydim?

2011-09-11T00:47:00.000-07:00

2011-09-11T00:12:00.000-07:00

Jaipur'da Pembe Sehir'de siradan bir gun. Burada 5 gun gecirdim. Artik esnafin selamini almaya, cayini icmeye basladim.

Delhi'de sokak yemegiyle karnimizi doyuruyoruz. Muthis baharat gastritimi costurmak uzere. Siki mucadelemiz devam ediyor. Henuz ishal olmadik.

Siraz'da karsilastigimiz Sari Otobus.

Siraz'daki Dayimiz, yegenleri mangal yapiyoz.

Yezd'de veletlerle mac yaparken

Sessizlik Kuleleri'nden birisi. Biz daha yuksekte olan otekinde uyuduk. Bu fotograf da o kuleden cekildi.

Isfahan'in meshuuur oteli Amir Kabir Hostel. Civardaki karate turnuvasindan cikan veletler.

Alamut Kalesi'ne giderken. Ben, Cengiz, Saleh ve bizi kutsal inegi gormeye goturen soforumuz.

Tebriz'de evinde konak oldugumuz Ferit ve ailesi.

Soylemeyi unuttum. Ben Delhi'de kendime boyle bir sey yaptim.

Yol arkadaşlarım

2011-09-10T04:52:00.000-07:00

Cengiz: Turkce ve Kurtce haricinde bir dil bilmemesine ragmen dunyadaki herkesle iletisim kurabilir. Iletisim derken "Naber nasilsin?" degil. Turkcede ne kadar deyim, atasozu, argo varsa hepsini kullanarak. En son trende kompartman paylastigimiz cocuga "Dunya kucuk." demeye calisiyordu. Cocuk anladigini soyledi ama emin olamiyoruz tabii. Sonra Cengiz, çocuğu gözcü olarak koridora dikip sigara icti. Tapinak olsun, cami olsun, kale olsun turistik her seyi cok sever. UNESCO'nun miras listesindeki her seyin onunde bir fotograf cektirse dunyanin en mutlu insani olur. Surekli sigarayi birakacagi tarihi soyler, o tarihte buna uymamasi icin gerekcesini dile getirir. Bazen cok konusur. Beyni 8-10 gb kadar bilgi tasir.
Su: Dunyanin en kurt saticilariyla korkusuzca kafa goz kavga eder. Su icin bir seyin fiyati soylenenin 10'da 1'i kadardir. Ondan ogrendigim pazarlik taktikleri hayatim boyunca epey isime yarayacak. Fiyati daha fazla dusuremiyorsan az bir miktar ve bir malzeme daha eklersin. Bu, onu izleyerek ogrendigim taktiklerden yalnizca birisi. Arada nevrotik tarafi tutsa da on numara yol arkadasidir. Benim gibi cadde gezmeyi, sokak arasinda dolasmayi tarihi tursitik yerlere tercih eder. Bu yuzden beraber gezeriz.
Bogac: Kendisi demirbas yol arkadasimdir. Bu gune kadar onsuz bir seyahate cikmadim. Olaylara 15 dakka sonra vakif olmasi sebebiyle "Üçüncü dünya ülkesi" lakabinin tartışmasız sahibidir lüks arayışından ötürü de "Prenses" lakabının. Gidilen yön hakkında bir fikri yoktur. Guzel guzel takip eder. Bu yüzden pek fikir beyan etmez ama ben kararsız kaldığım zamanlarda onu dinlerim. Her zaman da haklı çıkar. Filmlerde misyonunu son dakikada belli eden karakter gibidir. Onu birakirsan 1 hafta otelden cikmadan yalnizca keman calip resim yapar. Kolundan tutup goturunce de oylece seninle birlikte gezer. Alisveris falan da yapmaz. Bir seyi begenip beğenmediğini %100 bilebilme yetisine sahiptir.

Sistemi Yenmek Icin Sistemli Olmaliyiz

2011-09-10T04:26:00.000-07:00

Simdi biz Hindistan'a adimimizi attigimiz anda kaziklandik ya, bu bir icimize oturdu. Oyle ciddi bir para kaybetmedik ama kendimize yediremedik bunu.
Dun oyle bir yontem buldum ki kaziklanan egomu tamir etmeyi basardim. Once bir riksaciyla anlasilir. Riksacilar, seni pahali dukkanlara goturmek karsiliginda para alirlar. Bir sey satin alirsan komisyonu ceplerler ama alamsan da yarim saat kadar vakit gecirmen riksacinin dukkandan biraz (vallahi miktarini ogrenemedim) para almasina yeter. Iste anlastigim riksaci bizi 2-3 dukkan gezdiriyor. Gezdigimiz dukkanlarda yarimsar saat zengin ama hicbir seyi begenmeyen turist taklidi yapmamiz gerekiyor. Yarim saat sonra cikiyoruz ve riksacimiz bizi belese sehir disindaki guzel turistik yerlere goturuyor.
Bunu bana riksaci Soan teklif etti. Soan garip bir adam. Yaptigimiz pustlugu felsefik olarak acikliyor: "Bir el otekini yikar. Ben babamdan bunu ogrendim. Sen beni kolla, ben de seni kollayayim," Sonra yol boyu her kelimeye kucuk siirler yaziyor.

How old are you?
Twenty three
Twenty three you are free.
How old are you?
Thirty two nothing to do.

No teacher no future
No collage no knowledge
No beer no wear

Bu ic bayici kafiyeli kelimeler esliginda bir gun boyunca sehir disinda kucuk kucuk birsuru tapinaklar gezdik. Sonra dukkanlara ugrayip her seye bir kusur bulup yarim saat harcadik, biralarimizi alip kendimizi otelimize biraktirdik. Biralar haricinde tek seye para odemedik. Hindistan'in Efes'i Kingfishers. Pek bir seye benzemiyor ama yoklukta degerini biliyoruz.

Ha bir de Jaipur'a gelen olursa gitmesi gereken adres kesinlikle Blue King Guest House. Su ana kadar odedigimiz en dusuk otel ucreti bu otelin iki katindan daha fazla. Bunun yaninda bu gune kadar gezdigimiz en temiz, en iyi calisanlari olan, en yardimsever yoneticiye sahip otel. Mimarisi, ic mimarisi, hizmeti her seyi mukemmel. Para harcamayalim diye mutfaklarini kullanmamiza izin veriyoylar. Sattiklari seyler de sokakta bakkalda aldigimizdan bile daha ucuz. Dunyanin en iyi insanlari tarafindan yonetiliyor. Su ana kadar Hindistan'da basimiza gelen en iyi sey bu Guest House oldu. Dedigim gibi yarin aksam ayrilik vakti. Uc farkli yonde uc farkli seyler yasayacagiz. En guzelini yasayan digerlerini kiskanclik krizlerine sokacak falan...

Ayrilik Canlari

2011-09-10T04:17:00.000-07:00

Normalde bir rotamiz vardi. Kuzeyde en meshur sehirleri soyle bir gezip guneye guneye gidecektik. Siraz'da karsilastigimiz Ozcan Yurdalan ve ekibi bunun imkansizligina ikna ettiler. Sonra tuttuk yeni bir rota cizdik. Delhi'den basliyor, bir spiral ciziyor, Nepal'e guneyinden girip, batisindan cikiyor, Hindistan'in kuzeyini gezip Delhi'ye bir noktada Udaipur'da bitiyordu. Icten disa dogru bir spiral. Jaipur'da turla gezen bir Alman'la konustum, benim cizdigim rotanin hemen hemen aynisini uyguluyorlarmis.
Lakin baktik sehir hayati bize dar gelmeye basladi. Dilenciler, riksacilar, surekli korna sesleri, her gelen Hintli'ye kaziklayacak gozuyle bakan bizler hem vucut hem ruh acisindan yorulduk. Benim rotam 2-3 sehir daha gezdikten sonra huzurlu noktalara gidiyordu ama hicbirimizin 2-3 sehir gorecek hali yok.
Bu noktada hemfikiriz. Sehirden kacmak istiyoruz. Lakin dag isteyen mi dersin, deniz isteyen mi dersin, col isteyen mi dersin, eski rota cok iyiydi diyen mi istersin kararsiz kaldik. Bunun uzerine calmaya baslayan ayrilik canlari kendilerini duyurdular ve bugun farkli yonlere dogru biletler aldik.
Su; Goa'ya, Bogac ve ben; Abu Dagi'na ardindan Jaisalmer Colu'ne, Cengiz de eski rotayi aynen takip edip Agra'ya Tac Mahal gormeye gidiyor. Sonra belki geri bulusuruz dedik ama kim bilir? Ben Jaisalmer'den sonra kuzeye cikip seyahatimi bitirmeyi planliyorum ama bu seyahatten ogrendigim tek sey Hayatin, ben baska planlar yaparken basima gelenler oldugu oldu.
Yarin aksam Mount Abu, ardindan heyecanla bekledigim col.

Hepinize sevgi saygi.

Hindistan yavaştan...

2011-09-10T03:55:00.000-07:00

Hindistan'a geleli ne kadar oldu daha tek kelime edemedim. Hızlı bir özet geçeyim:

Biz Yeni Delhi'de ucaktan indik. Tabii İran bizi alistirdi konaklığa. Sanıyoruz ki sokakta herkes dünya iyisi. İran'da nasil her gecen yardim etmeye calisiyorsa burada da oyle. Havaalanindan ciktik, uc tane bizim gibi tip vardi onlarla tanistik, hep beraber otel ariyoruz. Etrafimiz nasil? Sabahin 7'si, cis kokusu, bok kokusu, sokakta pisen yemekler vs. O bildigimiz "Pis Hindistan" namina ne varsa onumuzde. Kolumuzdan tutup otele goturmeye calisanlar, dilenenler vs.
Benim elimdeki kitapta 1-2 otel var, yanimizdaki gezginlerin kafasinda 1-2 otel var ama cadde boyunca hicbirisini goremiyoruz.
Sonra birisi bizi Tourist Information noktasina yonlendiriyor. Devletin turistlere yardim etmek icin bu ofisleri kurdugunu ve oralardan istedigimiz otele rezervasyon yaptirabilecegimizi soyluyor. Tutup bizi elleriyle oraya goturuyor.
Gittigimiz yerdeki adam apacik dolandirici. Altimiza sandalye cekiyor, kotu espriler yapiyor vs. Devlet gorevlisi olmadigi asikar ve bize cektigi fiyat kafamizdakinin 2-3 kati. + \ - %50 bekliyorduk ama 150 rupi beklerken 400 rupi biraz fazla gozukuyor. Bir bilgimiz yok, yorgunuz, otel arayacak halimiz yok adama tamah ediyoruz. Sonra ogreniyoruz ki devlet bu ofislerden yurudugumuz caddeye yalnizca bir tane dikmis. Geri kalanlarin hepsi bizim gibi kefalleri avlamak icin yapilmis. Bugun kaldigimiz otelin fiyatinin 4 katini bocekli igrenc bir otele birakiyoruz. Hindistan'a gelir gelmez fena kaziklandik ve toparlanmamiz biraz vakit aldi. Delhi'den sonra Jaipur'a gectik. Burasi daha ucuz, daha huzurlu, daha az (yine bolca) dolandiricili bir kent. 2 gunun yetecegi kentte 5 gundur kaliyoruz. Hem kaziklanmanin moral bozukluğunu hem de uzun sureli yolculugun yorgunluğunu attık.

İran'a Giriş İran'dan Çıkış

2011-09-06T06:23:00.000-07:00

*Buraya bir flashback sart.*

Iran sinir kapisindan giriyoruz. Otobuste tanistigimiz kacakci Puya bana "Çantamı taşımama yardım eder misin?" diyor. Ellerimizde pasaportla kontrolden gecerken ben Puya'nin cantasini tasimasina yardim ediyorum. Ben ona yardim ederken bekledigimden farkli bir kapidan gecmis oluyorum. Sira beklemeden gectigimi goren Su pesimden geliyor. Bogac ve Cengiz'den yarim saat once pasaport kontrolunden gecmis oluyoruz. Adam pasaporlarimizi aliyor, cikis damgasini gorup kapatiyor. Otobuste farkediyoruz ki Iran'a giris damgasi basilmamis.

*Flashback biter.*

Bu damga yuzunden aramizda surekli Su'yun ve benim İran'dan çıkamayacağımıza dair şaka donmustu ama su an ciddiydi ve bu gercek olabilirdi. Dusuk rütbeli adam işgüzarlık yapar diye gördüğüm en yüksek rutbeli polisin sırasına giriyoruz Su'yla birlikte. Adam eviriyor ceviriyor. Neler oldu cok anlatmanin luzumu yok ama yaklasik 45 dakika, 1 saat boyunca gecememe tehlikesi yasadik. Sonunda polis damganin olmasi gereken yere uzun uzun Farsça bir seyler yazdi ve bizi saldi. Yandaki dusuk rutbelinin soyledigine gore normalde salmamasi gerekirmis ama bizim icin bir iyilk yapmis. Havaalaninin polisin arkasindaki mermeri opebilirim. Bir adim atabildiğim icin bu kadar cok sevinmemistim. Ardindan once Sharjah, Sharjah'da 8 saatlik bekleme ve ardindan Delhi Havaalanı. Hindistan'da dönen dolaplar daha sonra artik.

Şiraz'da Son Konaklık

2011-09-06T05:54:00.000-07:00

Şiraz otobüs garındayız. Yine otobüs uykusu kimseye yetmemiş. Herkes garda uyuyor, yine ben uyanigim. Merakli bir tip yine yanima oturuyor. (Her sehirde senaryo ayni sekilde basliyor, sonra baska baska yerlere evriliyor.) Bu arkadasa Persepolis'e nasil gidecegimizi soruyorum, bizim icin dolmusla falan konusuyor. Sonra adettendir diye birbirimize maillerimizi veriyoruz. (Defterimde 50'den fazla mail birikti. Hangisi kimin hatirlamakta gucluk cekiyorum.) Maillerimizi verdikten sonra "Birbirimize komik videolar yollariz ne guzel?" dedi iyi dedim gitti. Gençleri uyandırdım, atladik Persepolis'e. Tabii oradaki taksiciler bekledigimizden 3 kat fazla fiyat istediler. Biz kacin kurasi olmusuz yer miyiz? Kavga dovus planladigimiz paraya goturecek bir taksici bulduk. Persepolis'in kiyisina vardik. Baktik bizim planladigimiz gibi cadir kurmus bir grup insan var. Kendi aramizda bagira bagira konusuyorduk ki birinin camindan bir kafa cikti. "Türkiye'den misiniz?" diye sordu. O soran adam Dayı. Dayı'nın adını bilmiyorum. Üç gün boyunca hepimiz ona dayı dedik. Dayı, iki yeğeniyle birlikte Persepolis'in kıyısında kamp yapıyor. Bu dayi, senelerce Turkiye'de yasamis. Asansor isinden parayi kirmis. Hic evlenmemis, tek varligi iki yegeni ve evden cok dogada kaliyor. Ayrica on numara fal bakiyor ve büyüden anliyor.
Dayi, yegenleri Rahman ve Cebrail 3 gun beraber yasadik. Dayi bizi yedirdi, icirdi, gezdirdi, yadigari (hatıralık eşya) bile aldi. İran icin gayet siradan bir gun gecirdik. Dayı Türkiye hasretini bizimle giderdi. Bence bir ara bizimle birlikte Hindistan'a gelmeyi de dusundu. Şakayla karışık çıtlattı. "Gelin bu arabayla hep beraber gidelim." falan dedi.
Son gün dayi bizi şehir merkezine atti. 2'sinde uçağımız var. Biz 1'i gecesi gitmeye karar verdik. Hem geceyi havaalaninda gecirmek gibi bir cinlik iceriyor hem de sabah uçağı kacırmak gibi bir ihtimali ortadan kaldırıyor.
Gece havaalanina gitmeden once son bir pazar geziyoruz. İran'da her sehirde bir kapalıçarşı mevcut. Böyle avlulu mavlulu, labirent gibi, binlerce dükkanı olan. Biz Şiraz'dakindeyiz. Bir lokanta gorduk. Icinden bir ekip cikiyor. Su onlarin Türkçe konultuğunu iddia etti. Onemsemedik. 10 dakka sonra baktim Su onlarla guzel guzel muhabbet ediyor. Ben de ilisiyorum meger Sari Otobus ekibiymis. "Aman" diyorum "Ben rotamin cogunu Özcan Yurdalan'ın kitabından çizdim." Bizi tutuyorlar, konaksiniz diyorlar. Once onlarla yemege gidilecek, sonra onlarla birlikte gezilecek sonra ayrilinilacak. Aniden 15'er tane anne babamiz olmus gibi. Suna dikkat et, buna dikkat et. Arabada ne bulurlarsa hediye etmeye calisiyorlar falan. Biz onlari gordugumuz icin sevindigimizi saniyorduk, onlar bizi gordukleri icin 3 kat fazla seviniyorlar. Haritayi aliyorlar, rotayla ilgili sorulari cevapliyorlar. Ozcan Y. Su'ya ve bana keten birer şal veriyor. Hindistan'da ne kadar hayat kurtardigini gordukce sasiriyoruz. 2 keten salcik her gun hayatimizi tekrar kurtariyor.
Sonra bizi taksiye bindiriyorlar, uzuuun uzun vedalaşıyoruz, arkamızdan su döküyorlar ve gidiyorlar.
Onlar gittikten sonra, parayı alan taksici (biz kabul etmeyiz diye parayi direk taksicinin cebine sokmuşlardı) 3000 tumen daha isterim diyor. Taksiciyle 30 dakika kadar kavga ediyoruz. Ya yok 3 dolarda degiliz. Artik bu numaralari yeterince yedik. Oturuyoruz adamla uzun uzun kavga ediyoruz. Sonra hep birlikte polise gidiyoruz. Ya sana verilen parayi ver ya da bizi gotur diyoruz. Poliste kavga hir gur 1.5 saati buluyor. Penc hazar tuman (beş bin tümen), furuşgah (havaalanı), du hazar tuman (iki bin tümen) havalarda uçuşuyor. Nasıl kavga ediyoruz. Farsça'yı epey sökmüşüz farkında olmadan. Mesela taksici meseleyi polise yalan anlatıyor, farkedip müdahale ediyoruz. Polisle taksici kanka kanka bize bakıp gülüyorlar. "Dilimizi de öğrenmiş şerefsizler." diye En sonunda adam bizi havaalanina atiyor. Sarı Otobüsten 11.30 gibi inmistik. Saat olmuş 2.30. Bayagi 2 saat boyunca mucadele etmisiz. Sonra Cengiz çantasından meyve cikartiyor. Dayi bize meyve vermis, Cengiz de cantasina koymus. Oturuyoruz, havaalanının bahçesinde 2 saat meyve yiyoruz. Sabah Su'yla kalkip kalanlari da yiyoruz. Uçağımızı bekliyoruz...

Yezd'de iki gün, bir gece

2011-09-06T05:22:00.000-07:00

İsfahan'da bir gece daha kalmayi planlıyorduk ama gece vakti İmam Meydanı'nda otururken ani bir kararla taksiye atladık. Gara gidip Yezd'e giden ilk otobüse bilet alıp kendimizi çöle attık. İsfahan'da İmam Meydanı'ndan kalkmadan önce muhabbet ettiğimiz bir ailenin elime tutuşturduğu kavunla otobüse bindim. Yezd'de inene kadar uyumuşuz. İndikten sonra da adetimiz üzere 3-4 saat de garda kestirip bir gecenin kalma parasından sıyırıyoruz. İşte diğerleri kestirir, ben de mal mal otururken Ali yanıma yanaştı. Ali'nin Yezd'de bir oteli varmış. Tuttu bizi o otele gotürdü, böyle bayağı lüks bir otel ama bizim otele para vermek gibi bir planımız yok. Bu lüks otele bitli otellere verdiğimiz kadar fiyat çekseler de kabul etmedik. Kalacağımız yer belli Sessizlik Kuleleri.
Ali, bizi oteline kadar getirirken aslında gelmemiz gereken sehir merkezine de atmis bulundu. Merkezde soyle bir gezindik. Once Zerdust tapinagina gittik.
Burada Zedrdustler'den biraz bahsetmek lazim. Çölun eski sahipleri oluyorlar. Bugun oldukca az sayıdalar. (10000 civarı.) Sessizlik Kulesi dedigim yer de bu Zerdüştlerin mezarlari. Ölü kimseyi yakmak havayi, gommek de topragi kirletir diye dusunen Zerdüşt kardesler ölülerini kuşlar yesin diye bu kulelere bırakıyorlar. Kuş yemeye once gozden basliyor. Muhtemelen orası çöl, göz de sulu bir organ oldugu içindir. Neyse iste bu kuş once sag gozu yerse meftamiz huzurlu bir yere, once solu gozu yerse izdirap dolu bir yere gidecekmis. Lakin İran devleti, 1940'lı yıllarda bu kulelere olu birakmayi yasaklamis. Bu yuzden Zerdüşt kardeşler, kulenin hemen yanindaki mezarlığa ölülerini gömüp toprağı kirletiyorlar.
Biz de once Zerdüştlerin tapinagini gormek uzere yola ciktik. Bir Yezd caddesini geciyoruz. Her yapi, col kumundan yapilmis gibi. Sapsari tuglalardan yapilmis evler, aralarindaki dar sokaklar Mardin'e benziyor. Tek farki, Mardin'deki evlerin tastan oyma olmalari. Lakin bu sokaklarda şuursuzca dolasmak Mardin'deki kadar keyifli.
Bir de her evin uzerinde nasıl tarif edecegimi bilemedigim gapgarip yapilar var. Boyle dikdortgen prizmasi ama uzerinde oyma isciligi yapilmis gibi duruyor. Butun kenarlari slalom ve uzerinde izgaralar varmis gibi oyulmus. Kafanizda bir sekil olusmadi ama boyle koca koca sekiller iste. Iste bu sekiller havadaki ruzgari alip, sogutup evlere veriyor. Doğal klima işte. İsimleri de bad-gir
Neyse biz bir Yezdli'nin yardimiyla iki otobüs degistirip kendimizi sessizlik kulelerinin oraya atttik. Onumuzde iki kule, iki kardes gibi duruyordu. Yanimiza bolca ekmek ve ton baligi almistik, Ramazan ayinda oldugumuz icin bir koseye sinip gizlice tikiniyorduk. O sirada onunde oturdugumuz evden bir kadin cikti. Aman dedik cok ses yaptik uyaricak derken kadin bize koca bir kap hosmerim verdi. Uzerine de tarcinla Allah ve Ali yazmis. Aslinda tam höşmerim degildi. Höşmerimden daha yesildi ve aromatik bir tadi vardi. Bir de uzerinde Allah ve Ali yaziyordu. Allah tatlisini benden baska kimse sevmedigi icin butun hosmerimi tek baisma yemeye calistim. Bütün yürüyüş ve tırmanış boyunca yedim ama bitiremedim.
Çok uzattım. Biz Sessizlik Kuleleri'ne tirmandik. Kıyısına oturduk. Isfahan'dan beri taşıdığım kavunumuzu kestik ki ecnebi turist kafilesi geldi. Beraber kavun yedik sonra onlar gittiler. Arada yiyişmeye gelen Iranlı genç çiftler ve turistler haricinde ziyaretçimiz olmadı. Bir tek kimse vardi ki asagida kulenin eteklerine oturdu, yarim saat boyunca uzun hava okudu. Bizi gordu mu, gorduyse onemsedi mi, derdi neydi bilemedim ama cok guzel okudu. Sonra kalkti onundeki taşa bi tekme attı, aşağıdaki arabasına atladı gitti.

Sonra gece oldu, biz tulumlari serdik yattik. Bir kum firtinasi, bir kum firtinasi. Agzimiza sicti. Ruzgar, soguk, kum. Bir sekilde geceyi sabah ettik. Sabah kalktim, karşımda bir tekvandocu bir de fotografci. Biri hava ucan tekmeler savuruyor, öteki onun fotoğrafını fonda butun Yezd var. İki lafin belini onlarla kırdık sonra asagi indik, Yezd sokaklarinda bir daha kaybolduk, veletlerle sokakta maç yaptık, caddesinde turladık falan.
Yezd'in caddesi diger Iran sehirlerinden biraz degisikti. Burasi çöl ya. Herkes sabirli. Gozlerinden okunuyor. Mesela marangoz dukkanindaki adama bakiyorum, üstüpü toptancısına bakıyorum, demir doven dayıiya, şeker imalatçısına falan bakıyorum hepsi dükkânına benziyor. Yüz yıldır bu işi yapıyor gibi gözüküyorlar. Anlatması kolay değil ama zanaatkarlarin hepsi zanaatkar orada. Ben de zanaatkar seven bir insanim. O yuzden biraz gönlüm kaldi Yezd'de. Belki emekliliğimde Yezd'e yerlesirim.

Jaipur'dan sevgilerle
fc

New Hindustan

2011-09-03T09:35:00.000-07:00

Bu sabah kendimizi Hindistan'a attik. Havaalanlarinda zorlu bekleyişler sonucunda bir cennetle karşılaşmayı bekliyorduk. Şu ana kadar yaşadığımız tek şey kazıklanmak oldu. O kadar kısa süre içinde o kadar cok kazıklandık ki cebimden param çalındı sandim. Halbuki kimse elini cebime atmamış ben hepsini kendi rızamla vermişim. Ciddi bir kayip yok ama dolandırıcılık taktikleri üzerine bugun çok şey öğrendik. İlerki gunlerde İran'da geçen günleri, Yezd'deki Sessizlik Kulesi'nde yaptigimiz kampı, Şiraz'da Özcan Yurdalan ve Sarı Otobus'le karşılaşmamızı, Hindistan'da yedigimiz kaziklari ayrıntılı olarak anlatacağım. Şimdi yorgunuz ve uğruna servet ödediğimiz pis otelimize uyumaya gideceğiz.

2011-08-28T02:28:00.000-07:00

Baydik galiba İran'dan biraz. Hani iyi hos da 1.5 haftadan sonra cok cekilmiyor valla. Onumuzde iki sehir ve bes gun daha var ama artik herkes buranin tadini cikartmaktansa 2'sini bekler oldu. Tabii baymamiz biraz da simarikliktan. 2'sinde eve donecek olsak tirim tirim kacardik ama 2'sinde Hindistan olunca hepimiz ona konsantre olduk.
Isfehan bayagi guzel sehir. "Iran, parkların ve havuzlarin diyari." cumlesini dogrulayabildigim tek sehir Isfehan. Butun sehir koca koca parklarla dolu. Ayrica Isfehan turiste bayılan bir sehir. Her an rockstar kivaminda yuruyoruz. Goren herkes bir hello-good bye patlatiyor. Anneler Ingilizce bilen kizlarini yanimiza yollayip konusturtuyor falan. Bunun haricinde Isfehan gordugumuz diger Iran sehirlerine gore tertemiz bir havaya sahip. Mesela Tahran'in karbonmonoksit ortalamasi Mecidiyekoy'deki viyadugun altindaki yol kadarken Isfehan tertemiz boyle doya doya nefes aliyor insan.
Ha bir de Farscayi bayagi soktuk. Pazarlik yapabiliyoruz mesela. Dun aksam bizi kaziklamaya calisan bir lokantada yari Farsca yari vucut dili 15 dakika kavga ettik. Zaten hello-good bye ceken turist severler de genellikle daha fazla İngilizce bilmiyorlar. Oturup yine yari Farsça yari vucut dili muhabbet ediyoruz. Cengiz zaten Kürtçe'den antrenmanli biz de yek du se car falan baslayip devam ettirdik. Dun Isfehan'in Imam Meydani'nda (Kizil Meydan'in iki kati devasa bir sosyal alan cok guzel bir yer.) bize cay ikram eden 27 kisilik aile ekibiyle 3 saat falan oturduk muhabbet ettik.
Isfehan'in gordugumuz diger Iran sehirlerinden bir farki da gece hayati olmasi. Tahran'da Tebriz'de falan saat 10'dan sonra canli bulamazken Isfehan'da gece 1'e kadar coluk cocuk herkes Imam Meydani'nda takiliyorlar. Evlerden piknik tupu cay geliyor, sabaha kadar hosbes.
Ha en onemlisini unutuyordum. Isfehan'dan bahsedip Emir Kebir Hostel'den bahsetmemek olmaz. Kucucuk hostelin sirin bir avlusu var. Bizim gibi sırtçantalı tiplerin tek durağı burasi imis. Avluda dunyanin obur ucundan Isfehan'a gelmis baska delilerle tanisilir, buraya kadar gezilmis yerler konusulur, gelecek planlari hakkinda fikirler verilir vs. Ucuzcadir kelle basi 10.000 tumen (10$) yatak ve kahvaltiya verilir. Iste bu hostelde 5 kisilik odalar vardir ve bildiginiz gibi biz 4 kisiyiz. 5 kisilik odaya 4'umuz yerlestikten 1 saat sonra odamiza bir besinci geldigini ogrendik. Gittim tanistim bildigin Türk. Marmara Universitesi'nde okuyor, simdi Pakistan sinirindan gecmis olmali. Benim yapmak isteyip yapamadigim seyahati yesil pasaportuyla yapiyor. Belki Hindistan'da karsilasiriz. Hostelde karsilastigimiz diger onemli tipler ise Hollanda'dan Tacikistan'a bisikletle seyahat eden iki Hollandali. Bogac'la uzun zamandir yapmak istedigimiz bisiklet seyahati yine kalbimizi pirpir ettiriyor. Sorularimizla boguyoruz ama tatli tatli her seyi cevapliyorlar.
Isfehan bayagi guzel sehir ama valla Iran baydi yani. Simdi buradan Yezd, Yezd'den Siraz sonra ver elini Hindistan.

2011-08-25T04:15:00.000-07:00

Daha yola çıkmadan Burak bize bir hikaye anlatmıştı. Hindistan'da taksiciler turistlere "Sizi kutsal ineğe götüreyim mi?' dermiş. Kabul eden turistleri ehrin dışında upuzak bir yere götürür, sıradan bir ineği gösterirmiş. Turistler ineğin fotoğraflarını falan çeker, inekcağızın yanında poz verir, sonra da taksici bunlari tutup şehre götürürmüş. Tabii gidiş dönüş parası oooh.
Biz bu hikayeye epey gulduk. Öyle böyle degil. Hatırlayıp hatırlayıp turistlerle dalga gectik.
Neyse efendim, biz Alamut Kalesi'ne dogru yol alirken taksici tutturdu "Sizi Evan Gölü'ne gotureyim. Cok guzeldik. Buraya yakindir. 8000 tumen daha verin gotureyim gorun bakin kacirmayin vs. vs." Biz yok dedik. Vaktimiz yok dedik, kisa surer dedi, paramiz yok dedik, bin tümen dustu yok vallaa yok dedik. Neyse amcam bizi Alamut'a birakti. 2 saat bekledi sonra donuyorken son kez Evan Gölü'ne goturmeyi teklif etti. Ne hayvanız hatırı için bile kabul etmedik. Sonra laf arasinda buradaki gizemli bir koyden bahsetti. Koydekilerin irkinin bilinmediginden, kendi dillerinin oldugundan, surekli kendi iclerinde evlilik yaptiklarindan, sarap yapip ictiklerinden, koylulerin buyuyle arasinin bayagi iyi oldugundan falan bahsetti. Tabii biz uc mal gozumuz dondu. "Kanka gotur sen bizi o koye." dedik. Dedi 6000 tumen at gotureyim. Hic dusunmeden kabul ettik. Amca bir sapaktan sapti 5 dk kadar yol aldi ve bizi koyun girisine birakti.
Koye daldik yuruyoruz bildigin koy. Ogle vakti, bir allahin kulu yok. Camisi var, meyveci hoparlorden bagiriyor falan. Diyarbakir'a gitsen bu koyden en az elli tane bulursun. Cengiz'le Burak'in hikayesini andik. Adami zekasindan oturu tebrik ettik. O 6000 tumeni almayi kafasina koydu ve allem etti kallem etti parayi aldi.
Köyden şeftali aldik Kazvin'e donerken şeftalilerimizi yedik...

Alamut Kalesi'ne Giderken:

2011-08-25T04:12:00.000-07:00

Daha Iran lafi ilk gectiginden beri Cengiz'in tek bekledigi sey Alamut Kalesi'ydi. Kendisi Hasan Sabbah'a tapar. Hakkindaki (muhtemelen onla carpilmis) efsaneleri kendisi de onlar carparak anlatir. Ne kadar mukemmel bir insan oldugunu anlatmakla bitiremez. Dedigim gibi basindan beri Cengiz'in aklindaki tek sey Hasan Sabbah'in kalesi olan Alamut Kalesi'ydi.
Kale Tahran'a komsu Kazvin sehrinin 100 km kadar disinda yer aliyor. Gitmek bizim gibi suyu hesaplayarak icen tipler icin korkutucu. Hesaplara gore 2 gunluk harcama paramizi yalnizca oraya ulasmak icin vermemiz gerekiyor ama kaleyi gormekten baska hicbir sey Cengiz'in umrunda degil. Kale bir dagin tepesinde biz Derbend Dagi'na tirmanirken etrafimizdaki dagcilara surekli olarak Alamut Kalesi'ni soruyorduk ve herkesin verdigi bilgi kirintilariyla nasil gidecegimizi ve kac para verecegimizi hesaplamaya calisiyorduk.
Simdi bir parantez acip Saleh'i anlatmak gerekiyor. Burada herkes super profesyonel aletlerle tirmanirken daga elinde iki poset, uzerinde gomlek ve pantolonla cikan bir tip. Yolda herkesin bize 6 saatlik yolu 1 saat 2 saat diye yedirirken yalnizca o "En az 4.5 saatiniz var kanka." demisti biz onun biraz mal oldugunu dusunmustuk. Megersem dogruyu soyleyen tek insan oymus. Kendi kendine hizli hizli yuruyor, sik sik molalar verip bulutlarin, tasin falan fotograflarini cekiyordu. 6 saatin sonunda Shirpala'ya vardigimizda da hostelin terasinda oturmus kitap okuyor bulduk onu. Ne okudugunu sordum Asimov okuyormus. Sabah gorusuruz diyince "Olmaz" dedi "Yarin sabah 8'de iste olmam gerekiyor." Biz tabii adamin deli olduguna kanaat getirdik.
Sabah kamp yaptigimiz alanda onu gordum. İşe gitmeyecek miydin? dedim vazgectiğini zirveye tırmanacağını soyledi. Biz Alamut'a gidiyoruz diyince zirveden vazgecti bizimle geldi.
Dağdan inmemiz neredeyse aksami buldu. O noktada ikiye ayrildik. Ben, Cengiz ve Saleh Alamut'a gittik. Bogac ve Su Tahran'da kaldilar. Saleh'in de Alamut'a nasil gidilecegine dair bir fikri yoktu ama kervani yolda duzmek uzere otobus garina gittik.
Garda biraz karisikliklar yasadik. Araba bizden 10.000 tumen istedi meger 4.000 tumene de gidiliyormus. Neyseki parayi vermemistik. Saleh biraz saf bir cocuk. Yolda beni uykumdan uyandirdi ve inmemiz gerektigini soyledi. "Aptal bir adam bizi Kazvin'e goturecegini soyledi. Burada inmeliyiz." dedi. Anlamadim adam niye aptal? Adami kaziklayacak miyiz? Uyku sersemi bunlari anlamaya calisirken otobusten indik. Ben uyurken yanina birisi oturmus ve bizi Kazvin sehrine goturebilecegini soylemis. Alamut Kalesi'ne Kazvin'den gidilir tamam ama bir seyler biraz garipti. E-6 muadili bir yolun ortasinda indik ve yol kenarindan yurumeye basladik. Kara kuru Gollum gibi bir adami yolun kenarindan takip ediyorduk. Yolun karisina gectik ve yari insaat alanlarinin arasindan yuruyorduk. Adam gayet acik bir sekilde bizi gasp edecek uygun bir yere goturuyordu ve biz mal mal onu takip ediyorduk. Yanimizdaki dil bildigi icin guvendigimiz arkadasimiz Saleh hepimizden daha safti. Çakımın bıçağını açtım elim cebimde hazir bekliyorum. Bu arada uykudan yeni uyanmisiz, saat 04.00, soguktan donuyoruz ve ustune yagmur bastirdi. Bir yandan Gollum'u takip ediyoruz ve Gollum Saleh'e durmaksizin bir seyler anlatiyor. Isteksiz homurtularimizi duydukca arkasini donup bize Turkia Murkia bir seyler geveliyordu. Birkac taksiciyle konustu ama fiyatta anlasamadi. Biz Gollum'u takip ederken, saat 4.15 iken ve yagmur sakir sakir yagarken yanimizdan gecen arabayla anlasti. Yanimizdan gecen araba siradan bir arabaydi ama Iran'da butun siradan arabalar bos ise taksidir. Bu adamin tesadufen gecmedigi asikardi. Acikca bizi gaspetmeye goturen arabaya binmistik. Butun seyahat param yanimdaydi ve cebimde cakiyla bekliyordum. Saleh, Cengiz ve ben arkada Gollum ve surucu on tarafta ilerlemeye devam ettik. Sonra yoldan zebellah gibi bir adam aldik, on tarafta Gollum'un yanına sıkıştı. O anda Saleh'e tam bu noktada otel bakacagimizi soylettik, Cengiz onundeki Gollum'u yari yumruklayarak durttu falan ve biraz bidi bidi yaptiktan sonra bizi arabadan azad ettiler. Birakildigimiz icin sansliydik. Ayrica sansliydik cunku o anda indigimiz meydanda sabah namazindan cikan buyyuk bir kitle vardi. Kazvinde Turkler bolmus. Cogu Turkce konusabiliyordu ve bizi Vel-i Asr Meydani'na gonderdiler.
Vel-i Asr Meydani'na vardigimizda saat 5i geciyordu. Taksicililerle konustuk bizi Alamut'a giden yolda bir koye kelle basi 6000 tumene ondan gotureceklerini sonraki yol icin bir 6000 tumen daha istediklerini soylediler. Iran da taksiler dolmus gibi kelle basi oarayla calisiyor. Ucumuz uc farkli taksiyle gitsek yine ayni parayi verecegiz. Fazla geldi ve uykusuzluktan geberiyorduk. Gittik meydanda yol kenarina tulumlarimizi serdik ve 1'er saat nobetlese uyuduk.
Benim nobetim sirasinda uyaniktim ama yatar vaziyetteydim. Tepemde bir araba durdu ve icinden sirt cantali tipler cikti. "Aleamouutt?" dedim yes dediler. "Tahsii cen tuman?" dedim Six thousand six thousand dediler. Meger sabaha karsi konustugumuz taksici bizi kaziklamamis. Neyse kalktik bir taksiciyle butun yol kelle basi 8.000 tumene butun yol icin anlastik ve 106 km uzakliktaki Alamut Kalesi'ne dogru yol aldik.
Yolda ne kadar uykusuz olsam da gozlerimi kirpamiyordum. Essiz manzalari gecerek yol aliyorduk. Bulutlari kesen daglarin tepesindeydik, yarim saat kadar bulutlarin icinde yol aldik. Yaklasik 8de bindigimiz taksi 11.30da Alamut Kalesi'ne vardi.
Alamut Kalesi oyle normal bir kale. Cengiz'in cilginca istemesini anlamadim ama Saleh'le oylece gezdik iste. Sonra donduk

Derbend Dağı'na Tırmanış 22 Ağustos

2011-08-25T03:01:00.000-07:00

21 Agustos gecesi otelimize girmeden evvel tanistigimiz Emir'le birlikte bugun Derbend'e gitmek uzere sozlestik. Sabah kalktik, Emir'le konustuk. Bu gece bu otele para verir miyiz emin degiliz o yuzden cantalarimizla birlikte ciktik. Emir telefonla konusuyordu, rahatsiz etmedik, telefonuna Irancell kartimizla mesaj atip kactik. Ondan haber alana kadar Ulusal Sanatlar Muzesi'ne gidelim dedik. Yalniz sokakta bir gariplik vardi. Otelin onundeki karinca yuvasi gibi olan cadde bombostu. Gunlerdir ha geldi ha gelecek dedigimiz yas gunu bugunmus. 21 Ramazan yani Ali'nin olum yildonumu. Sokakta gordugumuz tek tuk insanlarin hepsi siyah giyinmisti. Yas gununu tam olarak kestiremiyorduk cunku pek cok insan geldigimizden beri yas tutuyordu. Pek cok dukkanin onunde siyah bayrak daha gittigimiz gunden asiliydi. Neyse biz daha caddemizde 5 adim attik ki kocca bir cip yanimizda durdu ve Ingilizce bu sokakta ne yaptigimizi sordu. Buralar tehlikeli yerler gencler dikkat edin kendinize falan dedi. E dedik bizim otelimiz burda. Ulusal Sanatlar Muzesi falan dedik atlayin mukemmel cipime de gezdireyim dedi. Baktik her yer kapali.
Simdi burada biraz Tahran'in sosyal cografyasindan bahsetmek lazim. Kuzey zengin, guney fakir. Bizim otel de guneyde tabii. Bu abi tuttu bize kuzeyde guzeeel bir tur attirdi.

Sonra bizi Derbend'in kiyisinda birakti. Derbend Emir'le gitmek uzere sozlestigimiz yerdi, sansliydik. Once biraz cami gezdik. Zira yas gunu herkes akin akin camiye gidiyor.

Iran'da cami sayisi epey az. Sehirde 3 gun gezince en fazla 3-4 tane cami gorebiliyorsun. Ama hepsinin rengi o kadar guzel bir mavidenki hepsi o rengiyle bizim icin bile gorulesi bir yer haline geliyor. Dedigim gibi guzel turkuaz renkli camide yas var. Bir gorevli gelip Su'yu carsaf giymesi hakkinda uyariyor. Ona giymesi icin beyaz bir carsaf veriyorlar. Carsaf dediysem bildigimiz yatak carsafi aslinda. Caminin icine girdim. Agiir mi agir bir haci yagi kokusu burna carpiyor. Ama oyle boyle degil. Caminin icinde butun duvarlar aynayla kapli. Aynayla kapli duvarlar step salonu gibi degil elbet. Buradaki aynalari keserek cilgin sekiller yaratmislar. Milyarlarca aynanin icindeymissiniz gibi bir his yaratiyor. Bir insan nasil namaza konsantre olur burada bilemedim. Ayrica namaz kilanlara da sifir saygi. Mesela burada secdeye vardiginda kafanin dogal bir nesneye degmesi gerekir. O yuzden herkes kafasinin degecegi yere bir namaz tasi (muhur) koyar. Adam tutuyor namaz kilan kisiyle muhurun arasindan geciyor. Neyse camiyi fazla anlattim. Biz camiden ciktik Derbend'e geldik. Emir bizimle biraz takildi sonra gitti.

Derbend'e tirmanirken 1-2 saatlik tirmanma mesafesinde bir hostel ve kamp alani oldugunu ogrendik, basladik tirmanmaya. 1 saat tirmandiktan sonra soruyoruz 2 saatlik daha tirmanis var diyorlar. 1.5 saat sonra soruyoruz 1.5 saat daha var diyorlar. Bu arada Tahran'da herkes manyak gibi trekking ya da tirmanis yapiyor. Herhalde dedim bugun yas gunu diye bu kadar cok. Butun dukkanlar kapali milletin isi gucu yok tirmaniyor herhalde dedim. Cunku nerden baksan biz daga cikarken inen en az 50 kisi gormusuzdur. Aslinda tam tersiymis. Ramazan diye oruc tuttuklari icin tirmanmiyormus kimse. Normalde bunun 2-3 kati daha fazla tirmanilirmis. Neyse biz "Ha gayret bir saat daha, iki saat daha." derken tam alti saat boyunca tirmanis yaptik. Gotumuzden ter damlarken aldigimiz ders Iran'da zaman mefhumunun oturmamis olduguydu.
Tepeye ciktik. Tepede Shirpala adinda mukemmel bir hostel var. Modern bir han. Tek problemi Iranlilardan 4000 tumen alirken bizden 10000 tumen istemesiydi. Aslinda o parayi hakedecek turden bir yerdi ama biz bu ayrima cok kirildik ve bahcesinde kamp yaptik. Oradaki manzarayi anlatmaya benim kelimelerim yetmiyor. Tarif etmeye calisayim: 2500 metre yukseklikten butun Tahran'i goren manzara daglar tarafindan V harfi seklinde kesiliyor. Bir V harfinin arasindan biz Tahran'i izleyerek uyuduk.

Tahran Tahran

2011-08-21T11:38:00.000-07:00

Tahran. buralarin sanat cenneti gibi bir yer. Oturdugumuz yerde sairler, ressamlar fir donuyor. Bugun Iran Modern Sanat Muzesi'ne gittik. Hat sanatinin super modernize edilmis halleriyle gonlumuz mesk etti. Yarin Hasan Sabbah'in kalesi Alamut Kalesi'ne gidecegiz. Orada bir gece kamp yapip Tahran'a donmeyi planliyoruz.
Tebriz'le Tahran'in farki ne derseniz: Tebriz'de her goren Behlul, Ibrahim Tatlises sorarken Tahran'da Orhan Pamuk, Nuri Bilge Ceylan da soranlar cikiyor.
Otelimiz buranin Eminönü'sü gibi bir yerde. Her yer hirdavatci, pompaci, endustriyel malzeme saticisi. Camdan gelen gurultu kesilmiyor ama keyifli. Sesini kaydedersem buraya kor dinletirim. Azerilerle konusmaktan dilimiz sasti. Cama sise, bacaga kic, inmeye dusmek der olduk.
Ha bir de en onemlisi o kaybedip cok uzulup geri buldugum defterimi tekrardan kaybettim. Yarin gara gidip soracagim. Bumerang gibi defterim ben attikca geri geliyor nasil olsa. Dili olsa da anlatsa basindan bensiz neler gectigini benim hikayemden daha keyifli olur kesin. Blogu aksattigimin farkindayim. Boyle oturup iki kelime dokturmekle olmaz o is. Ses kayitlari, videolar, fotograflar yigilmayi hakeder blogcum ama vakit yok. El Sharjah'tan hayal ettigim gibi ucuza bir netbook kapatirsam uzuuun uzun anlatirim olan biteni.
Okumak isteyenler ses etsin hesap numarami vereyim 200$ biriksin El Sharjah'ta gecirecegim 12 saatlik aktarma suresinde guzel bir netbook kapatalim bana hep beraber.

Tahran'dan sevgilerle
fc

Tebriz'de Konağız

2011-08-20T02:53:00.000-07:00

Her şey gayet iyi. Tebriz'de bir Azeri ailenin konağı olduk. Konaksınız diyorlar elimizi cebimize atamadiık. Bu aksam otobüse biniyoruz yarın sabah Tahran'dayız. Bilgisayar başına uzun uzun oturamıyorum. Bir ara tekrar yazmaya çalışacağım.

öptüm
fc

2011-08-15T18:48:00.000-07:00

Odamla vedalaşıyorum, Oi Va Voi dinliyorum, çanta topluyorum felan. Oi Va Voi'u seviyorum. Salaam Shalom çalıyor. Yanyana gelmeyecek iki dilde merhabalaşıyor adamlar. Vizelerimde böyle şeyler işte. Ben bu pasaportu 2008'de aldım. Az kalsın tek vizesi olmadan biticekti süresi. Neyse giderayak bişeyler yapıştı üzerine. Yara izin olmadan ölmek gibi bir şey olurdu pasaportun öylece bitmesi.

2011-08-15T08:30:00.001-07:00

Bugün aşı olmaya gittik. Seyahat sağlık merkezinde memleketin en cool doktoru çalışıyor. Su'yla kendisine hayran kaldık. Ulan keşke blogun adresini verseydim arada yolculuğun son durumunu okurdu.
Sağlık nasihatlerinde bulunurken prezervatifi es geçmedi. Sonra Su'ya dönüp "Prezervatifi yoksa dön arkanı uyu. Dikkat et bak." dedi. "Seksten bahsettii ooo çok coolmuş." diyorum sanmayın. Kadının her hali tavrı cooldu. Bayıldık valla kendisine. Dönünce çayını içip seyahati anlatacağız.
Bütün ihtiyaçları halleden küçük bir gezi yaptık. Şu an tek ihtiyacım son 24 saatin ışık hızında geçmesi.

2011-08-15T08:29:00.001-07:00

Bugün daha saat 19.oo. Normalde günde yirmi tık alan blogum şimdide 60 tık almış. Noluyo lan?

Giderayak

2011-08-14T09:58:00.001-07:00

Gece 3'te uyandığımda 3 mesajım vardı. Biri Seda'dan; skypelaşalım istemiş ama uykudaydım, geç kaldım, ikincisi ablamdan; yarın beraber Şile'ye gideceğimizden emin olmak istiyor, üçüncüsü de Ece'den İstanbul'a geldim sen napıyon? diyor. Üçünü de cevapladım, üçü de uyanıkmış pıtır pıtır düştü cevaplar. Ece bize gel takılıyoz dedi yok dedim. Batu aldı telefonu "Fc sahura kalktığını ve sahur için arkadaşına gittiğini varsay." dedi. Neden bilmiyorum inanılmaz ikna edici geldi bana gecenin üçünde kalktım partilerine dahil oldum. Evde bişeyler bişeyler oldu. Birileri bir kızı ağlattı falan (Benim Zorba'dan aparttığım inancıma göre bu lanetlenmeye yetecek bir kötülüktür.) sonra 4 sap (Can, Özgü, Berker, fc) saat 5'te Ecenin evinden çıktık, sokakta çiftleşen köpekleri izledik, basketbol oynadık, dolandık itlik kopukluk yaptık, kahvaltı ettik falan derken ablam beni aradı. Şile'ye gidiyoruz.
Şile önemli. Şimdi biz bütün hafta ablamla birbirimize bok attık. "Sen kesin satarsın." "Sen gelmeyeceksin son dakkada biliyorum. "Ohoo bi arkadaşın arasa o dakkada bırakırsın beni." derken tıpış tıpış başbaşa Şile yoluna girdik. İkimizin de Şile'ye ilk gidişi ve Trakya kafasında sıkıcı bir yazlık kenti bekliyoruz. Bu arada yolda çok güzel bir şey oldu. http://www.youtube.com/watch?v=Ms7oa_5wFC8 Ajda Pekkan sevmeyen ben dünyanın en büyük cevherini kaçırdığımı fark ettim. Şarkının adı Ya Sonra. Allahım delirmek üzereyim. Yol boyunca başka bir şarkı dinletmedim. Bütün Şile yolu Ya Sonra ile geçti. Ama ne şarkı o yarabbim. Eve döndüm ve hala yalnızca onu dinliyorum. İşte biz Ya Sonra'nın üflemeleri, Ajda'nın zaman zaman üzüntüden kısılan sesi, araya giren bım bım vurucu bassları, mükemmel gitar tonları eşliğinde Şile yoluna doğru yardırdık. Sonra Şile'yi görünce ikinci şoku yaşadım. Bildiğin Tayland gibi bir yermiş bu Şile. Denizin ortasında çıkan volkanik adacıklar var birsürü. Denizi turkuazın biraz daha açığı. Off yani.
Şile'de Ağlayan Kaya denen bir yere gittik. İddialara göre zengin kız ve fakir çocuk, aşklarına destek bulamayınca intihar ediyorlar. Bunu gören kaya da o günden beri ağlıyor. Ben tabii bir bilim insanı olarak buna inanır mıyım? İnanmam. İnanmadım ve araştırmalarıma başladım. Kayada 30 tane noktadan filan tıpır tıpır sular damlıyor. İlk olarak suyun tadına baktım. Tatlı su. Yani deniz ya da gözyaşı olamaz. Bildiğin buz gibi yeraltı suyu bu. Sonra düşünmeye başladım. Üç kuruşluk jeoloji bilgilmle suyun başına oturup düşündüm. "Bu su nerden baksan 500 senedir buradan böyle akıyodur." diye düşündüm. Ağlayan kaya gözyaşları sayesinde yemyeşil olmuş kayanın etrafında bir habitus oluşmuş. Bu habitus için nerden baksan bi 500 sene lazım. Efsane de olayın 1700'lerde vuku bulduğunu söylüyor. Tamam dedim bu kaya 500 yıldır ağlıyorsa yani yeraltı suları 500 yıldır buralardan şıpır şıpır damlıyorsa normal şartlar altında bu su kendine yol açmalı ve şıpır şıpır değil lıkır lıkır akmaya başlamalı. Çünkü neden? Yeraltında suyu önleyemezsin. Su daima kendine daha büyük daha büyük yol açar. Ağzına sıçar kayanın su. Eski bir bilgenin de dediği gibi kaya güçlüdür ama su sürekliliği sayesinde onu eritmeyi başarır. E peki burada neden tıpır tıpır damlamaya devam ediyor? Bunu çözemedim ve kayanın gerçekten ağladığına kanaat getirdim.
Sonra civardaki yeldeğirmenine yürüdük ablamla. Gençler içerde mum yakıp ayin yapmışlar. Üst katta bi homeless yatmış. Yatağı halen duruyor. Neyse sonra biz Şile'yi terk ettik.
Eğer ipince mükemmel kumlar üzerinde yatıp ağlayan bir kayayı izleyerek denize girmek isterseniz Şile'ye gidebilirsiniz. Sahil'de yattığınız her an size Hande Yener, Serdar Ortaç, 50 cent ve Soner Sarıkabadayı da eşlik edecektir. Fotoğraf makinelerimizi almadığımız bu günü size gösterecek tek kare de mevcur değil ama edebiyatım kuvvetlidir benim. Lisede edebiyattan hep 5 alırdım. Bence benim yazımı okuduktan sonra fotoğrafa o kadar da gerek yok zaten.

Güzel Haber

2011-08-11T11:04:00.000-07:00

Tac Mahal'in gölgesinde oturup batak oynayabiliriz.
Çünkü yola çıkan dört kişiyiz.

2011-08-11T08:45:00.000-07:00

Salı günü veda partisi var. Moda'da. Gelin bence.
Ulaşım bilgileri için ulaşabilirsiniz.

fc Nepal Konsolosluğunda

2011-08-09T10:40:00.000-07:00

"Üsküdar'dan Kandilli otobüsüne bin, Kandilli'den bir sonraki durakta in." Cengiz böyle diyince dediğini yaptım tabii. Kandilli'den sonraki durağın adı Küçüksu. Ufakça bir nehir var. "Ne güzelmiş la buralar." diye düşüne düşüne derenin paralelinden biraz yürüdüm. Adresi soruyorum bilen yok. Bu arada ben gece Kadıköy'de kalmışım. Pasaport evde, fotoğraf yok. Koşa koşa Merter. Fotoğraf çektir, pasaportu kap, ikametgah falan, fotoğrafı teslim al derken tabii ki geç kaldım. Yolda aradım konsolosluğu. "Ben geç kalıyom." dedim. "Tamam bir saat içinde gelirsen no problem." dediler. Neyse işte indim Küçüksu falan derken büfeye sordum. Büfe bilir. Büfe denilen yerler gittiğiniz yerin her şeyini bilen adamlardır. Sokağı yaşayan adamlar büfeciler. Çok krallar bence. Büfe sokağın adını bilemedi ama Nepal diyince bildi, gösterdi gittim.
Kapıda iki kalender amca muhabbet ediyo güzel güzel. Girdim, 35$, fotoğraf vize hazır. Vizeden sonra bahçede beraber sigara içtik, muhabbet ettik. "Bir sürü genç Nepal'e vize alıyo ne güzel" dedi. Daha dün üç tane Boğaziçi'li genç almış. Bir iki özel soru sordum cevaplamadı. "Konsoloslara böyle sorular sorulmaz." dedi. Çıktıktan sonra aklıma geldi "Kadıköy'e nasıl giderim?" diye bağırdım. "Aşşaadan 15F'ye bin!" dedi. Nepal vizesi macerası basitti güzeldi.
Konsolosluklardan nefret ediyorum ama fahrileri fena değil işte.

fc Hindistan Konsolosluğunda

2011-08-09T10:19:00.000-07:00

Konsolosluklardan nefret ediyorum. Hindistan olmasına rağmen bu konsolosluk bile adama böcek gibi hissettiriyor. "Tamam kasmışsın da biz bunu gayet keyfi olarak kabul etmeyebiliriz." mesajı veriyor. Konsolosluk çok fena ya. Her an köyden gelen İlyas Salman'ın devlet dairesindeki durumundasın. Ellerin önünde birleşmiş, bir şapka tutuyorlar. Kafa hafifçe eğilmiş "İşim görülürse de köpeğinizim görülmese de köpeğinizim." diyen bakışların var. Karşımdaki televizyonda dünyanın en sıkıcı Incredible India videosu var. Pakistanlılar yapmış olmalı bu videoyu. Ya da ülkeye kimsenin girmesini istemeyen iç mihraklar. Tabii ya bütün problemi dış güçlerde aramamalı.

Ben bu düşünceler arasında dolaşırken elimdeki kağıtta yazan numaranın karşıdaki led ekranda yandığını gördüm. Pıtır pıtır küçük adımlarla seke seke ekranın altındaki kadına gittim. Şirin bir kadın. Ben de bütün şirinliğimle günaydın dedim. "Fevzi Bey dedi pasaportunuzun yalnızca ilk sayfasının mı fotokopisini çektirdiniz?" Kadın öyle söylerken altyazıda "Mal mısın? Hiç mi çalışmıyor kafan? Napalım biz bu sayfayı. Fotoğrafın ve doğum tarihine gerçekten çok ihtiyacımız vardı. Bravo!" yazıyordu. Kem küm derken aşağı fırladım. Pasaporttaki tüm sayfaları çektirip geri koştum. İki girişli vize vericez dedi aynı kadın. Deminki İlyas Salman pozunu aldım. "BizşimdiSriLanka'yadagidicezamabizimgideceğimizferibotunsitesinegirdimben bengirdimositeyeordabookinglinkivaramaçalışmıyor. Oolsavallabookederdimamayoksizüçgirişliversenizbıdıbıdıbıdıbıdıbıbdıdbı" Kadın arkasını döndü arkada taşaklı konsolos amca var. Arkadan kaşlar kalktı. Ben İlyas Salman'ın daha da küçüldüğü pozisyona girip aynı şeyleri o dayıya İngilizce tekrarlarken konsolos arkadaş "She's right." dedi. Neyse eyvallah diyip kaçtım.

Saat 5. Vizeyi almaya tekrar gittim. Elif'le buluştuk, parkta oturuyoruz. Bir çıktım sıra alt kata kadar uzamış. İçimden bir ses bişey kesin yanlış gidecek sıçtın diyor. Sıra bana geldi. Sempatik abla beni tanıdı "Fevzi bey buyrun." diye uzattı pasaportu. Gözlerim ^^ şeklini aldı. Tıpır tıpır dışarı çıktım.

2011-08-07T00:53:00.000-07:00

Âdettendir her yolculuk öncesi aynı aptallığı tekrarlarım. Belki bu seferki en büyük yolculuğum olduğu için yaptığım da en büyük aptallık olur.
Aklım Bristolde...
Portished! Gel de kurtar beni!

Hindistan'ı Neden Sevmeliyiz? - II

2011-08-03T15:13:00.001-07:00

Bugün Hindistan dediğimiz, İngilizlerin India dediği topraklar aslında Asya kıtasına değil Güney Kutbu'na ait bir parça. Sağdaki resimde gördüğünüz gibi 71 milyon yıl önce Güney Kutbu'ndan pasta dilimi şeklinde bir parça kopuyor. Nedenini anlamadım ama peşinden Sri Lanka dediğimiz, kısa zaman önce Seylan falan da denen bir parçayı sürüklüyor. Neyse bu Hindistan (Aslında o hareket eden şeyin adı Hindistan plakası.) 65 milyon yıl boyunca kuzeye doğru yardırıyor, yardırıyor sonunda Avrasya plakasına çarpıp laak! diye iki plaka içiçe giriyor. Bu içiçe girmenin sonucunda Himalaya Dağları oluşuyor. (İki arabanın çarpışması gibi düşünebiliriz.)
Şimdi arkadaş neredeyse bütün kıtalar oluşmuş, her şey yerli yerine oturmuşken sen kalk Güney Kutbu'ndan Hint Okyanusu'nu güneyden kuzeye 65 milyon yıl boyunca hareket et.
Yok abi valla çok kral ülke bu Hindistan.

Hindistan'ı Neden Sevmeliyiz? - I

2011-08-03T14:53:00.000-07:00

Yeni bir yazı dizisine başladım:
Hindistan'ı neden sevmeliyiz?

Birinci ve ikinci sebeple başlayalım:
Adamların bir rupisinde otostop yapan bir el, iki rupisinde de barış işareti yapan bir el var.
Gel de bu ülkeye bayılma arkadaş.

Eşeğini kaybettikten sonra bulan kaplumbağanın akılalmaz hikâyesi

2011-08-03T06:42:00.000-07:00

Oturmuş MAMAK* ödevi yapıyorum. Dirililili telefon çaldı. Baktım Dilan alalah dedim bayram değil Dilan niye aradı? Açtım Dilan dedi ki: "fc çantanı mı kaybettin." he dedim.
Mesele şöyle olmuş: İyi polis Mikail (Dilan'la kısaltmak için Miko diyoruz.) bir şekilde çantaya kayıp ulaşmış. (Çantanın kayboluş hikâyesi ve defterin önemi hemen aşağıda bir önceki yazıda.) Açmış içinde bir ajanda. Ajandanın telefon defteri var ama boş. Bu devirde kim kullanır telefon defterini? Miko yılmamış sayfa sayfa bakmış ve Dilan'ın numarasıyla karşılaşmış. Neden kocca defterde yalnız Dilan'ın numarası var? Çünkü biz Dilan'la buluşacaktık, benim de şarjım bitmek üzereydi, bir ankesörlü telefondan falan arayabilmek için numarayı oraya not etmişim.
Neyse Dilan bana Miko'nun numarasını verdi ben aradım, konuştuk. Miko "Çanta yok." dedi. Eşyalar var ama çanta yok. Duyarlı bir vatandaş çantayı beğenip el koymuş, eşyaları da polise teslim etmiş. "Aman siktiret çantayı Miko." dedim. "Defterden bahset". "Defter duruyor kanka." dedi. Ben gittim arada bir kamyon olay oldu şimdi anlatılmayacak ama defterime ve yanında bir takım eşyalara ulaştım.

Ulaşılanlar: Kimlik, ders notları, defter, kitap, marakas
Ulaşılamayanlar: Çanta, tütün, mp3 çalar, jaw harp

*MAMAK: Açılımı Maden Makinaları olan bu ders her İTÜ Maden Mühendisliği öğrencisinin korkulu rüyası olan 4 dersten biridir. Karmakarışık notları, ezberlenmesi gereken 40'tan fazla formulü (kimisini düz yazınca iki satırı buluyor) ve hocalarının "Sonuç doğru değilse alacağı puan sıfırdır." anlayışıyla maden fakültesinde hiçkimsenin unutamadığı ders olagelmiştir. Bir keresinde bizim fakülteden mezun ve büyük bir maden ocağının şantiye şefiyle konuştuğumda (kendisi bayağı baba 50 yaşında falan) hocanın neler soracağını, nerelere çalışmak gerektiğini tane tane anlatmıştı. Düşün yani mezun olmuşsun, çalışmaya başlamışsın, mesleğinin zirvesindesin ama hâlâ bu derste ne sorulur hatırlıyorsun. Zaten dersin 85 yaşındaki hocası kendisinin de hocasıydı. MAMAK unutulamaz. MAMAK'a saygı duymalısınız. MAMAK demek kuyular, desandriler, martopikörler, basınçlı hava boruları, denge halatları ve daha neler neler demektir. MAMAK demek uykusuz geceler, 20 sayfalık ödevler demektir. Dönemde 7 sınav, 10'dan fazla ödev demektir. Bu 7 haftalık yaz okuluna denk gelirse haftada 1'den fazla sınav demek olabilmektedir. MAMAK demek katsayılar, kabuller, "Bu değeri vermedim, kabulü siz yapın, saçma bir kabul verirseniz sıçarsınız." demektir.
MAMAK'la birlikte kabusumuz olan diğer dersler için bkz: Kömür, MUSA (Madenlerde Ulaşım ve Su Atımı), Cevher II
Bir MAMAK dersinin not dağılımı.

2011-07-31T07:18:00.001-07:00

Eski moda bir "seyahat defteri" hazırlamıştım kendime. 1 tl değerindeki deftere seyahat hakkındaki tüm hazırlıkları not alıyordum. Seyahat boyunca da aynı defteri kullanacaktım.
Gideceğim yerden birtakım bağlantılar (telefon numaraları, adresler, mail adresleri) küçük notlar (Tac Mahal'i dolunayda gören ya aklını kaybedermiş ya da ruhunu.), gereksiz detaylar (Hareketimiz Muson bulutlarının tersine yönde ilerliyor.), okunacaklar (Sinbad, Sadi, Cinistan), dikkat edilecekler gibi bir sürü güzel şeyden oluşuyordu bu defter. Şimdi buraya yazdığım örnekler aklımda kalanlar.
Peki ben ne yaptım? Tuttum bu defteri tüm çantamla birlikte kaybettim.
Defterin ruhu şimdiden oluşmaya başlamıştı. İnsanların bana verdiği adres telefon falan yazan küçük kağıtları (Rock'n'coke'ta tanıştığım İranlı çift, taksimde tanıştığım ve beni Hindistan'daki didgerido gurusuna götürecek adam) teker teker sayfalara bantlamıştım. Daha yola çıkmadan çok güzel olan defter şimdi yok. Çok mutsuzum. Mutsuzluktan kötü yazıyorum. Şimdi aynı defterden oluşturmaya çalışacağım ama ilk defterin yarasını nasıl atlatacağım bilmiyorum.
ağlayarak yatağına atlar.

titanik kafası

2011-07-28T10:26:00.000-07:00

Hindistan'da Sri Lanka'ya geçeceğimiz geminin internet sitesine ulaşmayı sonunda başardım. Hindistan'ın bize çifte girişli vize vermesi için bu gemiden gidiş dönüş rezervasyonu göstermemiz gerekiyor. Rezervasyon linki çalışmıyor. Bir mail attım bakalım ne diyecekler.

Bineceğimiz gemi işte bu. Yolculuk 12 saat sürüyor. Güvertede maymunluk yapacak, denizi seyredecek, gaza gelip "Ben dünyanın kralıyım!" falan çekecek 12 saatimiz var.

Ekonomi sınıfı iki kişilik odalar. Bunun yanında dört kişilik olanları da var. Şu anda üç kişiyiz hangisiniz seçeriz bilemedim. Muhtemelen yolda 4. olacak birilerini buluruz oda daha ucuza gelir. Fiyatı kişi başı 20 dolara felan geliyor. Ucuz yani güzel. Umarım fiyatı yemekten içmekten geçirmeye çalışmazlar. İçeri yemek sokmak yasakmış.

Burası önemli şimdi. İki ihtimal içeriyor: Ya birimiz zengin bir mihraceyi kapıp hayatını kurtaracak ya da kalan bütün rızkımızı burada yiyip Sri Lanka'da perişan olacağız. Üçüncü ve dördüncü ihtimaller de şansımızın kumarda yaver gitmesi (allah gezgini korur) ve buraya hiç uğramamak (belki ucuz biletli olduğumuzdan içeri sokulmamak) olabilir. Sıkıcı oldukları için onlardan bahsetmeye gerek yok.

ciddi planlar

2011-07-25T00:59:00.000-07:00

Nerelere gideceğimiz, nerelerde kalacağımız, nerelerde yiyeceğimiz, neyle seyahat edeceğimiz vs. vs. her şey belli. Tek eksik nasıl döneceğimizi bilmiyor oluşumuz. Yok yani ne olursa olsun dönüşe para yetişmiyor. Boğaç'la bir plan listesi yapık şöyle:

A. "Paramız bitti, ülkede mahsur kaldık." diye konsolosluğa gitmek.
B. "Pasaportu kaybettim." diye konsolosluğa gitmek. Pasaportu kaybedince direk uçak bileti alıyorlarmış diye duydum. (Gerçekçiliği arttırmak ve hikayeyi anlatılası kılmak için pasaport yakılabilir ya da Ganj Nehri'ne atılabilir.)
C. "Param bitti abi uçakta yer var mı? Türkiye'ye yoksa İran falan da olur." diye havayolu şirketlerine ağlamak.
D. Çok ucuz olan trenle Çin'e kadar gidip oradan batı batı ilerleyip vize istemeyen türkî cumhuriyetlerden geçerek gitmek. (Bu bile uçaktan ucuz olacaktır.)
E. Suç işleyip sınırdışı edilmek.
F. Dönmemek.
G. Memlekette arkadaşlara "Bu gençler mahsur kaldı, dönemiyorlar." diye facebook grubu kurdurup herkesten 1'er lira toplamak. Gelen parayla dönülmez akşamın ufkuna da girebiliriz.

2011-07-21T14:47:00.000-07:00

İş güç filan diye yazamıyorum ama İran rotası da şöyle bişey zaten

2011-07-18T07:06:00.000-07:00

Kitap konusunda iki teknolojik gelişme:

1- google, yalnızca kitap bloglarını içeren bir arama motoru yapmış: http://www.google.com/cse/home?cx=017997935591651423304:5fpbgt6-tou&hl=en

2- "Ayy eski kitap kokusuna bayılırım." kızları için buyrun eski kitap kokusu parfümü: http://smellofbooks.com/

2011-07-18T04:27:00.000-07:00

‎"çünkü sıkıntı öldürür. ve ama sıkıntı öldürüyor. acı ve öfke değil, ama sıkıntı öldürüyor. çok geçici, anlık, masum, makul olabiliyor sıkıntı, ama öldürüyor. sıkıntı eğlence istiyor, tatil istiyor çünkü. tatil çoğulluğa, çoğulluk gövdeler...e, yeni kelimelere, yeni yüzlere yol açarak öldürüyor. sıkıntı davet ediyor, açıyor. acı ortak olmayanı defediyor, kapatıyor. sıkıntı çözüyor, öfke bağlıyor. sıkıntı plan program demek çünkü. program yazlıklara savuruyor, sayfiyelere, yumuşak içkilere, pahalı yemeklere yol açarak çözüyor. acı kendi yasasını durmadan fısıldıyor, öfke hatırlatıyor oysa : dağılmayın, unutmayın, yetinin, oturun oturduğunuz yerde. ama sıkıntı savuruyor, parçalıyor, gebertiyor. sıkıntı kutlamalar, şenlikler istiyor çünkü. sıkıntı ille de dans diyor, kahkaha diyor, acının da öfkenin de içini boşaltıyor. acı ve öfke korkuyu yeniyor, sıkıntı okşuyor. sıkıntı arzuyu kaşıyor, acı ve öfke terbiye ediyor. acı değil, öfke değil, sıkıntı öldürüyor."
Murat Uyurkulak, Tol

Eric Cantona - The King of Old Trafford - The legend

2011-07-10T18:02:00.000-07:00

Adam şair arkadaş.

Hindistan'da nüfus kontrolü

2011-07-08T11:14:00.000-07:00

Salman Rushdie'nin Geceyarısı Çocukları isimli başyapıtında Indira Gandhi, kitabın başkarakteri Salim Sina'yı ve doğaüstü güçleri olan diğer tüm geceyarısı çocuklarını toplayıp teker teker hadım ettiriyordu. Kitapta geçenler bir tarafıyla gerçekliği ifade ediyor. Zira Indira Gandhi nüfus kontrolüne biraz takmış durumda. "Dölyatağını bağlat, transistörlü radyoyu kap!" konulu propogandaları sonuç vermeyince bir takım politik suçluları kısırlaştırdığı biliniyor. Salman Rushdie de bir "Büyülü Gerçekçilik" romanı yazıyor olmanın verdiği gazla tutnuş kısırlaştırmaları, hadım etmek olarak yazmış. Bu arada Hindistan, dünyanın en geniş nüfuslu ikinci ülkesidir. Bunun yanında HIVin aidsin de bayağı kol gezdiği bir ülke olduğundan aşağıdaki videoyu takdirle karşılayabilirsiniz.
Aşağıdaki video dediğim, prezervatif kullanımını pohpohlayan güzel mi güzel bir Bollywood çalışması. Bence olukça yenilikçi bir video. Bir kere prezervatif kullanımında yalnız erkeklere hitap etmiyor. Aynı cümleleri kadınlara da söyledikleri bir bölüm var. Ayrıca eşcinselleri yok saymıyor. Hatta eşcinsellerden bahsederken bayağı sevişen bir çift silüeti koymuşlar.
Prezervatiflerin söylediği, spermlerin tekrarladığı, halkın setten uzaklaştırılmadığı, meraklı bakışların meze olduğu 7 dakikalık bir reklam reklam:

Kaptanın seyir defteri

2011-07-08T10:31:00.000-07:00

Efendim, Hindistan'ın rotası hazır. Zafer Bozkaya'nın nacizane yardımları sayesinde bir rota çizdim. Hatta onun tavsiye ettiği rotayı neredeyse direk aldım. İçine bir Katmandu kattım. İki kere ülke sınırı geçmeye malolacak olsa da oralara kadar gidip Katmandu'yu görmemek günahtır diye düşündüm. Cat Stevens gibi Katmandu, i'll soon be touching you diye dolanıyorum. Rotayı haritaya beyazla çizdim, (yine paint, i love paint, hello recep daştan) sağ üst köşeye de görülecek yerleri yazdım. En son güneyden Thiravanantapuram'dan vınn Seylan'a uçacağız. Uçak yerine deniz yoluyla gitmeyi istiyor deli gönül ama terör vermiyor izin. Bir yandan couchsurfing araştırması içerisindeyim ama henüz kaydadeğer bir sonuç çıkartamadım.
Ha unutmadan ekleyeyim yola üç kişi çıkıyoruz. İnsanlar duydukça eklenmek istiyorlar. Ben istiyorum ki yüzlerce, binlerce insan kolkola girelim Hindistan sınırından. Buradan 70 milyona sesleniyorum. Hindistan görmek isteyen herkes! Gezmek isteyen herkes! Amerika ya da Avropa görmek isteyip vize alamayan herkes! Canı sıkılan herkes! "Mezun oldum iş yok napıcam ben?" diyen herkes! "İtirazım var kaderin cilvesine." diyen herkes! Gelin hep beraber gidelim. Çok para gerekmiyor inanın. Hindistan'da 150 kilometre trenle 10$'a gidiliyor mesela. Olmadı ben sizin için otostop da çekerim. Gerekirse hep beraber ekmeği tuza katık edip yeriz. Hatta oralarda köriye katık edebiliriz. Yeter ki sevin, yeter ki gelin!

2011-07-06T10:41:00.000-07:00

Öyle futbol sevdalısı bir tip değilim. Oynamayı pek beceremem, ileride beleşe bekleyip her pozisyonu autla sonlandıranlardanım ama izlemeyi çok severim. İzlerken öyle herkesin yaptığı yorumlardan yaparım, alan daraltıyormuş falan bilmem. Sağlam bi çalım görünce de "Offf!" diyip dizime vururum. Eduardo Galeano'nun gözünden maç izlemeye çalışır onu da pek beceremem. Adam tutmam top da tutamam.

Bunun yanında gittiğim yerde maç izlemeye çalışırım. Neden bilmiyorum. Öyle "Stadlarda yerel halka karışmak." falan değil. Bir yere gittiğimde amatör takımını falan araştırırım, şansım varsa takımın maçını izlemeye çalışırım. Hatta bir ara futboldan anlayan bir arkadaşımla amatör takımlarla ilgili bir kitap yapmaya heveslenmiştik de her iş gibi o da yarıda kalmıştı. Bir ara da Feriköy Spor taraftarı olmaya karar vermiştim ama 20 siyahî oyuncudan oluştan takımın tek maçını izlemek kısmet olmadı. Birgün Osmanbey'e taşınırsam olur belki.
Şimdi de İran'da, Hindistan'da, Sri Lanka'da gittiğimiz yerlerde futbol maçları izlemek planı içersindeyim. Biliyorum Hindistan'ın atasporu kriket. Lakin İngiliz denizciler kriketin yanında futbolu da götürmeyi ihmal etmemişler.

Hindistan'da Futbol
Hindistan'da kayıtlardaki ilk maç 1854'te 'Calcutta Club of Civilians' ve 'The Gentlemen of Barrackpore' arasında oynanmış. 40 yıl sonra'da lig kurulmuş. Takımlar İngiliz denizcileri ve askerleri olarak ayrılıyorlarmış. Hindistanlılar da kendi takımları olarak Mohun Bagan takımıyla hatırlanıyorlar. Kalküta'da 1899'da kurulmuş ve Bengal'de kolonyal karşıtı mücadelede yer almış başarılı bir takımmış.
50 yıl daha şöyle böyle geçiyor ve 1950 yılına geliyoruz . II. Dünya Savaşı'ndan ve Hindistan bağımsızlığına kavuştuktan sonraki ilk Dünya Kupası oynanıyor. Hindistan millî takımı İngililtere'ye Londra Olimpiyatları'na gidiyor ve orada futbol maçlarını kramponsuz oynuyorlar. Futbolun ciddi bir iş olduğunu düşünen FIFA aynı şeye Dünya Kupası'nda izin vermiyor. Bunun üzerine Hindistan ilk dünya kupası tecrübesini başlamadan bitiriyor. Sonra aynı Hindistan Asya Kupası'nda şampiyon oluyor. Hem de kramponsuz.

2011-07-04T08:23:00.000-07:00

arkaoda'nın gidişim şerefine yaptığını düşündüğüm temmuz posteri.

2011-07-04T08:05:00.000-07:00

Etrafımdaki birine blogumda yazan bir şeyi anlatmaya kalktığımda "E blogunda bunu okudum ki." diyor. Ben de havaya yazı yazıyorum sanıyorum. Yorum yapsanıza şerefsizler!

Zeki Müren & Pulp Fiction - Yaralı Gönlüm

2011-07-02T03:29:00.000-07:00

Led Zeppelin - Moby Dick'ten beri bu kadar iyi bir şey izlediğimi hatırlamıyorum. En sevdiğim sahnesi 1.38'de Zeki Müren'in Ray Charles'a göz süzdüğü sahne.

bir takım değişiklikler

2011-07-02T00:43:00.000-07:00

Şiraz'dan Delhi'ye uçacağımız gayet belliydi de sonra ne yapacağımıza karar veremiyorduk. Kafamızda doğudan Vietnam'a kadar yardırmak vardı ama yol üzerinde hangi ülkelere uğrarız falan bilemiyorduk. Son kararımız şöyle: Aman şu ülkeyi de göreyim diye yüz tane ülkeyi kısa kısa gezeceğimize direk güneye doğru yardıralım dedik. Hem Hindistan'ın hakkını vermiş oluruz. Hem Güney Hindistan'ı görerek gerçek Hindistan'ı görmüş oluruz dedik. Asıl motivasyonumuz da en güneyden Sri Lanka'ya geçmek. Aslında Sri Lanka'yı daha doğudaki diğer ülkelere tercih ettik diyebilirim.

Bir kere Sri Lanka ada. Biz ada futbolu seven insanlarız. Bozcaada olsun, Burgazada olsun biz ada severiz. Ada yani, ada başka.
Zaten ben en çok Bhutan'ı görmek istiyordum. Gitmişken sigarayı bırakırım diyordum. (Bhutan'da sigara, marihuana muamelesi görüyor. Böyle tütünün kokusunu alan köpeklerle filan gezip milleti sigara içti diye tutukluyorlar.) Meğersem bu Bhutan, giden herkesten günlük 200$ ayakbastı parası istiyormuş. E biz de "Öeh" dedik. Bhutan yalan olunca o yöne bi şevkim kırıldı falan...
Ayrıca Sri Lanka Demoratik Sosyalist Cumhuriyeti buranın adı. E biz de genciz solcuyuz falan ya...
Şimdi böyle az parayla gezmeye çalışan gençlerin gönlünde iki yer yatar. Bir Asya bir de Afrika. Avrupa desen sıkıcı, her bir bokunu biliyoruz. Kuzey Amerika zaten ıyy. Güney Amerika, Machu Picchu çok güzel ama çok uzak. Para mı dayanır? Şimdi biz Sri Lanka'ya gidince Afrika'yla Asya arasında tercih yapmamış gibi olacağız. Sağa bakıyorsun Buda, sola bakıyorsun fil mil. Güzel yani Sri Lanka kafası ayrı.
Öyle işte, tercihimizi armut şeklindeki yavruvatandan yana kullanıyoruz. Allah sonumuzu hayreyleye. Bir de bilgi size. Seylan dediğimiz yer aslında Sri Lanka. Bunu biliyor muydunuz?

2011-07-01T13:30:00.000-07:00

Pek sayın Dışişleri Bakanımız Ahmet Davutoğlu ile demirbaş yol arkadaşım Boğaç Oydemir'in ortak çalışması.